COLUMNAaf Brandt Corstius

Waarom praatte in mijn jeugd niemand over dinosaurussen?

De afgelopen week voerde ik een gesprek met twee verschillende kinderen die ik op twee verschillende momenten ontmoette. De een onmoette ik op het strand, de ander bij een vriendin thuis. Het gesprek ging uiteraard over dinosaurussen. Het ene kind legde me uit wat een stegosaurus was, de ander vertelde me welke dinosaurus erg korte armpjes had; er werd me ook verteld dat sommige dinosaurussen ‘een heel hoog hoofd’ hadden.

Het jongetje met wie ik praatte, liet me een boek zien met tientallen soorten dinosaurussen en zei dat hij dat hele boek misschien uit zijn hoofd zou leren. Ik geloofde hem onmiddellijk, want als er één soort informatie is die kinderen van nu ongelofelijk relevant vinden, is het de kennis over een diersoort die 65 miljoen jaar geleden is uitgestorven.

Ik vraag me tijdens dit soort dinosaurusgesprekken, die ik al op menige kinderrijke bijeenkomst heb gevoerd, altijd af waarom niemand in mijn jeugd (kort na het uitsterven van de dinosaurus) ooit over dinosaurussen praatte.

Niemand vroeg knuffels van dinosaurussen voor zijn verjaardag, niemand had een lunchtrommel met een dinosaurus erop, niemand zat in de schoolpauze informatie over de botstructuur van de brachiosaurus uit te wisselen, niemand oreerde als kind op feestjes tegen alsmaar glaziger kijkende volwassenen over het Mesozoïcum.

Wisten wij niet van het bestaan van dinosaurussen? Natuurlijk wel. Hadden we het te druk met zure regen, de lolobal en demonstreren tegen Deetman? Wellicht.

Een tijdje dacht ik dat het kwam doordat mijn generatie (X) zich al mateloos bezighield met een ander dier: het paard. Althans, dat hield meisjes bezig. Het paard in al zijn verschijningsvormen, dus ook de pony, was ons droomdier, onze liefde, onze dinosaurus. We waren allemaal geabonneerd op één belangrijk medium, de Penny, het paardenblad voor paardenmeiden met paardenbelangstelling.

Maar deze theorie – wat het paard was voor de jeugd in de jaren tachtig, is de dino voor de jeugd sinds 2000 – gaat niet op, want kinderen vinden paarden nog steeds geweldig. Het meisje dat ik op het strand sprak, sprong tijdens haar verhandeling over de triceratops ineens op, riep ‘Paardjes!’ en rende hard weg naar een meute paarden die langs de vloedlijn galoppeerde.

Het paard is dus niet op een gegeven moment vervangen door een nieuw trendy dier, de dinosaurus, nee, de dinosaurus is er sinds een jaar of twintig bijgekomen als obsessie. Maar hoe? Hoe dringt een dier van miljoenen jaren geleden zich ineens met zo veel succes in de belevingswereld van talloze kinderen?

Uiteindelijk heb ik het maar gegoogeld, en iemand bleek er in 2013 onderzoek naar te hebben gedaan. ‘Omdat ze groot, sterk en uitgestorven zijn’, was de uitkomst.

Dat waren ze in 1985 ook al, maar dat hadden we toen kennelijk niet door.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden