De hospitaFrancy Bruschinski (73) en Mette Janssen (20)

‘Vroeger moesten jongeren alles alleen doen’

In de rubriek De hospita interviewt Kustaw Bessems mensen over de boeiende ­ver­houding tussen verhuurder en commensaal.

Francy Bruschinski (73) en Mette Janssen (20). Beeld Erik Smits
Francy Bruschinski (73) en Mette Janssen (20).Beeld Erik Smits

‘Mijn voordeur klemt ontzettend’, zegt verhuurder Francy Bruschinski (73). ‘Staat op mijn lijstje, maar het komt er niet van. Dus laatst zei de moeder van Mette daarover iets tegen me. En dan zie ik dat ze bezorgd is: straks staat Mette hier op straat en kan ze niet naar binnen. Maar ik ben altijd bereikbaar en buren hebben sleutels.’

‘Dat is zo, hoor’, zegt huurder Mette Janssen (20). ‘We kunnen gewoon bellen.’

Bruschinski: ‘Dat is zo’n verschil met vroeger. Nu komen studenten de kamer bekijken met hun ouders. Dat ken ik niet uit de jaren zeventig. Wij moesten alles alleen doen. Ik zie de vader van Mette hier een keurig geschilderde stoel afleveren. Ik zei tegen hem ook: dat moesten wij allemaal zelf doen, hoor. Ouders blijven langer zorgen tegenwoordig. En kinderen blijven ook langer thuis wonen, hè.’

Janssen: ‘Ja, het is ook andersom. Ik laat mijn ouders minder snel los.’

Bruschinski: ‘Ik wilde vroeger thuis weg, gewoon weg. Maar zij vindt het ook fijn samen met haar ouders.’

Janssen: ‘Ik ben op kamers gegaan puur voor mijn opleiding. Niet omdat ik het huis uit wilde. In het weekend ga ik ook graag weer naar mijn ouders.’

Bruschinski: ‘Ik had op zichzelf een moderne moeder voor die tijd. Maar ze had ook een man en een omgeving. Ze kon wel een eindje mee, maar niet helemaal. En wij als jongeren waren zó tegen de gevestigde orde. Er was echt een generatiekloof.’

Janssen: ‘Ik geloof dat ik dat wel met geschiedenis heb gehad. Maar echt een helder beeld van hoe dat was heb ik niet.’

Janssen doet een opleiding tot popzangeres en wil kleinkunstenaar worden. ‘Maaike Ouboter vind ik mooi. Simone Kleinsma. Amy Winehouse zing ik ook graag.’ Bijna twee jaar geleden zag ze een advertentie voor de kamer bij Bruschinski op Facebook. ‘Ik zat net twee maanden op kamers in een studentenflat met allemaal huisgenoten die elke dag gingen feesten tot 3 uur ’s nachts. Ik lag wakker terwijl ik gewoon naar school wilde ’s ochtends vroeg. Het was moeilijk een andere kamer te vinden. Je moet op hospiteeravonden komen, met twaalf belangstellenden voor één kamer in een rondje. En dan op commando een grap vertellen. Zo flauw.’

Tevreden toont ze haar zolderkamer, met roze elementen in dezelfde kleur als haar broek. Wat eruit sprong toen ze hier kwam kijken, was de badkamer: ‘Zo mooi en licht en schoon, met een bad.’

Bruschinski: ‘Daar viel ze voor.’

Janssen: ‘In die studentenflat zat achter een beschimmeld houten deurtje de douche. En ik vind het tof dat ik hier een zelfstandig studiootje heb met uitzicht op het park. En met maar één huisgenoot.’

Bruschinski: ‘En ik erbij!’

Janssen: ‘En jij erbij.’

Bruschinski is grafisch ontwerper en verhuurt al 25 jaar. ‘Ik heb het huis 37 jaar geleden gekocht met de vader van mijn zoon. Na vijf jaar zijn we gescheiden en sindsdien woon ik alleen. Ik verdien een beetje met de verhuur, maar rijk word je er niet van, hoor, dan kun je beter mondkapjes verkopen. Ik vind het vooral leuk. Ik heb jaren ontwikkelingswerk gedaan. In El Salvador heb ik docenten grafisch ontwerp opgeleid. In Bangladesh ben ik geweest, Jordanië, Peru, Rusland, Ghana. Dan was het fijn dat hier mensen in huis waren.’

Janssen: ‘Of stel dat er hier iets met je gebeurt. Je valt, bijvoorbeeld.’

Francy Bruschinski  Beeld Erik Smits
Francy BruschinskiBeeld Erik Smits

Bruschinski: ‘Ja, dat denk ik de laatste tijd dus weleens, precies zoals Mette zegt: als ik hier van de trap valt, vindt iemand me. Die gedachte dringt zich op nu ik ouder word, maar is ook versterkt door corona. Bij ieder dingetje dat ik voelde in m’n lijf dacht ik: o, straks heb ik corona en wat dan?’

Het verhaal van Janssen heeft Bruschinski vaker gehoord. ‘Mensen die hier komen, hebben slechte ervaring met studentenhuizen. Dat komt goed uit, want ik ben heel duidelijk: om 11 uur moeten we allemaal kunnen slapen. Wil iemand feesten en beesten – wat ik goed ken en snap, want ik heb het zelf ook gedaan – dan moet die hier niet komen wonen. Maar wil je snel van die studie af, dan zit je hier midden in de stad en toch rustig.’

Mette Janssen  Beeld Erik Smits
Mette JanssenBeeld Erik Smits

Janssen: ‘Ik ben niet vies van een feestje, hoor, maar dat hoeft niet in mijn eigen huis.’

Bruschinski: ‘Ik snap het wel. Toen ik ooit samen met mijn vriend in een studentenhuis woonde, vond ik het ook niks om met z’n zessen te koken op één fornuis, bedekt onder een dikke laag soep of andere viezigheid. Maar ik ben van de jaren zeventig. Het was wel vrijheid, blijheid. Ik ging in dat studentenhuis wonen en terwijl mijn oudere broers en zussen zich nog officieel hadden verloofd en trouwden, ging ik hokken. Dat was in die tijd nog best apart.

‘Ik had geen hekel aan mijn ouders, maar ik wilde uit een stramien waarin ik mij beklemd voelde. Hier in Tilburg ging ik naar Posjet, een studentencafé met theater waar mijn vriend achter de tap stond. Johnny Rotten heeft er nog opgetreden. Er werden workshops blootschilderen gegeven of lezingen over homoseksualiteit en politiek. Er werd kunst gemaakt op de rand van het toelaatbare en veel gedanst. Alles experimenteel. Als groentje uit Limburg dacht ik: oeoeoeh. Ik heb dat geweldig omarmd. De generatie boven me was veel behoudender. Het ging ons misschien om een vrijheid die jongeren van nu al hebben.’

Janssen: ‘Ik vind mijn ouders totaal niet ouderwets en heb nooit het idee dat ze iets niet snappen. Ze hebben ook gewoon Instagram en Spotify. Ze zijn al opa en oma, want mijn oudere zus heeft een kind. Maar opa’s en oma’s zijn niet meer de opa’s en oma’s van vroeger.’

Dit is de laatste aflevering in een korte serie over hospita’s.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden