InterviewFidan Ekiz

‘Waarom laten we ons onder druk zetten om politiek correct te zijn?’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

De Vooravond-presentatrice Fidan Ekiz steekt haar meningen niet onder talkshowstoelen of banken, maar ze heeft géén politieke agenda: ‘Ik wil het debat aangaan, dat is niet rechts of links.’

‘We weten niet of we je moeten feliciteren of condoleren’, zeiden ze bij BNNVara toen ze me na de screentest belden dat ik het geworden was, dat ik samen met Renze De Vooravond zou gaan presenteren. Want ik had altijd geroepen dat ik het niet ambieerde, vijf dagen per week talkshowhost zijn. Ik weet niet of ik het wel kan, tv-vrees, niet genoeg zelfvertrouwen – dat hele lulverhaal. Ik heb me er nooit door laten weerhouden, hoor, want ik vind dat te veel vrouwen dat doen. Dus als ik ergens als gast werd uitgenodigd of gevraagd werd iets te presenteren deed ik het, maar altijd met een beetje tegenzin. Laat mij maar op pad gaan, docu’s maken, zei ik altijd. En ik heb een kind, ook een belangrijke reden om niet per se vijf dagen een talkshow te willen doen.’

Een afspraak maken met Fidan Ekiz (44) is niet makkelijk; de eerste keer is ze ziek, de tweede keer schuift ze door, de derde keer wordt het toch een uurtje later. Het eerste seizoen van De Vooravond, de talkshow die ze samen met Renze Klamer dagelijks om 19.00 uur presenteert, zit erop; het programma wordt nu afgewisseld meten begint weer op 15 februari. Toch is Ekiz druk deze weken, ze vliegt van hot naar her en als we na het eerste gesprek een tweede, telefonische afspraak maken, zijn de omstandigheden niet ideaal – ‘Ik sta in the middle of nowhere en mijn telefoon heeft 19 procent.’

Thuis in haar flat in een woontoren in Rotterdam zet ze schaaltjes walnoten, pompoenpitten (‘heel Turks’) en chocola op tafel. Zeshoog, zicht op de Maas, een stijlvolle, licht-rommelige woonkamer; op de bank ligt een verdwaalde beha. ‘Pff, sorry, ik kom net binnen’, zegt ze, en: ‘Ja, mooi uitzicht op het water, maar dat gebouw staat me enorm in de weg.’ Ze wijst op een kolos van een kantoorpand aan de overkant. ‘Het lijkt wel alsof er een schip op je afkomt, toch? Daarom zou ik deze flat nooit kopen, zelfs al kon ik het betalen. Ik huur. Je kunt in Nederland een eigen talkshow hebben en toch niet eens een fatsoenlijke hypotheek kunnen krijgen.’ Lachend: ‘Ik klaag niet, maar het was wel balen dat ik nee moest zeggen tegen L’Oréal. Ze hebben me gevraagd voor een shampooreclame, dat is voor mij een soort droom die uitkomt. Maar ja, dat mag niet als je in dienst van de publieke omroep bent.’

Fidan Ekiz begon haar journalistieke carrière als Turkije-correspondent, was redacteur bij Pauw & Witteman, maakte een documentaireserie over de migratiegeschiedenis van haar Turkse ouders en een over (het gebrek aan) persvrijheid in landen als Rusland en Turkije. Ze was tafeldame bij De Wereld Draait Door en presenteerde het multiculturele praatprogramma De nieuwe maan. Met Jeroen Pauw vormde ze een duo bij Op1, een plek waar ze ‘doodzenuwachtig’ voor was, liet ze zich in een interview ontvallen. ‘Alsof ik telkens examen moest doen.’

Een dagelijkse talkshow vond je eerder te stressvol. Wat zorgde ervoor dat je De Vooravond toch aandurfde?

 ‘Ik vond het echt heel eng, ik dacht: als het na de eerste week helemaal kapot wordt geschreven, weet ik niet hoe lang ik het volhoud. Dat vind ik zo knap van Margriet, die met M veel kritiek kreeg, dat je dan doorzet. Maar misschien word je er ook wel heel strijdbaar van.

‘Ik ben heel streng voor mezelf, het is niet gauw goed genoeg. Dat maakt het ook stressvol. Ik ben kilo’s afgevallen, ik kan niet eten voor een show. Misselijk, last van mijn maag en darmen, dat soort dingen heb ik snel. Ik was ook heel bang om onderuit te gaan op de vloer als we aan het begin van de show naar de tafel lopen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Ik voelde me gewoon wel vrij snel op mijn gemak met Renze naast me. De sfeer is luchtig, het is goed gegaan. We hebben alsnog genoeg kritiek gekregen, maar het is niet zo misgelopen als had gekund.’

Na een slok koffie: ‘Wat privé ook heeft meegespeeld, denk ik, is dat ik na mijn scheiding en de dood van mijn vader het presenteren van een talkshow veel meer ben gaan relativeren. Dat maakt dingen heel betrekkelijk, snap je wel? Het was heel heftig allemaal. Ik heb altijd vanuit huis meegekregen dat je moet vallen, opstaan en doorzetten, maar het was de zwaarste uitdaging ooit om hier van op te krabbelen. En toen dat was gelukt dacht ik: je bent sterk, je hebt het overleefd, je kunt alles aan.’

Je scheiding was in 2017, je vader overleed in 2018. 

‘Ja. Toevallig zei mijn therapeute pas: je bent in korte tijd de twee belangrijkste mannen in je leven kwijtgeraakt. En ja, zo had ik het nog niet bekeken, maar dat vormt je, ik heb het overwonnen. Ik kwam op een nieuw level, voor mijn gevoel.’

Die twee belangrijkste mannen in Ekiz’ leven zijn haar ex-man, Telegraaf-journalist Wierd Duk met wie ze zoontje Ferran (7) heeft, en haar vader, Yüksel Ekiz, die in de jaren zeventig naar Nederland kwam en als lasser werkte in de Rotterdamse haven. Hij overleed aan een zeldzame vorm van leukemie die vaak gelinkt wordt aan de giftige gassen die vrijkomen bij dat werk.

‘Het is heel snel gegaan met mijn vader’, zegt Ekiz. ‘Onlangs vroeg iemand me waar ik het meeste spijt van heb en dan komt dat als eerste bij me op. Dat ik niet –’ Ze stokt even. ‘Dat ik zo hard ben blijven werken, dat ik niet durfde te zeggen: ik stop er even mee. Ik draaide toen een documentaireserie over feminisme, Vrouw op Mars, en dat was slopend, terwijl mijn vader steeds in het ziekenhuis lag. De laatste dagen was ik wel bij hem, maar in de periode ervoor had ik veel meer met hem willen praten, hem veel vaker willen omhelzen, want dat kon op het laatst niet meer. Toen was hij al te ziek. Ik durf er nog steeds niet goed aan te denken, want dan voel ik weer die pijn.

‘Het was gewoon heftig, ook omdat ik in die tijd in een scheiding lag. We sloegen elkaar niet de tent uit, maar het is zwaar als je alleen bent en een klein kind hebt, het is alsof je een marathon rent terwijl je eigenlijk niet meer kán. Het heeft me, nou ja, misschien wel verhard. Ik ben van nature al strijdlustig, maar nu denk ik helemaal: je krijgt me niet kapot. Na een paar uitspraken die ik gedaan heb in De Vooravond werd ik belaagd op social media. De hele nacht door kwamen er berichten van opgefokte mensen, tot en met ‘ik sta voor je deur’. En gek genoeg werd ik er totaal niet bang van. Dat is ook een stukje boosheid, denk ik. Zo van: kom maar op, jullie maken mij niks.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Je doelt op je oproep na de moord in Parijs? 

‘Ik heb aangifte gedaan en de zaak loopt, dus ik mag er niet te veel over zeggen. Maar ja, het begon na mijn uitspraken over waarom het vanuit de politiek zo stil was in Nederland na de onthoofding van de Franse leraar Samuel Paty, waarom de verontwaardiging daarover uitbleef. En dan worden mensen tegen me opgehitst door socialemedia-accounts vanuit de islamitische hoek. Daar wordt gedacht: zij gaat met zo’n oproep mensen bereiken, dat moeten we niet hebben. Terwijl ik echt niet de enige was die zoiets zei, in De Telegraaf stond ook een stuk met die strekking. Maar als ik het zeg, moet mijn kop eraf.’

Ekiz staat bekend om haar uitgesproken mening; ze had een column in het AD waarin ze zich kritisch uit over de politieke islam en schrijft opiniestukken voor The Post Online. Over het proces-Wilders zei ze in De Vooravond dat ze het ‘een aanfluiting’ vond, ‘een politiek proces’. In een stuk in de Volkskrant afgelopen november werd de vraag gesteld of Ekiz, net als bijvoorbeeld Jort Kelder, niet te opiniërend is als talkshowpresentator. ‘Tv is een meningencircus geworden’, zegt daarin journalist Fons de Poel. ‘Er is een mengvorm ontstaan waarin presentatoren mee-ouwehoeren. Ze zijn meer deelnemer dan doorvrager.’ Verklaarbaar in deze tijd van ‘herzuiling’, stelt tv-maker Ad van Liempt; doordat de publieke omroep nadrukkelijk het grote, conservatieve deel van het volk ook wil bereiken, is ‘de presentator die boven de partijen staat aan het verdwijnen.’ Presentator Tijs van den Brink houdt er wel van hoe Ekiz zich uitspreekt. ‘Het enige gevaar is dat je voorspelbaar wordt.’

Hoe kijk jij naar die discussie? Heb je het gevoel dat je bij De Vooravond zit om het rechtsere deel van het kijkerspubliek aan te spreken? 

‘Nee, helemaal niet, maar ik word in die hoek gezet, zo word ik geframed. Als ik me uitlaat over de aanslag in Parijs of over het proces-Wilders veroorzaakt dat ophef, want dat is niet politiek-correct. Maar als ik zeg dat de kinderen uit kamp Moria in Nederland moeten worden opgevangen, hoor je niemand.’

‘Ik vind het echt onzin dat ik te opiniërend zou zijn. Ja, ik ben het wel, maar denk je nou echt dat andere journalisten het niet zijn? Ik ken collega’s bij landelijke kranten die zeggen: Fidan, bij ons wordt er echt wel over nagedacht of zus en zo’n kop boven een artikel misschien niet te veel koren op de molen is van een bepaalde partij. Daar zit een bepaald gedachtegoed achter, dan ben je toch al opiniërend bezig? Ik wil kunnen zeggen wat ik denk, ja, dat was ook een voorwaarde van me om in zee te gaan met BNNVara. Ik moet mezelf kunnen zijn en daar past bij dat ik af en toe iets aanzwengel. Ik kan niet anders, ik ben heel erg – de een zegt authentiek, de ander noemt me een flapuit. Soms denk ik te weinig na. Dat gebeurde bij Wilfred Genee. Het was totaal niet mijn intentie om hem aan te vallen. Ik vind het ook heel jammer dat hij mij niet meer spreekt en alleen maar via andere tv-shows aangeeft hoe verschrikkelijk hij mij vindt. Zeg het dan face to face.’

Ekiz doelt op een uitzending van Op1, waarin ze Genee aansprak op de aflevering van Veronica Inside waarin hij zijn vaste maatje Johan Derksen ter verantwoording riep over onder meer een grap die hij gemaakt had. Over een als Zwarte Piet verklede demonstrant zei Derksen: ‘Weten we zeker dat het Akwasi niet is?’ Genee ging de discussie aan over racisme met zijn collega’s, maar had zich daar niet voor moeten lenen, vonden Ekiz en Pauw in Op 1. Ekiz: ‘Ik zei tegen hem: waarom accepteer je het dat je onder druk wordt gezet, ben je soms bang om je baan te verliezen? Ik begon ook over NSB-gedrag van Arie Boomsma (die zich op Instagram afvroeg ‘hoe lang je als adverteerder nog de andere kant op kan kijken’, red.). Kijk, als ik er over had nagedacht, had ik die term NSB natuurlijk nooit gebruikt.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Wat mij opviel in die uitzending is dat de enige die zei: ‘Je moet zulke grappen niet meer willen maken’, dat dat een gast was, Diederik Gommers. Pauw en jij waren bezig met het aanpakken van Genee. 

‘Hij heeft later nog meer bagger over zich heen gekregen, dat was totaal niet mijn bedoeling. Waar het mij om ging is: waarom laten we ons onder druk zetten om alleen nog maar politiek correct te zijn? Waarom moet Derksen tegenwoordig helemaal kapot worden gemaakt om zo’n grap? Wat mij opvalt is dat als ik word aangevallen vanuit de islamitische hoek het altijd dezelfden zijn die het voor me opnemen, en dat is dan nooit iemand uit de Akwasi-hoek, om het maar even kort door de bocht te zeggen. Blijkbaar denken ze daar: Fidan zit in de rechtse hoek, Fidan heeft het er zelf naar gemaakt, zij moet worden aangepakt. En bij wijze van spreken die vrouw met een hoofddoek die mij online helemaal verrot scheldt, die vrouw is dan verbindend bezig. Vind je dat niet gek?’

‘Laat mij een doorgeefluik zijn voor mensen uit het radicale midden die bang zijn voor racist, islamofoob of tokkie te worden uitgemaakt’, zeg je in een online GeenStijl-uitzending. Werkt dat niet polariserend in een talkshow, als je het geluid van een bepaalde achterban vertegenwoordigt? 

‘Nee, want ik vertegenwoordig geen bepaalde achterban. Ik geloof prima dat je heel progressief kan zijn, wat ik ben, ik ben sociaal-democraat in hart en nieren van huis uit, mijn ouders stemden altijd PvdA, en dat je tegelijkertijd ook kritisch kunt zijn op bepaalde zaken. Als het gaat om de radicale islam, integratie, migratiezaken, vind ik dat bepaalde dingen gewoon benoemd moeten worden. En ik vind dat ik daar een rol in kan spelen omdat ik uit die gemeenschap kom en een soort rolmodel kan zijn. Ik laat zien dat het niet per se slecht met je afloopt als je naar een discotheek gaat of op kamers – nou ja, op kamers mocht ik zelf ook niet. Maar ik had wel een bepaalde vrijheid, en ik hoor van meisjes dat ze over mij thuis kunnen zeggen: zij is toch ook een fatsoenlijke vrouw geworden met een succesvolle baan.’

‘Ik heb geen agenda. Mensen die mij een beetje volgen, weten dat ik voor het gematigde midden sta. En daar zitten heel veel mensen die tegen mij zeggen: ‘Ik wil niet in die rechtse hoek gezet worden, maar ik maak me ook zorgen over wat er gebeurt.’ Ik bedoel, ik ben zelf islamitisch opgevoed, maar als ik zie hoe gelovig veel moslimjongeren nu zijn, en hoe nationalistisch voor Turkije of Marokko, dat vind ik zorgelijk. Moet ik daar dan niks van zeggen omdat dat polariserend zou zijn? Ik wil het debat aangaan, dat is niet rechts of links.’

Na de moord op de Franse leraar zat een docente bij je aan tafel in De Vooravond die zei dat ze zelf geen cartoons van de profeet in de klas zou tonen. Je knikte toen begrijpend. Nadat zij online door rechts Nederland was afgemaakt, kwam je twee dagen later met je commentaar dat het zo stil bleef over die aanslag in Nederland. Wordt daarover nagedacht op de redactie, is dat ook om het geluid te laten horen van een bepaalde groep? 

‘Jij suggereert dat ik een achterban wil behagen, maar dat is niet zo, zo is het niet gegaan. Ik deed die oproep pas later omdat die docente al bij ons zat en ik bovendien dacht: wie ben ik om haar op dit moment op het matje te roepen? Als de politiek niet zorgt voor de veiligheid van onze docenten, hoe kan ik die lerares dan vragen of zij haar nek wil uitsteken? Ik vond het moedig dat ze bij ons zat. Ik vond het ook helemaal niet terecht dat zij werd afgemaakt op Twitter. Dat heb ik ook gezegd in mijn oproep: val niet het individu aan.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Maar dat gebeurt niet altijd op Twitter. Daar krijg jij veel bijval in de trant van: ‘Jij stelt tenminste de juiste vragen, Fidan, de rest van de journalisten zijn linkse deugkneusmeelopers van dit klotekabinet’. 

‘Er zijn een heleboel mensen blij dat ik eerlijk zeg wat ik vind, die zeggen: wauw, jij zegt waar het op staat. Maar ik wil niet voor het karretje van rechts gespannen worden, ik vind dat heel frustrerend. Er zitten een hele hoop mensen op Twitter door wie ik niet per se wil worden toegejuicht. Nu is Twitter ook niet heel Nederland, hè? Ik ga ook heel erg af op hoe ik op straat word aangesproken en dat is hier in Rotterdam vaak ook door Turken en Marokkanen positief. Die zeggen: Fidan, jij bent onze Oprah Winfrey.’

Fidan Ekiz groeide op met een broer en twee zussen in Rozenburg, vlakbij Rotterdam, in een gemeenschap met veel andere Turkse gezinnen. Haar vader was lasser, haar moeder maakte schoon. ‘Iedereen met zo’n achtergrond zal het herkennen: omdat mijn ouders niet goed Nederlands spraken of schreven, deden wij al jong de administratie. Instanties bellen, formulieren invullen, dat deden wij als kind al, want als we een brief hadden gemist en er kwam een boete, waren wij verantwoordelijk. Ik ging ook verhaal halen als er iets mis ging of als mijn ouders onheus werden bejegend. Toen mijn vader werd afgesnauwd door een caissière dat hij de taal maar eens moest gaan leren, stond ik te koken en zei: behandel hem met respect. Eigenlijk was je een beetje hun hoeder. Of moeder.’

Was je als hoeder en moeder altijd een brave dochter of heb je ook een tijd gehad dat je in opstand kwam? 

‘Ik was wel een braaf meisje, ja, maar ik zocht ook de vrijheid. Mijn moeder gunde ons dat ook: als er vriendinnen kwamen logeren en we gingen stiekem uit, dekte zij ons. Mijn vader was strenger, maar hij is door de tijd heen met ons mee geëvolueerd, hij heeft zichzelf echt heruitgevonden. Langzaam maar zeker mocht er steeds meer. Ik weet nog dat ik ging dansen tijdens de introductieweek van de school voor journalistiek en alleen maar stond te roepen: oh my God, ik voel me zo vrij, ik ben zo gelukkig! In die tijd ging ik thuis als er bezoek was met een dienblad rond. Dat kan samengaan, dat je vrijgevochten bent, maar ook traditioneel.’

‘Ik heb een gelukkige jeugd gehad, maar wel met beperkingen waarvan ik nu denk: het hóéft niet zo. Je gaat niet naar de hel als je uitgaat of drank drinkt, daarom spreek ik me daar ook over uit. Ik kan somber zijn, piekeren, dat is misschien mijn karakter, maar ik denk ook wel dat er te veel druk is geweest, te veel verantwoordelijkheid vroeger thuis. We hadden wel wat meer kind mogen zijn en beter kunnen leren, bijvoorbeeld, wat een gezonde relatie is. In de gemeenschap waarin ik ben opgegroeid werd veel geroddeld. Je kreeg geen seksuele voorlichting en je kwam niet met een vriendje thuis. Er is geen fase dat je kunt experimenteren, daardoor was mijn beeld van relaties, van het huwelijk, best traditioneel.’

Hoe heeft dat een rol gespeeld in je leven? 

‘Ik had het er laatst met een vriendin over. Ik zei: waarom voelen wij ons toch altijd zo schuldig? Ik ben een soort non, heel Amish of, nou ja, romantisch eigenlijk, met het traditionele idee van één man voor het leven. Wat prima is, maar als het niet zo gaat, als je een ander pad kiest, vind ik eigenlijk niet dat je je per se schuldig hoeft te voelen. Snap je wat ik bedoel?’

In een eerder interview zei je: ik heb mijn scheiding heel lang als het grootste falen in mijn leven beschouwd, maar nu zie ik dat ik niet meer zo. Wat is er veranderd?

 ‘Je kunt er wel in blijven hangen, maar we hebben een goede verstandhouding, je kunt ook op een gegeven moment zeggen: ik moet door. Ik heb al eerder gezegd: ik ben heel hard voor mezelf, dat heeft ook met die opvoeding te maken. Ik zie het ook bij mijn zussen: we hebben een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Maar je bent in een huwelijk niet in je eentje verantwoordelijk, zie ik nu, een scheiding komt van twee kanten. Natuurlijk, je moet ook naar je eigen aandeel kijken, maar dat deed ik wel heel veel.’

Iets later: ‘Ik ga verder niets over de scheiding zeggen, het is klaar, dat moet ik niet meer doen in interviews. Ons zoontje gaat het later ook lezen, het geeft me zoveel stress. Ik heb wel tegen Wierd gezegd: we kunnen het ooit samen doen. Geen interview over de persoonlijke, intieme details, maar de dynamiek tussen ons is, gezien onze verschillende achtergrond, natuurlijk interessant. We zijn journalist genoeg om dat te snappen.’

In een Vrij Nederland-interview uit de tijd dat jullie nog samen waren, zeg jij tegen hem: ‘Je sart vooral links, je zou voor de verandering eens wat scheldende PVV’ers moeten uitdagen. Waarom neem je geen afstand van die mensen?’ Was politiek de splijtzwam voor jullie? 

‘Nee, dat denkt iedereen altijd, maar dat was niet de reden voor de scheiding. Ik kende Wierd natuurlijk al heel lang, ik wist echt wel hoe hij over dingen dacht. We hebben altijd gediscussieerd over politiek. Dat deden we in dat interview ook, een beetje gekscherend, we lieten heus niet het achterste van onze tong zien over wat er echt speelde. Dat ging veel meer over werkschema’s, drukte, een klein kind, tropenjaren – elk ander huwelijk had om dezelfde redenen mis kunnen gaan. Natuurlijk ga je meer ruziën over politiek als het verder ook niet meer lekker gaat, maar discussiëren hadden we altijd al veel gedaan. We zaten heel vaak niet op één lijn, dat maakte de relatie ook wel weer leuk.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Je twitterde onlangs ‘Wierd is géén racist, zo klaar mee, ik ken hem beter dan jullie’ in een draadje dat begon met een tweet van Sander Schimmelpenninck die schreef: Wierd Duk bedreef jaren propaganda voor Forum voor Democratie. Waarom voelde je je geroepen hem te verdedigen? 

‘Weet je, ik laat me nooit horen eigenlijk, maar dit heeft heel erg met onze kinderen te maken. Wierd heeft nog een dochter en het raakt haar als hij zo genoemd wordt, en mij, als moeder van ons zoontje, ook. Hoe vaak ik niet te horen krijg: die ex van jou deugt niet. Ik ben daar zo ontzettend klaar mee, ik vind het zo ongelooflijk seksistisch ook. Het is echt omdat ik vrouw ben dat ik op mijn ex word aangesproken, want hem vragen ze nooit zoiets over mij. Ik kan daar zo boos over worden, op een gegeven moment loopt de emmer over. Doorgaans zie ik van alles voorbijkomen op social media en dan reageer ik niet, maar dit wilde ik rechtzetten.’

Iets later: ‘Die column van Sander Schimmelpenninck over mij in de Volkskrant, daar was ik ook zo kwaad over. Het is gewoon guilt by association, want hij ligt natuurlijk behoorlijk overhoop met mijn ex.’

Hij zat bij jou in De Vooravond om over Greta Thunberg te praten, jij bleek geen fan en Schimmelpenninck schreef daarna: ‘Bij Ekiz kun je er al zo’n beetje van uitgaan dat zij Thunberg maar niks vindt. Wie felle kritiek uit op de islam, belandt namelijk onherroepelijk in een echoput met mensen die klimaatverandering een verzinsel vinden. (...) Wanneer je voortdurend de meest vreselijke dingen toegewenst krijgt door radicale moslims is het begrijpelijk dat die echoput steeds veiliger voelt, hoezeer het applaus ook van halve zolen en hele fascisten komt.’

‘Het is echt onzin, hij doet alsof ik een klimaatontkenner ben, het klopt verdomme niet eens.’ Lachend: ‘Om met Famke Louise te spreken: ik heb veel respect voor het klimaat. Ik vroeg me wel af over Greta Thunberg of dat meisje niet door volwassen mannen gebruikt wordt voor hun politieke agenda, en dan vult Schimmelpenninck in dat ik de strijd voor het klimaat maar hysterisch vind. Zie je, zo word ik weer geframed, het is zo onrechtvaardig. En online staan mensen die zichzelf progressief noemen zo’n column toe te juichen, van iemand die regelmatig roept over anderen dat ze applaus willen halen, nou, dat deed hij zélf. De stoom kwam uit mijn oren. Sander was nota bene gast in mijn show, dan denk ik echt: kun je dan niemand meer vertrouwen? De lucht is inmiddels gelukkig geklaard tussen ons, maar ik kan zó moe worden van dit soort dingen, zo kwaad. Natuurlijk, ik moet mijn schouders erover ophalen en denken: morgen ligt die krant in de kattenbak. Dat probeer ik ook, wat ik kan zelf ook behoorlijk kort door de bocht gaan en in mijn emotie dingen roepen waarvan ik later denk: dat had beter anders gekund.’

Je zei dat je in therapie bent. Wat heb je ontdekt over jezelf? 

‘O, dat weet ik nog niet, ik ben er nog niet zo lang mee bezig. Ik weet wel wat ik eruit wil halen. Ordenen. Gek genoeg vinden mensen mij altijd chaotisch, en dat ben ik ook wel, dus ik heb ontzettende behoefte aan structuur. Dingen een plekje geven, zodat het gewoon klaar is. Mijn therapeute zei: je praat veel over je scheiding en je vader, maar het lijkt wel of je het op afstand houdt, vóel je het ook echt? Dat vond ik interessant, want ik ben makkelijk in tranen, maar ik denk ook dat ik door het grote verantwoordelijkheidsgevoel in mijn jeugd veel heb opgekropt. Die verantwoordelijkheid mag ik ook wel eens gaan loslaten. Iets meer enjoy life, minder me druk maken om alles, want dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Blijdschap, verdriet zorgen, bij mij is het altijd to the max. Als ik dat een beetje in balans kan brengen, heb ik the next level in volwassenheid bereikt.’

Cv Fidan Ekiz

10 december 1976 Geboren in Rozenburg

1995-2000 School voor Journalistiek, Utrecht

2001-2003 Verslaggever Rotterdams Dagblad

2004-2007 Correspondent Turkije voor o.m. GPD en RTL Nieuws

2007-2011 Redacteur Pauw & Witteman

2010 Documentaireserie Veerboot naar Holland

2012-2020 Tafeldame DWDD

2016 Documentaireserie De Pen & Het Zwaard (over persvrijheid in het buitenland), documentaire Alles komt goed

2018 Documentaireserie Vrouw op Mars (over 100 jaar vrouwenemancipatie)

2018-2019 Presentator De Nieuwe Maan

2020 Presentator Op1 (met Jeroen Pauw), presentator De Vooravond (met Renze Klamer)

Fidan Ekiz is gescheiden, heeft een zoon van 7 en woont in Rotterdam.

Lees verder

Dit stuk staat in het jaarlijkse interviewnummer van het Volkskrant Magazine. Op deze pagina vindt u alle interviews, met onder andere Femke Halsema, Fidan Ekiz en Spinvis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden