ColumnJasper van Kuijk

Voor ons ontvouwt zich de bruutste skiles die we ooit hebben gezien

null Beeld

‘Wie heeft er al eens geskied?’, vraagt de skileraar, met een positiviteit die doet vermoeden dat je dit beroep in Zweden alleen mag uitoefenen als je als kind in de ketel met xtc bent gevallen. Vier en Zes hebben nog nooit geskied, daarom zitten ze ook in het absolute beginnersklasje, maar om ons heen schieten alle handen de lucht in. Voor Zweedse kindjes zijn sneeuw en skiën behoorlijk vanzelfsprekend.

Zes was er niet helemaal gerust op en heeft ons vantevoren flink uitgehoord over hoe dat nou gaat, skiles. Op basis van onze ervaringen met Acht, vorig jaar in Oostenrijk, vertellen we dat hij waarschijnlijk eerst met één ski rondjes gaat steppen op een vlak stuk, om te kijken hoe dat voelt, en dat het dan rustig opbouwt.

De skileraar kijkt verrukt de kring van opgestoken handen rond, slaat zijn stoere skileraarhandschoenen tegen elkaar en roept: ‘Vad härligt!’ (Wat tof!). Dan haalt hij ineens een voorbeeld van een sleepliftstang tevoorschijn. ‘Wie weet er wat dit is?’ ‘Een skilift’, brult de helft van de hummels. Zes grijpt mijn hand stevig vast. ‘Precies! Kijk, zo ga je erop. En dat gaan we nu doen! Volg mij!’

Zes werpt me een verwijtende blik toe en Vier vraagt benauwd: ‘Mama, gaan jullie mee?’ We lopen naar de leraar en leggen uit dat de jongens letterlijk pas vijf minuten op de ski’s staan en dat hun Zweeds oké is, maar niet fantastisch. Dus dat we beneden aan de lift staan, voor het geval dat. ‘Vad härligt!’, klap-roept de leraar.

Voor ons ontvouwt zich vervolgens de bruutste skiles die we ooit hebben gezien. Alles en iedereen direct de piste op. Húp naar boven, ski’s breed, met je armen een vliegtuig nadoen en glijden maar. Klasjes 3-jarigen glijden hysterisch huilend voorbij. Dat het -14 is helpt niet. Misschien hadden we argwaan moeten krijgen toen de mascotte van de skischool ‘Valle’ bleek te heten.

Waar de skiles in Oostenrijk techniek en vertrouwen centraal stelde, lijkt deze Zweedse skiles vooral te gaan over durven. Het gaat onze jongens veel te snel. Vier barst in huilen uit, Zes blokkeert. We halen diep adem, zwaaien zo vrolijk mogelijk en lopen weg. Om daarna om een hoekje te gaan kijken hoe het gaat. Niet. Ze zijn totaal in paniek en dat gaat door tot het eind. Tot zover de theorie dat ze kalmeren als je als ouder eenmaal weg bent.

Ik kan deze les totaal niet rijmen met de wat voorzichtige en enorm kindvriendelijke instelling die de Zweden doorgaans hebben. ‘Barnets bästa’ – het beste voor het kind – is hier een gevleugelde uitdrukking. Alhoewel, Zweden hebben ook wel wat ruwere randjes, zoals het niet bepaald subtiele ijshockey en de traditionele elandenjacht. Skiles valt duidelijk onder deze wat meer Viking-achtige kant.

De volgende dag gaan we met Vier en Zes naar het beginnersweitje – dat er dus wel is – en leren ze rustig glijden, remmen en bochtjes draaien. Langzaam keert het vertrouwen en zelfs de lol wat terug. Maar we houden ze wel op les, met als compromis dat we erbij zullen blijven.

Als we dat vertellen aan de leraar zegt die: ‘Als ze niet willen, dan moet je ze niet dwingen hoor.’ Hè, wacht even, zijn wij hier nu ineens de harde partij? Maar inderdaad, als we om ons heen kijken blijken de klasjes behoorlijk uitgedund. De skiles is dus weliswaar bruut, maar ook alleen als kinderen zelf willen. Terwijl wij onze Nederlandse mentaliteit hebben meegebracht van: we gaan maar één week per jaar skiën, dus nou gaat er geskied worden ook. Touché. Zat onder die lompe skiles toch weer een kindvriendelijke instelling verborgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden