Het Eeuwige Leven

Voormalig wielerprof Henk van Bastelaar (1934-2021) ging op zijn oude dag naar Suriname

Op zijn 57ste stopte Henk van Bastelaar na een hartinfarct met zijn stratenmakersbedrijf in Nederland, op zijn 8oste begon hij een nieuwe in Suriname. Met zijn tweede vrouw Jeanette was hij op zijn oude dag naar dit land getrokken. Hij zou vele ­jongeren hier het vak leren.

Henk van Bastelaar Beeld
Henk van Bastelaar

Henk van Bastelaar stierf 15 mei in ­Paramaribo, op 87-jarige leeftijd. ‘In het harnas’, zegt zijn zoon Rik. Wat de meeste Surinamers niet wisten, was dat Henk van Bastelaar ooit een begenadigd wielrenner was geweest. Op de weg, maar vooral ook op de baan, waar hij samen met Theo Sijthoff in het zesdaagsecircuit reed. Hij dankte er zelfs de bijnaam ‘de fietsende stratenmaker’ aan.

Van Bastelaar werd geboren in een ­katholiek Rotterdams arbeidersgezin. In de oorlog was er nauwelijks eten. De pas 10-jarige Henk werd met twee jongere en één oudere zus te voet op een hongertocht naar het noorden gestuurd, waar hij bleef steken in Steenwijkerwold. Na de oorlog bepaalde zijn moeder dat hij stratenmaker moest worden. Op zondag mocht hij voetballen bij Spartaan ’20. ‘Uit het feit dat hij speelde op schoenen van zijn moeder waar de hak vanaf was gehaald, bleek wel dat er weinig geld was’, zegt Rik van Bastelaar.

Wielrennen trok hem meer. In 1948 slaagde hij erin een fiets met houten velgen op de kop te tikken, waarmee hij zich aanmeldde bij wielervereniging RRC De Pedaalridders. Hij fietste onaangekondigd naar de toenmalige wielercrack Gerrit Schulte in Den Bosch waar hij om tips vroeg. ‘De wedstrijdjes zijn voor jullie meestal 40 kilometer’, legde Schulte hem uit, ‘dus moet je 50 kilometer trainen. En dat doe je op een doortrapper met een lage versnelling: 48-18. De wedstrijd rijd je met een verzet van 48-17, freewheel.’

In zijn eerstvolgende wedstrijd won hij als sprinter 12 van de 16 premies. In de ronde van Naaldwijk bleef hij de zes jaar jongere Jan Janssen voor. Pas op zijn 22ste jaar kon hij eindelijk beroeps worden.

Een vetpot was het niet. De Zesdaagse van Antwerpen in het Sportpaleis combineerde hij met straatwerk in de Scheldestad. Hij reisde voor de Zesdaagse van Kopenhagen mee met een viswagen tot aan de Deense grens, waar ze verder moesten met de trein.

In zijn tijd bij de wielerformatie van Wolbers haalde hij ereplaatsen, maar omdat de echte doorbraak niet lukte, zette hij er op zijn 28ste een punt achter en werd weer stratenmaker. Hij begon uiteindelijk zijn eigen bedrijf, trouwde en kreeg twee kinderen. Op zijn 57ste moest hij stoppen na een hartinfarct.

Maar Van Bastelaar zat niet bij de pakken neer en ging studeren: Nederlands, Engels, schilderen en zelfs kunstgeschiedenis. Na zijn scheiding ging hij in ­Almere wonen, waar zijn nieuwe liefde hem overhaalde naar Suriname te gaan.

Hij werd daar opgemerkt door de Stichting Arbeidsmobilisatie en Ontwikkeling (SAO), die vroegen of hij misschien lessen stratenmaken wilde geven aan jongeren in Paramaribo. Dat wilde hij. Hij zou talrijke ­bekende plekken in Paramaribo opnieuw bestraten, zoals de binnenplaats van Fort Zeelandia en het plein voor de kathedraal.

‘Hij bleek behalve een uitstekend stratenmaker ook een goede docent te zijn’, zegt Jeroen Sprenger, voorzitter van de ondersteunende Stichting Herstelling. Onder de naam Oranje Infra en Baro Infra (van Bastelaar Rotterdam) begon hij een nieuw stratenmakersbedrijf. Rik van ­Bastelaar: ‘Dat bloeide. Goede vakmensen had je daar niet. En mijn vader kon goed praten en opdrachten binnenhalen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden