Vrouwen weten niet meer wat ze van mannen willen

Mannen worden steeds vaker belachelijk gemaakt en neergezet als meelijwekkende wezens. De man heeft afgedaan, concludeerde Liesbeth Wytzes. Het valt Arjan Broers op dat het steeds vrouwen zijn die dat beweren....

IN HET katern Reflex van 23 oktober veegt Liesbeth Wytzes wat publicaties bij elkaar over vrouwen en mannen. Strekking van haar betoog: de man is in de war. Hij is zijn eigenwaarde kwijt. Volgens Wytzes toont de reclame, waarin mannen vaak worden afgebeeld als lustobjecten of als sukkel, de opvattingen van het moment. En dus, concludeert zij, worden mannen in onze tijd belachelijk gemaakt en is vrouwelijk gedrag de maat geworden.

Enkele pagina's voor Wytzes komt de Harvard-hoogleraar Kwame Anthony Appiah aan het woord. Hij gebruikt een soortgelijk argument om aan te tonen dat de emancipatie van zwarte Amerikanen nog niet voltooid is.

Want als Hollywood een politiecommissaris opvoert in een film, zo betoogt hij, is die vrijwel altijd corrupt. Tenzij hij zwart is, dan deugt hij juist wel. Uit angst voor kritiek op stereotypen komen er in films vooral veel zwarte heiligen voor, stelt Appiah.

Het feit dat in de reclame mannen belachelijk worden gemaakt, bewijst dus - zo had Wytzes met evenveel recht kunnen schrijven - dat de positie van mannen onaangetast is. Ze kunnen vrolijk neergezet worden als lustobject of sukkel, er is geen man die er aanstoot aan neemt. Omgekeerd lopen reclamemakers meer risico: het afbeelden van een vrouw als seksbom of dom blondje riekt al snel naar seksisme of mannelijk chauvinisme.

En waarom zijn het, in al de stukken die ik de afgelopen jaren over dit onderwerp las, toch vooral vrouwen die zich druk maken over de geschonden eigenwaarde van de man? Rondkijkend in mijn omgeving en mijn eigen leven bespeur ik nergens mannen in de war.

Natuurlijk wordt het leven alsmaar complexer en ligt er steeds minder vast. En dus zie ik mannen (net als vrouwen) worstelen met de invulling van hun leven. Met de keuze voor een levensstijl, het dikke salaris of de creatieve baan. Met het tijdstip om voor kinderen te kiezen, en met de balans tussen zorg en werk, tussen verantwoordelijkheid en eigen verlangens. Maar nergens zie ik mannen worstelen met hun mannelijke identiteit.

Waarom duiken dan toch met enige regelmaat boeken en artikelen op over mannen die in de war zijn? En waarom zijn het meestal vrouwen die zich daar zorgen over maken? Laat ik het eens omdraaien, en laat ik dat eens met net zulke grove streken schetsen als Wytzes en veel van haar collega's doen.

Niet mannen zijn in de war, maar vrouwen. Ze hebben geen idee wat ze van mannen willen. Terecht hebben hun feministische voorloopsters gestreden voor gelijke rechten, tegen seksisme en een door en door patriarchale cultuur.

Veel mannen hebben hen gelijk gegeven. Ze werden kritischer op hun gedrag en hun vooroordelen. Dat valt niet mee, want we praten over gedrag dat door onze biologische structuur en eeuwenlange gewenning diep is gaan zitten. Maar als we alert blijven, neemt met elke nieuwe generatie mannen het seksisme en het patriarchalisme in kracht af. Een proces dat in het Westen in verschillende sociale lagen van de bevolking in verschillende snelheden verloopt.

Veel mannen zijn gaan geloven in de gelijkwaardigheid van de seksen. Ze zijn hun best gaan doen om zich te roeren in zorg en huishouden, en zich minder egoïstisch te roeren in bed. Maar dat bracht onvermoede nadelen met zich mee. De man werd te veel een 'maatje' en verloor aan seksuele aantrekkingskracht. Dat resulteerde in klagerige of opgewonden publicaties over het verlangen naar echte mannen en de afkeer van watjes.

En de mannen? Die pasten zich weer wat aan en gingen over tot de orde van de dag.

Liesbeth Wytzes voorspelt in haar artikel een masculinistische golf. Wat een giller. De mannelijke identiteit is zo sterk - de resten van de door mannen gedomineerde samenleving trouwens ook - dat mannen niet eens de neiging voelen om zich als mannen te verenigen om voor zichzelf op te komen. Het lijkt me een grove misrekening van de kracht van het feminisme.

We willen ons best laten informeren over het vrouwelijk orgasme, we willen over onze gevoelens praten en graag voor onze kinderen zorgen. We willen ook best ons seksisme wat indammen - maar niet te veel, alsjeblieft. Maar we zullen onze energie niet stoppen in het masculinisme.

Misschien kunnen we die energie beter gebruiken om de wat al te feministische vrouwen te helpen. Zodat ze wat minder in de war zijn. Over ons. En zodat ze verlost raken van de misvatting dat ze alles moeten vinden in een man.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden