'Wanneer ze net lekker wegdromen, buig ik naar voren voor een laatste foto'

De Vlaamse fotografe Bieke Depoorter slaapt bij wildvreemde mensen thuis en portretteert hen vlak voor, of net nadat ze in slaap zijn gevallen.

Beeld Bieke Depoorter

De Vlaamse fotografe Bieke Depoorter (28) sliep de afgelopen jaren op banken en stoelen in Egypte, op stapelbedden in Amerika en op veldbedden in Rusland. Soms zelfs met onbekende kinderen om haar heen. Een goede slaper zal ze ondertussen wel zijn geworden. 'Maar mijn eigen bed ligt nog steeds het fijnst.'

Al in 2008, tijdens haar opleiding aan de Royal Academy of Fine Arts in Gent, begint Depoorter met haar eerste slaapproject Ou Menya, Russisch voor 'Bij mij'. Voor de serie reist ze drie keer af naar Rusland, steeds voor perioden van drie à vier weken. 'Ik overnachtte er bij wildvreemde mensen. Om ze te portretteren op hun meest intieme momenten: vlak voordat ze zich overgeven aan hun slaap.' Na een jaar is de serie af. Ou Menya is met meerdere prijzen bekroond, waaronder de HP Magnum Expression Award. Voor de fotoserie op deze pagina's, getiteld I am about to call it a day, reisde de fotografe tussen 2010 en 2014 meerdere keren naar de Verenigde Staten om ook weer bij onbekenden te overnachten.

Daarnaast werkt ze sinds 2011 aan een soortgelijk project in Egypte: In between. 'In Rusland kende ik de taal niet. Lang dacht ik dat dat mijn kracht was: die blik van de afwezige buitenstaander. Het Engels zorgde er in Amerika echter voor dat ik een heel andere band met de mensen opbouwde. Ik kon het verleden en de persoonlijkheid van de mensen beter ontrafelen. Daardoor zijn de foto's bij deze serie meer portretten dan sfeerbeelden geworden.'

De mensen op Depoorters foto's, slaperig of niet, kijken niet altijd even gelukkig. Ook de huizen zien er vaak wat ongelukkig uit: met afgebladderde verf, gescheurd behang, geïmproviseerde gordijnen en bedden. 'Ik zoek de mensen er niet op uit. Het zijn de mensen die ik tijdens mijn reizen ontmoet. Wel is het in een villa een stuk lastiger om mensen zo intiem te portretteren. Je zit dan toch minder op elkaars lip, letterlijk.'

Haar logeeradressen vindt Depoorter door mensen aan te spreken op straat, in de supermarkt of bij een tankstation. 'Voordat ik vertrek, heb ik geen idee bij wie ik ga slapen. Het zijn stuk voor stuk mensen die ik tijdens mijn reis ontmoet of aan wie ik via via wordt voorgesteld.' Wie er precies op de foto's staan, blijft voor de kijker onbekend. 'Natuurlijk weet ik wie deze mensen zijn, wat voor werk ze doen en wat voor leven ze ongeveer leiden. Maar ik ben geen journalist, ik vertel mijn verhaal zonder woorden.'

Beeld Bieke Depoorter

Wanneer een vreemdeling eenmaal heeft ingestemd, geeft Depoorter zich over aan zijn of haar leven. 'Ik eet wat de pot schaft, doe wat er op de planning staat en ga soms zelfs mee naar de bioscoop. Juist door zo actief deel te nemen aan hun leven, kan ik dichtbij komen. Het enige verschil tussen mij en een andere logé is dat ik constant mijn camera bij me heb. En dat ik dus, wanneer jij net lekker in bed ligt weg te dromen, naar voren buig om een laatste foto te nemen.'

Het boek I am about to call it a day uitgegeven door Hannibal Publishing, 2014. Ander werk van Bieke Depoorter op: biekedepoorter.com

Beeld Bieke Depoorter
Beeld Bieke Depoorter
Beeld Bieke Depoorter
Beeld Bieke Depoorter
Beeld Bieke Depoorter
Beeld Bieke Depoorter
Beeld Bieke Depoorter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden