Op het tweede gezicht Alice Wiedel

Wat doet Alice Wiedel toch bij de Alternative für Deutschland?

Olaf Tempelman legt Bekende Buitenlanders op de sofa. Deze week: hoe Alice Weidel ondanks een kosmopolitisch curriculum en een Sri Lankaanse partner bij de Alternative für Deutschland uitkwam.

Beeld Javier Muñoz

Waarom Thierry Baudet linkse vrouwen onder zijn exen heeft en Alice Weidel linkse mannen het hoofd op hol schijnt te brengen, is een kwestie voor de psychoanalyse. Vaststaat dat die Gutmänner bij Weidel weinig kans maken: zij is al vijftien jaar samen met haar vriendin van Sri Lankaanse origine, met wie zij twee kinderen adopteerde. 

Pardon? Gaat het hier over de Alice Weidel die het boegbeeld is van Alternative für Deutschland? Van de partij die vorig weekeinde fors won in oostelijk Duitsland en die zich om de Duitse identiteit te redden behalve tegen migranten ook keert tegen ‘lhbti-indoctrinatie’? Van de partij die vindt dat kinderen een mama én een papa horen te hebben en dat alleen heteroseksuele stellen kinderen mogen adopteren? Jazeker, zij is het. Een Spiegel-journalist merkte op dat Weidels gezin geknipt is voor zo’n omineuze verkiezingsposter waarin de AfD waarschuwt voor een verkleurend Duitsland dat de traditionele familie bij het grofvuil zet.

What happened to Alice? Dát vroeg een ex-collega van Weidel bij de zakenbank Goldman Sachs zich publiekelijk af nadat zij in de AfD was gesignaleerd. Op die vraag beten de laatste jaren veel mensen hun tanden stuk. Wat doet zij in deze partij?

Een stukje verklaring vinden we misschien in haar kindertijd. Alice Weidel (40) groeide op als dochter van een vertegenwoordiger die een sterke afkeer van barmhartige overheden op zijn lievelingskind overdroeg. Als puber had Weidel al Ayn Rand-achtige ideeën over de perverterende werking van sociale voorzieningen. Die hield ze tijdens haar studie bedrijfskunde, haar promotie (summa cum laude) en haar carrière in het bankwezen.

Een speciale afkeer reserveren vader en dochter Weidel voor de euro, de munt die in hun optiek competitieve Europeanen laat sloven voor siësta-Europeanen. Dochter én vader traden in 2013 toe tot een nieuwe Duitse partij waarin ze dat hardop mogen zeggen. De AfD noemt zich een partij voor gewone mensen, maar de Weidels zijn nooit in zulke kringen gesignaleerd: zij staan bekend om hun afstandelijkheid en hun monetaire monologen.

Nu vinden veel mensen die euro een probleem, maar weinig mensen vinden dat rechtspopulisme een rationele manier is om de gevolgen ervan in te dammen. Of de keuze van de Weidels voor de AfD louter rationeel was, valt te bezien. In de opvattingen van vader Weidel is een contradictie waargenomen. Hij hekelt slachtofferschap, helemaal van mensen die hun hand ophouden bij de staat, maar hij, kind van ouders die in 1945 westwaarts moesten vluchten, vindt de Duitse natie wel een historisch slachtoffer. Alice Weidel groeide op in welstand in een groot huis, maar deze vadersdochter voelde papa’s wrok goed aan. Het kan niet anders of ze voelde ook aan hoe papa over homoseksualiteit denkt: zoals de meeste AfD’ers.

Het moet niet makkelijk zijn geweest deze vader te vertellen dat hij geen schoonzoon kreeg maar een schoondochter, en ook nog een met een donkere huidskleur. Nu, zoveel jaar na dat moeilijke moment, is die vader weer trots op zijn dochter. Wie weet was hij dat ook geweest als zij het niet zo ver had geschopt in de AfD. Maar bij mensen die erom bekendstaan dat ze ‘het grote ideologische’ belangrijker vinden dan ‘het kleine persoonlijke’, kun je zomaar vermoeden dat de politiek die trots een handje helpt. In haar persoonlijk leven doet Alice Weidel dingen die haar vader betreurt, in haar politieke leven doet ze er alles aan te voorkomen dat anderen die dingen ook gaan doen.

Meer op het Tweede gezicht

Op het Tweede gezicht besteedde eerder aandacht aan een Franse vrouw met vergelijkbare overtuigingen als Alice Weidel, Marine Le Pen. Ook zij kreeg die overtuigingen met de paplepel ingegoten. Later zag zij zich genoodzaakt de vader die een leermeester was politiek onschadelijk te maken.

De Britse premier Boris Johnson, de opperbrexiteer die zijn parlement vorige week een poets bakte waarin old boys van het Eton College bekwaam zijn maar deze week de kous op de kop kreeg, lag ook al op de sofa. Tijdens de sessie werd ontdekt dat de Brexit voor hem vooral een bron van vertier is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden