sander donkersin 150 woorden

Waar ik ook ging, altijd kwam ik de schilder met het hoedje tegen

null Beeld
Sander Donkers

De schilder met het hoedje kende ik al heel lang, en tegelijkertijd helemaal niet. Onze band berustte volledig op het feit dat we elkaar jarenlang belachelijk vaak tegenkwamen in de stad. Waar we ook naartoe verhuisden, onze paden bleven zich maar kruisen. ‘Ja hoor’, lachten we als we weer eens plotsklaps neus aan neus stonden in een straat waar we allebei nooit kwamen. ‘Natúúrlijk!’

Verbonden door het toeval, dat elke keer nog ietsje toevalliger leek. Een band van niks eigenlijk. Nooit vroegen we elkaar iets persoonlijks, toch denk ik dat we beiden gehecht waren aan deze miraculeuze ontmoetingen. Misschien schuilt er iets geruststellends in een continuïteit waar je zelf niks over te zeggen hebt.

Nu las ik dat Eli Content, zoals de schilder heette, is overleden. Ik kende hem nauwelijks, maar werd wel droevig van de gedachte dat ik nergens meer pardoes tegen hem op kon botsen. Het was prettig om elkaars verrassing te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden