Mina el Hannoui:  ‘In Nederlandse films zag ik alleen onderdrukte of geradicaliseerde Marokkaanse vrouwen. Nooit iemand zoals ik.’

Interview Mina el Hannoui

Waarom haar script voor ‘Marokkaanse bruiloft’ wél wordt verfilmd, maar al haar andere ideeën niet

Mina el Hannoui: ‘In Nederlandse films zag ik alleen onderdrukte of geradicaliseerde Marokkaanse vrouwen. Nooit iemand zoals ik.’ Beeld Ernst Coppejans

Jarenlang ving Mina el Hannaoui (38) bot met haar ideeën voor films over Marokkaanse onderwerpen. Met haar (optimistische) script voor Marokkaanse bruiloft lukte het wél.

Mina el Hannaoui wist één ding: op dat seminar in Utrecht, daar is Frans Klein aanwezig, de baas van de NPO. Ze móést hem spreken. ‘Ik kom daar aan, te laat, en kan nergens parkeren. Voor de deur lag een rode loper. Ik parkeer mijn auto op de stoep, naast die rode loper en ga naar binnen. Na afloop zag ik hem weglopen. Door mijn hoofd schoot: ik dacht het niet. Meneer Klein, riep ik, kan ik u spreken? Daarna hebben we even gezeten.’

Het begon in Amsterdam-Noord. ‘De Vogelbuurt, de armste wijk van Nederland. Daar was niets. Bij het buurthuis kon je een moestuintje kweken en dan hield het wel op. Ik wilde creatieve dingen leren. Peter Faber maakte een korte film in de wijk, daar wilden wij bij zijn. Hij woonde vlakbij, in Tuindorp Oostzaan. In 2006 zeiden mijn buurmeisje Rolanda Langhut en ik: dat gaan wij ook doen. We wisten niet hoe het moest, maar we schreven een script. Lijpe Chickies heette het.’

Waar ging het over?

‘Om ons heen zagen we meisjes de criminaliteit ingaan. Inbraken, handelen in tassen en parfumflessen, klusjes opknappen voor mannelijke criminelen. Meiden die gevaarlijk bezig waren en op dezelfde manier dachten als mannen: ik moet thuis helpen met de rekeningen, maar ik heb geen opleiding – net als mannen hadden zij ook gewoon geld nodig.

‘Eerst stuurden we het script naar Motel Films. Twee jaar eerder was Shouf Shouf Habibi een hit geweest in de bioscoop. Een Nederlandse film met Marokkaanse acteurs. Ik dacht: eindelijk zien we onszelf in beeld, nu gaat het veranderen. Maar er gebeurde niets. Ons plan werd afgewezen door BNN.

‘In 2015 waren we er nog steeds mee bezig. We maakten een trailer voor de film, die kreeg online in een week 100 duizend views. Bij IDTV tekenden we een optie voor twee jaar. Weer allemaal afwijzingen, tv-zenders vonden het geen realistisch verhaal, met die vrouwelijke criminelen.

‘Ik dacht: in wat voor wereld leven jullie? Dat jíj het niet meemaakt in jouw wijk betekent niet dat het niet bestaat. Het deed me zoveel pijn. Die trailer had twee ton views, ik kon aantonen dat er een markt voor was en toch werd het niet gemaakt. Ik heb jaren geprobeerd om het rond te krijgen. Meer dan tien jaar later werd de tv-serie Mocro Maffia een groot succes, maar ik kwam in 2006 al met zulke verhalen.’

Hoe liep het af bij de televisie?

‘Op dat seminar waren allemaal omroepbazen uit Hilversum die steeds zeiden dat het tijd was voor meer diversiteit. En een zaal vol gekleurde makers die vroegen: waarom worden al onze projecten dan afgewezen?

‘Later maakte de hoofdredacteur van IDTV in Hilversum een afspraak met de netmanager, waarbij ook mijn voorstel werd besproken. Ik kreeg te horen dat ze alleen positieve verhalen wilden brengen over allochtone Nederlanders. Die waargebeurde verhalen in Lijpe Chickies, dat kon niet. Dat standpunt begrijp ik ook wel, ik kan er niet eens kwaad om worden.’

Wat was je conclusie?

‘Ik moest met iets positiefs komen en dat werd Marokkaanse bruiloft, de film die ik nu heb bedacht en geschreven. In Nederlandse films zag ik alleen onderdrukte of geradicaliseerde Marokkaanse vrouwen. Nooit iemand zoals ik. Wat houdt mij bezig? Ik ben 38 en nog niet getrouwd. Mijn lieve moeder heeft me nooit onder druk gezet, maar die voel ik wel van andere Marokkanen. Een gevoel alsof ik heb gefaald. Een vrouw van 38 – die is gewoon onhuwbaar.

‘Het probleem met die druk: Marokkaanse vrouwen trouwen te jong in Nederland, met mannen die ze nauwelijks kennen. Iedereen wil trouwen. Ze willen het huis uit en na hun 25ste zijn ze eigenlijk al te oud. Vaak scheiden ze weer binnen een jaar. Ik schaam me om het te zeggen, maar een gescheiden vrouw, dat is nog erger dan ongehuwd, zoals ik. Zeker als ze kinderen heeft.’

Waar gaat de film over?

‘In Nederland is nog nooit een film gemaakt over de prachtige tradities van een Marokkaanse bruiloft. Die worden hier steeds uitbundiger gevierd. Bruidsparen die op twee paarden de zaal binnenkomen. Voor de stoet worden Ferrari’s en Lamborghini’s gehuurd, in de trouwzaal staat een Rolls Royce in de hoek. De ziana, de styliste die de bruid moet laten shinen als een prinses uit Duizend-en-een-nacht, rekent een tarief van 2.000 euro.

‘De feestzaal voor de mannen is altijd boven, de vrouwen zijn beneden. Voor de vrouwenzaal wordt een soort telefoonpolitie ingehuurd, daar lopen vier vrouwen rond om te zorgen dat niemand iets filmt met een telefoon. De vrouwen moeten kunnen dansen zonder dat ze bang hoeven te zijn dat het later ergens online verschijnt.’

En bij de mannen?

‘Die dansen niet, ze eten alleen. Wat ik heel jammer vind: als je vroeger met een meisje ging, moest je ook trouwen. Die mannen lopen zich nu kapot uit te leven hier, jarenlang doen ze alles wat ze willen en als het tijd is om te trouwen, laten ze een chick met een hoofddoek uit de bergen in Marokko komen.

‘Met het idee voor Marokkaanse bruiloft ben ik naar Johan Nijenhuis gegaan, hij gaat de film regisseren en produceren. Ik schrijf het scenario met Aliefka Bijlsma.’

Wat betekent het dat uiteindelijk Johan Nijenhuis nodig is om een film over Marokkaanse bruiloften te kunnen maken?

‘Ik heb Johan niet benaderd omdat hij een Nederlander is, maar omdat hij de koning van de romcom is. Zonder hem was het nooit gelukt. Maar deze film is bedacht door een Marokkaanse chick, vergis je niet. Ik ga als een scheidsrechter naar de set om te zorgen dat alle details kloppen.’

Mina el Hannaoui (Nederland, 1981) is voorzitter van de Stichting Urban Improv. Marokkaanse bruiloft verschijnt in 2021 in de bioscoop. ‘Het is een universeel feelgoodverhaal over Jasmin, een jonge meid die onder druk staat van haar familie en omgeving en haar eigen keuzes moet leren maken. Als succesvolle advocate probeert ze binnen zes maanden een echtgenoot te vinden, om haar ouders trots te maken. Maar uiteindelijk durft ze los te komen en voor zichzelf te kiezen.’

Nederlands
‘Altijd.’

Marokkaans
‘Ook altijd. Ik ben een Nederlandse Marokkaan.’

Partner
‘Heb ik nu niet. Het type man waar ik op val is wel Marokkaans.’

Wit of blank
‘Allebei niet. Ik zeg: Nederlander. Dan weet iedereen in mijn omgeving wat ik bedoel.’

Schrijver Robert Vuijsje (Alleen maar nette mensen, Salomons oordeel) interviewt voor de Volkskrant Nederlanders over de rol die afkomst speelt in hun leven. Hij spreekt onder anderen nog met couturier Achmed Oso (Koerdisch-Syrisch) en actrice Joy Delima (Surinaams-Antilliaans).

In de videoreeks Land van Afkomst vertellen Nederlanders openhartig over de rol die afkomst speelt in hun leven. ‘Opeens werd er op mij en mijn broertje het labeltje ‘zwart’ geplakt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden