Vrouwenfestival Lorelei

Zomer in Nederland: elke stad, elk dorp zijn eigen festival. De Volkskrant doet verslag...

Het vrouwenfestival Lorelei oogt vooral als een kleurrijk hippiefeest. Het begint direct na de slagboom met de kraampjes met kleding en sieraden. Daarna volgen de vrouwen (bijna zonder uitzondering in rok), tenten, doeken en kussens.

Het is voor het vierde jaar dat het festival in Zeewolde gehouden wordt. Na de openingsceremonie van vrijdagavond was een cameraploeg van tv-omroep PowNed langsgekomen. Een ‘opgefokt mannetje’ met in zijn kielzog een camera- en geluidsman was op jacht geweest naar okselhaar. Organisator Joyce Hellendoorn gaf de ploeg toestemming te komen. ‘Aan het eind van het gesprek met de aardige redactrice aan de telefoon had ik iets door. Maar ik dacht ook: we kunnen ze wel hebben.’

Het varkentje werd effectief gewassen door Dj Polyesta, Esta Goossens (39). Ze had haar machtige arm opgetild en gezegd: ‘Heeft mijn vriend net nog voor me geharst.’

De zon schijnt fel. In de verte klinkt gezang en een trommel. Op de spiegel boven de wasbak staat ‘Ik hou van mij’. Twee meiden drinken een bekertje kruidenthee en hebben net ‘als een boom geworteld’.

Goossens heeft vooral erg gelachen om de vooroordelen van de jongens van de nieuwe omroep. ‘Hoe het ging met het eeuwigdurende orgasme, vroegen ze.’

Met andere woorden: dit is 2010. Deze vrouwen hebben hun oksels geschoren, dragen bh’s en zijn niet meer boos op mannen. Integendeel. Waarom dan toch een vrouwenfestival?

‘Zonder mannen zijn vrouwen meer relaxed’, meent Willemijn Bijl (31). ‘De competitie verdwijnt.’ Op andere momenten zijn vrouwen eng, vindt ze. ‘Ze checken je altijd: wie is ze, wat heeft ze aan, hoe ziet ze eruit?’

Het valt iedereen op hoe het weekend vrouwen ‘in de vertraging zet’. ‘Mannen hebben een andere energie’, vindt Goossens. ‘Op het Eigentijdsfestival gaan ze direct met vuur en blote basten in de weer.’

Zonder mannen vallen vrouwen meer samen met zichzelf, is de conclusie. ‘Zijn we zoals we ooit waren’, oppert de Iraanse Sharie Parsipoor (31) zacht. Het heeft volgens haar te maken met zusterschap en verbondenheid. ‘In andere culturen is het heel normaal dat vrouwen zich afzonderen.’

Maar dit is ook, zeggen de vrouwen, een logisch gevolg op de eerste en tweede feministische golf. Bijl: ‘Na de strijd om gelijke rechten is de vrouw nu zelf aan de beurt.’

Misschien is haar zoektocht de derde golf – historici mogen het zeggen – maar dit festival is ook, en vooral, een markt. Bijna alle vrouwen hebben een eigen handeltje. Voor de kledingmaaksters in hun kraampjes, de masseuses in hun voortent is dat overduidelijk. Maar ook de workshopsleidsters zijn behalve dat ze de nieuwste trends op het gebied van de vrouwelijke krachtbron tonen, ook op zoek naar nieuw afzetgebied. Zonder gêne geven zij hun visitekaartjes.

Anja Sligter

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden