Voor deze smaken zul je toch echt op reis moeten

Wat nog wél anders is

Waarom reizen als zoveel dingen overal hetzelfde zijn? Nou, omdat er ook nog genoeg níét gelijkgeschakeld is door de mondialisering. Zoals deze smaken.

Gugelhupf Beeld Lars Deltrap

Er zijn reizigers die liever supermarktschappen in een ander land bewonderen dan de gebrandschilderde ramen van een kathedraal. Heel begrijpelijk. Waar openbaren de kleine eigenaardigheden van een volksaard zich meer dan in delicatessenzaken en supermarkten? Het genot om met een grote kar in de Franse Monoprix langs flessen appelcider te glijden en langs fraaie potten fleur de sel en Pommery-mosterd. En je dan verbazen over de liefde van de Fransen voor vruchtenyoghurtjes, er staan er minstens tweeduizend. En zoveel soorten Madeleinecakes, die zijn sinds Proust zeker nog steeds dé smaak van Franse jeugdherinneringen. Confit de canard dan, intrigerend, eend, maar wat te doen met zo'n blik? Confit de canard en fleur de sel horen zo bij Frankrijk dat ze geliefde eetsouvenirs zijn geworden, net als stroopwafels en zoute drop uit Nederland. Speciale, merkwaardige smaken, vaak aantrekkelijk verpakt, die echt bij een land horen en zich makkelijk in een rolkoffer laten meevoeren. Hier zijn zes karakteristieke eetsouvenirs uit alle windstreken.

Gugelhupf

Duitsland

Heel Holland Bakt heeft de zin in taarten bakken flink aangezwengeld, maar de Duitsers waren al langer thuisbakkers. Zelfs vrouwe des vaderlands, Angela Merkel, schijnt ondanks al haar plichten nog geregeld een blauwebessentaart in haar eigen oven te schuiven. Het interessante aan Keulse en Düsseldorfse thuisbakkers is hun langlopende liefde voor het bakpak, aangewakkerd door bakpoederpionier Dr. Oetker. Ze kopen graag taart- of cakemix die met weinig moeite en met maar een paar extra ingrediënten eenvoudig wordt gebakken. In sommige supermarkten staan wel honderd bakmixen in het schap: Gugelhupf, Maulwurfkuchen, Donauwellen, en zo meer. Wat is het bakduits toch welluidend.

Pimentón

Spanje

De Engelse chef en ambassadeur van de Spaanse keuken, Rick Stein, kon er op zijn Spaanse tv-reis geen genoeg van krijgen. Bergen van het diep oranjerode poeder strooide hij over de zeeduivel en over de serranoham met knoflook. 'Dit vurige poeder ís Spanje', zei hij met emotioneel enthousiasme. Stein had zelf in Extremadura en Murcia door de velden gereden waar de puntige paprika's groeien die, als ze donkerrood zijn, weken hangen te roken boven een eikenhouten vuur, om daarna vermalen te worden. Pimentón smaakt rokeriger en voller dan andere paprikapoeder. Er zijn drie smaken: zoet, mild en pittig (dulce, agridulce en picante). En dan komen ze ook nog in van die romantische blikjes.

Pimentón Beeld Lars Deltrap

Red Boat-vissaus

Vietnam

Het begon met heimwee. Cuong Pham, die eind jaren zeventig met zijn familie van Ho Chi Minhstad naar Amerika was gevlucht, hunkerde al jaren naar de vissaus uit zijn jeugd. Geen enkele nuoc mam kwam in de buurt. De Vietnamese vissauzen van de supermarkt en de Aziatische markt smaakten te hard en te vlak. Cuong Pham wist wat hem te doen stond: zijn baan als ict'er in Silicon Valley opzeggen en een ouderwetse vissausfabriek beginnen op Phu Quoc. Op het tropische Vietnamese eiland varen de turquoise boten 's nachts uit om ansjovis te vangen. Die wordt aan boord gezouten en gaat een jaar een houten vat in. De vissaus die daaruit voortkomt bestaat alleen uit zout en vis en is theekleurig en zout, maar niet te vissig en met een zoete hint. Cuong Phams Red Boat wordt alom geprezen en is een supersouvenir, maar eerlijk gezegd in thuisland Vietnam nog best lastig te vinden.

Red Boat-vissaus Beeld Lars Deltrap

Manukahoning

Nieuw-Zeeland

Koning van de honing, gemaakt door bijen die exclusief de roze en witte bloemen van de manukastruik bezochten. Nieuw-Zeelands trots is donker en romig en naast zoet ook wat bitter. Aan de bitterste honing worden anders wel superkrachten toegeschreven, van wondgenezend tot ontstekingsremmend tot virusdodend. Supersterren aantrekken kan deze honing ook. Novak Djokovic begint al zijn ochtenden met twee theelepels Manuka, Scarlett Johansson gebruikt de kostbare honing als gezichtsmasker. Het leuke is dat de fan in Nederland flink moet zoeken naar een enigszins betaalbare pot, maar in Auckland of Wellington in de supermarkt zomaar 25 varianten bij elkaar staan. Het minder leuke is dat ook in Nieuw-Zeeland Manukahoning duur kan zijn.

Manukahoning en Biltong Beeld Lars Deltrap

Biltong

Zuid-Afrika

De inheemse bevolking droogde al vlees in de zon. Daar hadden de Nederlandse boeren in Zuid-Afrika het van afgekeken. De boeren sneden bil- of lendevlees van een springbok of koedoe in repen, marineerden die in salpeter en azijn en hingen de vleesrepen te drogen. Ze noemden het biltong. Lang houdbare proviand voor hun koloniale tochten door het land. Misschien dat daarom de liefde voor biltong overal in Zuid-Afrika is doorgedrongen. Nog steeds zijn de kruidige, diepdonkere repen zout vlees - sappiger dan je zou denken - Zuid-Afrika's liefste snack voor iedereen en alle gelegenheden. Biltong is een zeer geschikt eetsouvenir, want betaalbaar, karakteristiek, best vreemd van smaak en echt overal - van supermarkt tot benzinestation - te krijgen.

Tokyo Banana

Japan

Hoe kan het dat een doodgewoon cakeje met custardvulling zo'n successouvenir uit Tokio is geworden? Misschien is het het dubbeloppe. een banaantje dat eruitziet als banaantje en smaakt als banaantje. Misschien is het de schattige kinderlijkheid van dit pastelgele cakeje dat met een strik op de doos is afgebeeld en soms wordt versierd met giraffeprint en bloemen. Misschien is het de chique witte doos, die eerder een lingerieset suggereert dan acht lepeltje-lepeltje liggende bananen. Misschien komt het doordat de bananensmaak van de pudding binnenin verrassend bananig is, in plaats van smaakstoffig. Misschien komt het doordat de Tokyo Banana overal in Tokio wordt verkocht, en dus niet te missen is. Misschien is het de combinatie van alles. Dat zal dan wel.

Tokyo Banana Beeld Lars Deltrap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.