Week uit

Voor Laura van Dolron is mediteren op panfluitmuziek bittere noodzaak

Aan de vooravond van haar laatste keer Geen verhaal, in een met sterren bekroonde tournee, mediteert theatermaker Laura van Dolron op panfluitmuziek.

Jantine Jongebloed
Laura van Dolron Beeld erik smits
Laura van DolronBeeld erik smits

Natuurlijk is voor theatermakers en andere publiekstrekkers uit het leven gegrepen drama ook altijd inspiratie – een scheiding, zoals Laura van Dolron (45) overkwam, komt zo ineens van pas – of nou ja, niemand gaat scheiden voor de bühne, maar er kunst van kunnen maken is wel gratis therapie. Als anderen er dan ook nog wat aan hebben, krijgt jouw particuliere verdriet opeens een veel grotere betekenis. ‘Het doorbreekt het gevoel van eenzaamheid, het publiek en ik troosten elkaar, er wordt zoveel gelachen door de tranen heen.’

Vanochtend heeft ze wat ‘spiritueel huiswerk’ gedaan. Bij navraag blijkt dat: mediteren op panfluitmuziek. Klinkt grappig, is bittere noodzaak. De afgelopen week was een verzameling van hoogte- en dieptepunten, een ‘woeste wildwaterbaan’ met vol hoofd, oud zeer, vurig hart, et cetera. ‘Ik belandde gister met een paniekaanval in Lelystad terwijl ik in Den Bosch moest zijn, daarna volgde een overweldigende staande ovatie en toen ik thuiskwam het besef hoe rijk ik ben.’ Ontlading. Tja, na zoveel geweld moet het lijf even adrenaline lozen. Stilzitten. Ademhalen.

De tekst voor haar voorstelling schreef ze op z’n Van Dolrons in één dag. ‘Maar het daadwerkelijke werk gebeurde daarvoor, in de diepdonkerzwarte maanden languit op mijn vlekkerige bank’, die vijand en veilig fort tegelijk werd, en waar ze maandenlang nauwelijks vanaf kwam. ‘Hoogstens om mijn twee dochters om drie uur weer van school te halen.’ Het was pijn toelaten, wonden likken en proberen op te staan. ‘Het leven wil uiteindelijk toch geleefd worden, het is onstuitbaar, als een kind dat leert lopen, je houdt het niet tegen.’ Bijeenrapen dus. En voor je het weet maak je je alweer op voor je laatste avond spelen.

Dat ze na een heilzame tournee afscheid moet gaan nemen van haar voorstelling – en dus van therapie – vindt ze best wel spannend. ‘Het spelen doet me zo goed, maar oké, ik word natuurlijk niet opeens weer zo moe en verslagen als vóór dit stuk.’ Die kans is klein, de kaarten lijken nu heel anders geschud: verse projecten, een gloednieuwe liefde aan de horizon en, welja, een reprise op zomerfestival De Parade in het verschiet. Het is eigenlijk helemaal niet zo duister meer, eerder flierefluiterig licht.

Hoort u de panfluitmuziek?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden