Column Jasper van Kuijk

Voor je rust naar Zweden verhuizen, ik kan het iedereen afraden. Gelukkig zitten we straks een jaar in Zweden om ervan bij te komen

columnist JAsper

Jasper van Kuijk bereidt zich voor op zijn vertrek naar Zweden. Aflevering 5: Opruimen

De houtlijm is op en ik realiseer me dat ik geen nieuwe hoef te kopen. Normaal hoeft er maar iets in mijn kluskast dreigen op te raken en ik sta al bij de Gamma. Want je weet nooit. Maar nu kan/mag/hoeft dat niet, want het komend jaar wonen we niet in dit huis. En de laatste weken word ik daar steeds meer mee geconfronteerd. We zijn de vriezer aan het leegeten. Of tenminste, de ingevroren garnalen en bladerdeeg hebben we inderdaad opgegeten, de over datum worstjes, het ribstuk en het onduidelijke gehakt waarvan we een half jaar geleden ook al wisten dat ze weg moesten, liggen nu eindelijk in de kliko.

Schrijven is schrappen zeggen ze. Nou, verhuizen is weggooien. Die broek waarvan ik nu eindelijk heb geconcludeerd dat ik hem echt nooit meer ga dragen. De rij zo goed als lege blikken verf. De eindeloze voorraad knutsels van de jongens. Dat er andere mensen in ons huis komen wonen en we maar één afsluitbare kast en een vlierinkje beschikbaar hebben voor de opslag van onze spullen blijkt de stok achter de deur die we (lees: vooral ik) nodig hebben om de boel flink op te schonen.

Dat opruimen begon al bij het laten maken van de foto’s van ons huis. ‘Een gemeubileerd huis voor één jaar, dan worden jullie huurders waarschijnlijk expats’, had de makelaar gezegd, ‘en die moeten vaak vanuit het buitenland kiezen, dus dan wil je wel goeie foto’s.’ De fotograaf was twintig minuten te vroeg en wij waren twee dagen te laat met opruimen. Dus stond ik toen de deurbel ging een verhuisdoos met archiefmappen in de kelderkast te trappen terwijl Ems de badkamer toonbaar probeerde te maken. Ik een kwartier lang heel relaxed koffiedrinken met de fotograaf (‘Ja, we vinden het een heel fijn huis’) om Ems de tijd te geven om boven af te ronden, terwijl ik al koffiedrinkend heel nonchalant gebruikte snijplanken, pannen en een in de weg staande blender in de lege vaatwasser mikte. Als het aanrecht maar leeg was.

Op conferenties over duurzaamheid per vliegtuig bezoeken na, is foto’s laten maken van een te verhuren/verkopen woning de hypocrietste activiteit ter wereld. Maar de foto’s liegen er niet om. Dat je denkt: waarom gaan we eigenlijk weg? En hoe meer we opruimen en afscheid nemen, hoe meer ik dat begin te denken. We hebben – na al dat verbouwen – een superfijn huis, waarom zouden we daar niet wat meer van genieten? En ik ben ook niet zo’n reiziger. Op de traditionele jaarafsluitpicknick van school ging het tussen een regenbui en een portie goed­bedoelde couscous over kinderen van gescheiden ouders. Ik verzuchtte: ‘Moet je je voorstellen, dan moet je in de zomer dus twéé keer op vakantie.’ ‘Ja!’, riep een moeder. ‘Dat was altijd heerlijk, eerst met mijn moeder, daarna met mijn vader!’ Ems moest toen we die avond naar bed gingen nog lachen om mijn beteuterde gezicht. ‘Viel jij even door de mand. Realiseer je je dat voor de meeste mensen op vakantie gaan iets leuks is?’

Ik tolereer vakantie. Als ik er ben vind ik het prima, maar ik kan niet zeggen dat ik van tevoren enthousiast word bij het idee om al je spullen in een koffer te duwen en ergens anders verder te gaan leven, maar dan onhandiger. Laat staan van het regelgebeuren dat eraan voorafgaat. Dus wat dat betreft is ons Zweden-plan echt een topidee. Voor je rust naar Zweden verhuizen, ik kan het iedereen afraden. Níéts aan verhuizen is rustig. Gelukkig zitten we straks een jaar in Zweden om ervan bij te komen.

WAAROM IK VERTREK NAAR MIJN BONUSLAND ZWEDEN

In het Magazine doet Jasper van Kuijk deze zomer verslag zijn Zweedse avontuur. Van de beren op zijn weg en, allereerst, wat eraan voorafging: Mijn vrouw kijkt naar buiten en zegt: ‘Zullen we hier een jaar gaan wonen?’

Deel 1: De zoektocht naar een school in Zweden duurde exact drie uur

Deel 2: Jasper, weet je wel hoe donker het is op het Zweedse platteland in zo’n lange, koude winter?

Deel 3: Gewoon met een verhuisbusje de veerboot op. Hoe moeilijk kan het zijn?

Deel 4: Ik moet oppassen dat ons verblijf in Zweden geen nostalgische exercitie wordt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden