Vrouw pikt niet alles van haar baas

Vrouwen manoeuvreren heel slim tussen uitbarstingen van het libido van hun baas door. Maar volgens Maureen Dowd is er een grens en dan luidt de boodschap: baas, wees op uw hoede, de prijs is hoog....

Toen The Washington Star in 1981 ophield te bestaan, kon ik moeilijk een andere baan vinden. Ik werd er een beetje wanhopig van. Ten slotte kreeg ik een mooie baan aangeboden bij een tijdschrift. Een van de redacteuren deed het aanbod tijdens een etentje in een hotel in Washington, waar hij als gast verbleef.

Toen ik na het eten wilde opstappen, keek deze aardige, aantrekkelijke en gelukkig getrouwde redacteur me aan en zei: 'Ik wil dat je blijft.' Ik stamelde iets over een afspraak met mijn vriend om mijn nieuwe baan te vieren. 'Dan bel je hem maar op,' gelastte de redacteur en schoof een muntstuk over de tafel naar me toe. Ik voelde me duizelig, legde uit dat ik mijn vriend niet kon bereiken, bedankte de redacteur en stormde het hotel uit. Buiten begon ik te schreeuwen. Ik was woest. Ik wist niet of de baan nog steeds van mij was. Evenmin wist ik wat de baan nu precies inhield.

Ik wilde hem gaan zeggen dat ik voor de baan bedankte, maar ik wist dat ik er geen andere baan van hetzelfde kaliber voor terug zou krijgen. Na een weekend lang gepiekerd te hebben, verscheen ik 's maandags op het bewuste kantoor. De redacteur gedroeg zich heel professioneel en hulpvaardig. Later bood hij zijn excuses aan.

Toen Anita Hill en Kathleen Willey met hun verhaal over seksuele intimidatie naar buiten kwamen, werden ze door de critici uitgemaakt voor leugenaarsters, omdat je immers onmogelijk goede vrienden kon blijven met mannen die je zo lomp behandelden. Hoe was het mogelijk dat ze met Clarence Thomas en Bill Clinton bleven samenwerken, opbelden, allerlei aardige briefjes stuurden en om gunsten vroegen? Zo onmogelijk is dat niet, zoals de meeste werkende vrouwen weten.

Ann Lewis, achter wier rokken Clinton zich verschuilt, is naar mijn gevoel een beetje in de war. In 1991 verzette ze zich tegen de conservatieven die de geloofwaardigheid van Anita Hill aanvochten, omdat zij Thomas in zijn carrière als rechter van de ene naar de andere standplaats was gevolgd en hem bleef bellen.

Lewis legde uit hoe werkende vrouwen denken: die invloedrijke, machtige baas van me, die moet ik te vriend houden of ik kan het voor de rest van mijn carrière vergeten. Nu vecht Lewis op haar beurt, in haar rol als verdedigster van Clinton, de geloofwaardigheid van Kathleen Willey aan, door te stellen dat de vrouw die eens als vrijwilligster in het Witte Huis werkte in 1996 - drie jaar na de ongewenste intimiteiten in het Oval Office - blijk had gegeven van haar bewondering voor Clinton en geld had willen inzamelen voor zijn campagne.

Vrouwen kunnen niet altijd principieel blijven, als de mannen die macht over hen hebben hun boekje te buiten gaan. Vrouwen gaan meestal genuanceerder te werk en zorgen ervoor dat ze zelf niets te kort komen. Dit pijnlijke geschipper tussen emotie en berekening laat zich niet vangen in de letter van de seksuele-intimidatiewet - met als gevolg dat vrouwen zichzelf als hypocriete, manipulatieve wezens te kijk zetten.

Vrouwen zijn het onvolwassen gedraai van mannen, in hun privéleven en op het werk, wel gewend. Jarenlang hebben ze op de werkplek onder mannen gewerkt en geleerd hoe ze, heel slim en met allerlei trucjes, tussen de uitbarstingen van het mannelijk libido door kunnen manoeuvreren.

Sceptici vragen zich af waarom Anita Hill en Kathleen Willey geen klacht hebben ingediend tegen degenen die hen lastig vielen. Maar als vrouwen telkens wanneer een baas hen lastig valt of een ongepaste opmerking maakt, actie zouden ondernemen, dan zouden ze daarvan tweemaal schade ondervinden: op het moment zelf, omdat ze als vuil worden behandeld én omdat zoiets de weg naar een goede baan, goede referenties en goede contacten blokkeert.

In het spel tussen de seksen schuilt een addertje onder het gras. Vrouwen zijn niet achterlijk. Ze hebben geleerd om de opdringerigheid van de mannen te omzeilen, maar er tevens hun voordeel mee te doen. Anita Hill en Kathleen Willey waren bereid uit een negatieve ervaring iets positiefs te halen en te profiteren van het libido van hun baas. Het is een manier om vooruit te komen in een wereld die wordt gedomineerd door mannen met macht.

Maar ook eigenbelang heeft zijn grenzen. Onschuldig geplaag kan voor een vrouw acceptabel zijn, maar ze zal zich niet laten vernederen. Sommige vrouwen zullen accepteren dat hun baas naar hen kijkt, maar ze zullen eisen dat hij zijn handen thuishoudt. Vrouwen moeten op de werkvloer steeds meer van hun eigenwaarde inleveren voor het spel tussen de seksen.

En dus luidt de boodschap: baas, wees op uw hoede, want soms is de prijs te hoog. Als mannen hun boekje te buiten gaan, zijn er vrouwen die niet alleen hun toevlucht nemen tot tranen, maar er ook voor zorgen dat ze met hun verhaal op tv komen.

Maureen Dowd is columniste van The New York Times

The New York Times/de Volkskrant

Vertaling: José van Zuijlen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden