Die ene patiënt Sander de Hosson

‘Wat doe je als je geen antwoorden meer hebt? Dat heb ik samen met hem geleerd: eerlijk zijn, luisteren en vooral nooit weglopen’

Artsen over de patiënt die hun kijk op het vak ingrijpend veranderde. Deze week: longarts Sander de Hosson (41).

Beeld Olivier Heiligers

‘De scan had uitgewezen dat hij een tumor in zijn long had maar die viel gelukkig weg te halen. Een flinke operatie en dan zou hij genezen zijn. Maar toen de chirurg een deel van zijn linkerlong verwijderde, wilde het bloeden nauwelijks stoppen. In de dagen daarna kwamen we voor een raadsel te staan: een man van begin 40, altijd gezond geweest, die in zijn ziekenhuisbed voortdurend bloed ophoestte, omdat zijn lichaam niet meer in staat was om dat te stelpen.

‘We vroegen specialisten uit het hele land om mee te kijken. Zo achterhaalden we dat hij antistoffen aanmaakte tegen zijn eigen bloedplaatjes. Zijn lijf had zich tegen hem gekeerd, een aanval die in gang was gezet door de tumor, die stoffen had verspreid waarmee zijn immuunsysteem in de war was gebracht. De ziekte was zeldzaam. En levensgevaarlijk. We gaven hem een hoge dosis zware medicijnen tegen de antistoffen. Dat had geen effect. We gaven hem elke dag een infuus met gezonde bloedplaatjes, een reddingslijn die zijn bloed alsnog moest helpen stollen. Het haalde niets uit. Hij kreeg spontane bloedingen, had overal blauwe plekken en elke dag spuugde hij bloed op. De drain die uit zijn longen kwam, zag donkerrood.

‘Ik was de zaalarts, nog maar pas begonnen als dokter, en ik zag hem elke dag. Met aan zijn bed zijn vrouw, en rond het bed zijn 4-jarige dochter die vrolijk aan het spelen was. Hij klampte zich aan mij vast, steeds harder, elke dag vroeg hij, smeekte hij: laat me dit overleven. Dan pakte hij mijn hand en zei: je moet me redden, mijn kind verdient een vader die haar ziet opgroeien.

‘Zijn ziekte was wereldwijd maar een paar keer in de vakbladen beschreven en nadat we alle mogelijke hoogleraren hadden geraadpleegd, en zelfs experimentele medicijnen hadden geprobeerd, was er geen oplossing meer. En toen drong tot me door dat hij het niet zou gaan halen. Ik zat naast hem, luisterde naar zijn smeekbedes en moest hem vertellen dat het einde onafwendbaar was. Ik ben eerlijk geweest, maar wat vond ik dat moeilijk.

‘Gevoelsmatig houd ik afstand tot mijn patiënten, zodra ik thuis ben, zijn ze uit mijn hoofd, maar deze man liet me niet meer los. Van de ene op de andere dag kun je dus zomaar ten dode opgeschreven zijn en doordat hij nog zo jong was, werd dat een angstwekkend idee. Nu, elf jaar later, herinner ik me nog altijd zijn verdriet en zijn wanhoop. Ik zie het beeld voor me van zijn dochtertje dat op bed klom en op hem kroop om hem te knuffelen. Hoe vertel je een kind dat haar papa doodgaat? Waar vind je nog woorden als je een patiënt niets meer te bieden hebt?

‘Hij heeft zijn naderende dood geaccepteerd, hij moest wel. Elke dag zag ik ertegenop om bij hem langs te gaan want wat moest ik zeggen? En toch wist ik dat ik naast hem moest blijven zitten, moest blijven luisteren, tot aan de laatste dag van zijn leven, dat is wat ik toen heb geleerd. En die les is voor mij van zoveel waarde geweest: het gaat in ons vak niet alleen om het medische en het technische, het gaat ook om tijd en oprechte aandacht.

‘Ik was erbij toen hij stierf. Hij dreigde dood te bloeden en om te voorkomen dat hij dat bewust zou meemaken hebben we hem medicijnen gegeven waardoor hij in slaap is gevallen. Na zijn dood hebben we met alle artsen en verpleegkundigen om de tafel gezeten. We waren van slag, en het hielp om dat met elkaar te delen.

‘Wat doe je als je geen antwoorden meer hebt? Dat heb ik samen met hem geleerd: eerlijk zijn, luisteren en vooral nooit weglopen.’

Longarts Sander de Hosson Beeld Harry Cock / De Volkskrant

Eerdere afleveringen van deze rubriek zijn gebundeld in Die ene patiënt (Ambo Anthos, € 16,99). Een aantal verhalen is ook hier te lezen. Sommige artsen en verpleegkundigen hebben hun verhaal op video verteld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden