Hoe is het nu met Sevda Bali

Wat er in de Doetinchemse politiek gebeurde na de versplintering

Voor de dagelijkse ‘Column in...’ trekken Toine Heijmans en Margriet Oostveen door Nederland op zoek naar de verhalen achter het nieuws. Voor dit nummer gingen ze terug naar degenen die hun het meest zijn bijgebleven.

Sevda Bali, politicus. Beeld Elvira Duives

Er waren dit jaar verkiezingen - misschien weet u dat nog. Ze gingen gespannen over kleine partijen die groot werden, en grote die klein werden. Hele gemeenteraden zouden uit elkaar spatten, met dank ook aan de afsplitsers, politici die voor zichzelf begonnen. Gevreesd werd voor onbestuurbare gemeenten en fragmentatiebommenpolitiek.

Zeven politici splitsten af in Doetinchem, vertrokken naar een andere partij of begonnen een nieuwe. Ze hadden er een naam voor: de ‘Doetinchemse ziekte’. Chaos aan de horizon: Partij voor Lokaal Maatwerk, Duurzaam Doetinchem, Fractie Veltkamp, Lokaal Belang, Partij voor Mens en Milieu. Twaalf partijen om uit te kiezen - dat vonden ze daar geen verrijking, maar een verschrikking.

Verbijsterd nam de raad een motie aan om het tij te keren en de burgemeester stuurde een bezorgde brief naar de minister: of hare excellentie de Grond- en Kieswet wilde aanpassen, want dit was een ‘slag in het gezicht van de kiezer’.

Een van de boosdoeners was Sevda Bali, die genoeg had van het gekonkel in GroenLinks en een eigen partij begon, PMM, Partij voor Mens en Milieu. Ze vertelde haar verhaal in de mooie lunchroom die ze was begonnen, en zoals het vaak gaat als je de tijd neemt om met iemand te praten, ging het verhaal over meer dan politiek. Het ging over de manier waarop Sevda onafhankelijk was geworden, zich niets meer liet zeggen door niemand.

Maar dat, zegt ze nu, kan niet iedereen waarderen.

Haar partij kreeg weinig stemmen en nul zetels. ‘De Turkse gemeenschap stemde niet op mij omdat ik te vrij voor ze ben - dat ging rond in de moskee. De Nederlanders dachten: dat is een Turk, waarom zouden we op haar stemmen. De Turken zijn bang voor mijn vrijheid, de Nederlanders dachten door mijn achternaam eerst dat ik een Indo was, en klaagden vervolgens dat er zoveel Turken op mijn lijst stonden. Drie meiden, helemaal Achterhoeks. En drie echt Nederlandse mannen, daar had niemand het over.’

Sevda Bali: ‘Ik wil gewoon mens zijn, geen Turk of Indo.’ Beeld RV

Maar de partij bestaat nog en Sevda is vast van plan volgende keer weer mee te doen.

Wat er gebeurde in de Doetinchemse politiek is het volgende: niet veel. Een dag na de verkiezingen kopte De Gelderlander: ‘Geen politieke aardverschuiving in Doetinchem’. Ook in andere dorpen en steden bleef de revolutie uit - met uitzondering van bijvoorbeeld Den Haag, waar Richard de Mos de grote overwinnaar werd, en wethouder, in een al eerder gefragmenteerde gemeenteraad. De partijen die de meeste aandacht kregen in de media, zoals Denk en Forum voor Democratie, vielen in de uitslag tegen.

‘Hier een zetel erbij, daar een zetel eraf’, concludeerde De Gelderlander wat betreft Doetinchem. ‘Het CDA blijft de grootste partij’.

En dat zonder Grondwetswijziging.

Sevda is teleurgesteld: ‘Ik wil gewoon mens zijn, geen Turk of Indo. Kennelijk ben ik te onbegrijpelijk.’

Ze zegt ook: ‘Het blijft een beetje conservatief hier. Wat ze niet kennen, daar zijn ze bang voor.’

Een uitstekende beschrijving van Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden