Vurig verlangen blijkt zelfs jaren later moeilijk te doven

Vakantieliefde

Ze ontmoetten elkaar op vakantie. Het werd liefde. Wat volgde er? En hoe kijken ze daar nu op terug? Vandaag: Maaike (54) en Enrico (56) en de zomer van 1982.

Foto Tzenko

Maaike: 'Het was in 1982 op de camping aan het Gardameer. Ik was 19, Enrico was 21. Hij was goedgekleed in een glanzend voetbalbroekje en een mooi shirtje en was minder branieachtig dan zijn vrienden. Geen typische Italiaanse macho, maar een lieve jongen met prachtige slanke handen en lange vingers en een gespierd lichaam van alle karate die hij deed. We raakten meteen bevriend en brachten de hele vakantie samen en met onze vrienden door. We lagen op het strand, we wandelden wat, hingen voor mijn oranjebruine trekkerstentje en zoenden. Geen seks, zoenen was al geweldig genoeg.

Toen we na drie weken met een bedrukt gevoel afscheid namen, beloofden we elkaar te schrijven. Wat was ik blij toen er zeven dagen later een rood bestelbusje van Express Post voor onze deur stopte en een brief van Enrico bezorgde. Ik schreef meteen terug en vanaf dat moment ontstond een geweldige briefwisseling, waarbij hij mij de ene week schreef en ik hem de andere. Telkens op de zevende dag, rond halfzeven tijdens het avondeten, zat ik nerveus aan tafel, tot het busje stopte en ik blij en opgelucht de brief aannam. Daar lag hij, brandend naast mijn bord, want eerst moest iedereen klaar zijn met eten. Een jaar ging zo voorbij. Hij stuurde cadeautjes, een mandje met een badhanddoek die hij had laten uitzoeken door zijn zus. Hij schreef dat hij een Renault 14 had gekocht en ik speurde de straten van onze provinciestad af op zoek naar dit type auto. Toen ik het vond, liet ik mijn vingers over de lak glijden en liep er verliefd een paar rondjes omheen.

Drie weken huilen

Die zomer bracht de bus mijn zus en mij in 24 uur opnieuw naar het Gardameer. Hij wachtte me op bij de halte, ik zag hem meteen. Weer dat korte broekje met streepjes in de lengte en ook zijn gezicht met de volle lippen en witte tanden was precies zoals ik het me herinnerde.

Maar zijn ogen stonden somber en afstandelijk. Hij hing tegen een muurtje, ik kwam de bus uit gerold en hoorde hem zeggen: het is uit. We hadden geen toekomst samen, zei hij. Ik woonde in Nederland, hij in Italië. Een vakantie samen zou ons alleen maar verliefder maken, het was beter er meteen een eind aan te maken. Ik zag onmiddellijk dat protest geen zin had. Het was alsof een ander in dat geliefde lichaam was gekropen met die platte buik, die armen waarnaar ik een jaar lang onafgebroken had verlangd. Waarom had hij me hiernaartoe laten komen als hij me niet meer wilde zien?

In de drie weken die volgden, heb ik in mijn tent liggen huilen. Mijn zus noemde hem een lul. Maar zelfs in mijn liefdespijn bleef ik loyaal, ik kon niet kwaad worden, alsof boosheid een definitiever einde betekende dan verdriet. Soms zag ik hem voorbijlopen met zijn vrienden en één avond in de campingdisco lukte het me revanche te nemen door voor zijn ogen met een andere jongen te zoenen. Na drie weken keerde ik ontgoocheld terug naar huis.

Thuis stond op mijn moeders gezicht te lezen: dit had ik je van tevoren kunnen vertellen. Ook mijn vriendinnen snapten het niet. Ineens leek het alsof hij alleen in mijn dromen had bestaan. Alleen zijn brieven, altijd op Snoopy-briefpapier, herinnerden aan hem. Die herfst en winter bleef het rode busje weg.

Vele jaren later, in 1994, trouwde ik met een andere grote liefde. Ik kreeg kinderen, scheidde na twaalf jaar en weer tien jaar later kreeg ik op een dag een Facebookbericht van Enrico. Ik had hem weleens gegoogled, maar zag nu ook foto's van hem. Hij was grijs geworden, maar was nog even mooi en op zijn gezicht zag ik de lach die ik zo goed kende. Opnieuw begonnen de berichten over en weer, niet langer bezorgd door een rood busje maar door Facebook Messenger. Hij woonde nog steeds bij het Gardameer en was twee keer getrouwd en gescheiden. Hij bekende dat hij me nooit was vergeten en een grote fout had gemaakt door het uit te maken.

Die zomer zocht ik hem op in mijn turquoise jurkje. Toen we kusten en ik zijn handen op mijn onderrug voelde, merkte hoe hij zich zacht tegen me aan duwde, was het of hij altijd deel van mij was blijven uitmaken, of de liefde alleen maar geduldig op ons had liggen wachten. Ik deed mijn hakken uit om weer even lang te zijn als hij. In een geleend appartement hadden we voor de allereerste keer seks, zo teder, en ik gaf hem Il sale sulla pelle, over de liefde tussen een Parisienne en een Bretonse visser.

Te laat, te oud

We begonnen plannen te maken. De afstand tussen Italië en Nederland, daar lachten we nu om. Intens blij was ik met het nieuwe leven dat nu zou beginnen en ik herinner me ook zijn gelukkige lach toen ik die avond terugging naar de camping waar ik met mijn 19-jarige dochter kampeerde.

De dag erop ontmoetten we elkaar voor een laatste kop koffie, ik zou die middag naar huis gaan. Ik schrok, ik wist het meteen. Net als in 1983 stonden zijn ogen afstandelijk en kil. Alleen stonden er dit keer tranen in. Het was te laat, zei hij, hij was te oud. Hij hield van me, maar hij had zijn ouders om voor te zorgen en hij had zijn praktijk als tandtechnicus. Hij moest realistisch zijn. Hij wilde een vrouw om dagelijks naast wakker te worden.

Dat is nu een jaar geleden. Weer wilde ik boos worden en weer lukte het niet. Ik kon kiezen: helemaal geen contact of hopen tegen beter weten in, en ik koos voor het laatste. Dom, misschien. Want met onze aanhoudende berichten blijft het verlangen bestaan en staat mijn leven stil.'

Enrico: 'Als Italiaanse jongen uit de omgeving was ik altijd op zoek naar leuke buitenlandse meisjes op de camping, maar op Maaike was ik voor het eerst verliefd. Ze was niet alleen mooi en blond, maar ook heel sportief. Als de Italiaanse meisjes gingen shoppen, ging zij tennissen. In gedachten zag ik haar op haar Hollandse fiets naar school gaan, altijd bezig, altijd actief. Bij het Gardameer, waar ik woon, was een strandje dat je kon bereiken via een klein bruggetje. Daar lagen we de hele dag, drie weken lang. We zoenden en voelden wat aan elkaar, meer niet, en toen ze naar huis ging, begon het brieven schrijven.

Iedere dag wachtte ik bij de brievenbus, ook al wist ik dat ik maar eens in de twee weken iets zou ontvangen. Ik was 21 en hield van haar. Mijn ouders en vrienden drongen erop aan het uit te maken, ze zagen dat mijn liefde me als het ware verlamde. Van een vrolijke actieve jongen was ik veranderd in iemand die alleen maar wachtte op de volgende brief uit Holland. Toen ze het jaar erop opnieuw naar de camping kwam, heb ik het uitgemaakt nog voor ze iets kon zeggen. Mijn vrienden hadden gezegd: als je wreed bent, je als een botte Italiaan gedraagt, dan wordt ze boos en is ze je makkelijker vergeten. Dat leek me een goed advies, ik wilde liever haar woede dan haar tranen. Maar ze huilde toch en ik deed niets om haar te troosten, ik draaide me om en sprak niet meer met haar.

Het was de domste beslissing in mijn leven. Mijn vrienden zagen mijn verdriet en wilden me meenemen naar de disco, maar ik zat alle weken dat zij er was thuis om haar niet te hoeven tegenkomen. Eén keer belandden we toch samen in de kantine van de camping, maar we zaten allebei aan een andere tafel. Ik hoopte dat ze zich zou omdraaien en me zou zien, naar me toe zou komen, maar dat gebeurde niet.

Alles kwam weer boven

In de jaren erop kreeg ik vriendinnen en trouwde twee keer. Telkens als ik me verdrietig voelde over een ruzie met een vrouw, herlas ik Maaikes brieven en die gaven me moed. Ik ben haar nooit vergeten. Pas jaren later heb ik contact gezocht via Facebook, eerder durfde ik niet, uit respect voor haar huwelijk. Ze reageerde meteen. Ze verontschuldigde zich dat ze die tweede zomer met een andere jongen had gezoend, maar ik wist niet waar ze het over had. Ik was degene die zich moest verontschuldigen, ik was zo blij dat ze niet boos was over de brute manier waarop ik haar had gedumpt.

Twee jaar geleden onmoetten we elkaar weer op een parkeerplaats aan het Gardameer. Zij stond er al toen ik kwam aanrijden. Ze leek langer dan ik me herinnerde, in 1983 droeg ze teenslippers, nu was ze een elegante vrouw op hoge hakken. Ik huilde toen ik haar omarmde, zij huilde ook. Alles kwam weer boven, alle vreugde, alle pijn. Een vriend had me zijn appartement geleend in de buurt van haar camping, dan zouden we wat privacy hebben. Ik wilde eerst douchen en kleedde me uit, zij deed hetzelfde en kwam naast me staan. Het was zo intiem en tegelijk alsof we elkaar nooit echt hadden verloren. Het was een ontmoeting die werd overheerst door een bijna uitgelaten vreugde en daarna, in dat bed, door tederheid.

We doken niet hongerig op elkaar, maar verkenden en herkenden elk deel van elkaars lichaam, en langzaam regen alle herinneringen zich aaneen. En dat niet alleen, voor het eerst zag ik echt een toekomst voor me samen met haar. Ik was twee keer gescheiden, het leven was niet altijd makkelijk geweest en ik begreep ineens waarom ik Maaike uit Holland al die jaren nooit was vergeten. Zij is de grootste liefde van mijn leven. De hele middag waren we samen, we gingen wat eten in een foute toeristentent en daar bestelde ze een pizza Hawaï, waarmee ik haar nog lang heb geplaagd.

Maar eenmaal alleen thuis kwam de twijfel. Ik ben over de 50, wat een hoogmoed om te denken dat ik op mijn leeftijd een heel nieuw leven zou kunnen beginnen. Italië is sinds de crisis een lastig land om het hoofd boven water te houden. Naast mijn baan als tandtechnicus zit ik een paar dagen per week op een ambulance. Daarbij zijn mijn ouders afhankelijk van mij voor hun verzorging. Hoe moest dat met een vrouw zo ver weg? Al die weekenden van huis, zij heeft nog kinderen thuis wonen. Nee, ik moest onder ogen zien: dit is ons lot. We houden van elkaar, maar kunnen niet samen zijn. En er is nog iets. Deze verhouding is nu extreem romantisch, maar hoe zou het zijn als we samen een auto deelden, een huis, een leven? En als we destijds wel voor elkaar hadden gekozen, zouden we dan nog steeds samen zijn met onze verschillende temperamenten? Ik betwijfel het.

Dus na een slapeloze nacht heb ik haar gezegd: Maaike, ik houd van je, maar ik kan dit niet. Met vallen en opstaan heb ik in mijn leven een zeker evenwicht bereikt, ik ben te oud en te laf om alle onrust die een nieuwe verhouding met zich meebrengt toe te laten. En weer brak ik haar hart en weer mis ik haar meer dan ik kan zeggen. Mijn enige verweer is de overtuiging dat als ze echt de vrouw van mijn leven is, iets wat ik zeker weet, wij nog wel een paar jaar kunnen wachten. Misschien later, als ik met pensioen ben en mijn ouders zijn overleden. Later, later.'

De namen Maaike en Enrico zijn om privacyredenen gefingeerd.