sander donkersin 150 woorden

Wachtend in de sporthal dacht ik aan bleke bibberlipjes en hun boze ouders

null Beeld

In een broeierige sporthal zat ik het kwartiertje rust na mijn vaccinatie uit, en dacht aan die keer dat mijn toen nog jonge dochter in deze zelfde hal twee vaccinaties tegelijk kreeg. Een hele gebeurtenis, honderden bleke bibberlipjes die elkaar aanstaken met angst voor de naald.

Eenmaal binnen was het in een oogwenk pijnloos gepiept, waarna de lieve prikmevrouw mij bedankte voor mijn ‘coöperatieve houding’. Op mijn vraag of het bedankje niet andersom gericht moest zijn, gebaarde ze naar een groepje zwaar ademende ouders dat werd omringd door beveiligers in hesjes. Hun oogappels waren bang geweest, iemand moest daarvan de schuld krijgen, dus dat was uitgelopen op schelden en dreigen.

Nu lag de hal er kalm bij. Wel zo rustig, toch triest. Amokmakers komen tegenwoordig helemaal niet meer binnen. Wel proberen sommigen van hen priklocaties zoals deze in brand te steken. Met een verse prik in je arm moest je daar maar niet te lang over nadenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden