Verduin schaatst zijn kwelgeest in de vernieling

Ruud Borst werd beschimpt en bespot door de duizenden marathonliefhebbers die zich langs het schaatsparkoers hadden opgesteld. Tachtig kilometer lang liet hij medevluchter Bert Verduin helemaal alleen tegen sneeuw en oostenwind inploegen en verschool hij zijn ruim twee meter lange lichaam achter zijn voorganger....

Van onze verslaggeefster

Tynke Landsmeer

ANKEVEEN

Verduin beschikte gisteren bij het Nederlands kampioenschap in Ankeveen over 'superbenen'. Na vier rondjes van vijf kilometer nam de bloemenkweker uit Heemskerk de kop, om die vervolgens niet meer uit handen te geven. Borst wilde niet, en kreeg daarvoor een lawine van scheldwoorden over zich uitgestort, en Verduin deerde het niet. Hij moest er zelfs wel een beetje om lachen.

'Als ik op kop rij, heb ik tenminste vrij zicht en kan ik het tempo bepalen. Ruud ging niet hard genoeg', zei de nieuwe landskampioen, die zijn achtervolger herhaaldelijk probeerde te tarten. 'Een paar keer ben ik expres over scheuren gereden, want ik hoopte dat hij erin zou rijden. En af en toe trok ik even hard door, zodat hij geestelijk kapot zou gaan. Het is een kat-en-muis spelletje.'

Kapot ging Borst pas in de allerlaatste ronde. Na twee misslagen op het laatste rechte eind schoot de kramp in zijn benen en moest hij werkeloos toezien hoe Verduin naar de overwinning sprintte. 'Eigenlijk kan ik helemaal niet sprinten, maar vandaag kon ik alles. Ik had nóg wel honderd kilometer kunnen schaatsen', zei Verduin die daarmee zijn overmacht nog eens onderstreepte.

Al dagen had de Noord-Hollander zichzelf in de favorietenrol gedrukt. De Holland Venetië-tocht in Giethoorn liet hij zondag schieten, want 'ik word Nederlands kampioen' had hij zijn ploegleider Richard van Kempen voorspeld. En ook de komende weken zal hij zorgvuldig zijn wedstrijden uitkiezen, om zich te sparen voor de eventuele tocht der tochten.

Gisteren bewees Verduin dat zijn vorm van een kaliber is waar het peloton geducht rekening mee dient te houden. De tuinder, leerling van de taaie Niesten, beschikt niet alleen over ijzersterke benen, maar ook over een niet te kloppen moraal. Het zou de 32-jarige marathonspecialist daarom zeker niet slecht uitkomen wanneer de Elfstedentocht de komende week nog wordt uitgeschreven.

'Ik heb het nu niet zo druk met de bloemen, dus ik kan veel uitrusten en overdag een beetje trainen op natuurijs. Maar na januari heb ik daar geen tijd meer voor. Het moet nu gebeuren. Vorig jaar heb ik álle wedstrijden gereden en werd ik steeds vierde of vijfde. Nu zoek ik alleen de klassiekers uit waarvan ik zeker weet dat ik ze kan winnen.'

Piet Bloedjes, de gewestelijke trainer van Verduin, roemde de stijl van zijn pupil. 'Hij is een natuurijsspecialist. Hij heeft een korte slag en het vermogen goed ertussen te blijven.

'Niet te veel op het ene been staan, zoals op kunstijs waar je je slag kunt afmaken. Je moet altijd klaar zijn om bij een scheur van het linker- naar het rechterbeen over te wippen. Dat is inherent aan het rijden op natuurijs. Bert kan dat als geen ander.

'Ik ben heel blij voor hem. Hij is geen rijder die makkelijk wint, al doet hij al erg lang mee in het peloton. Ik ben elf jaar geleden gestopt, toen is Bert zo'n beetje aangetreden', aldus de oud-crack uit Limmen, in de jaren van Eriks, Giling en Van Wijhe de grootste stilist van het peloton.

Het was pas de vijfde overwinning van Verduin, die in 1993 het Open NK op de Oostenrijkse Plansee op zijn naam schreef. Het was bovendien een revanche op het vorig jaar, toen hij de overwinning op het Uitgeestermeer op knullige wijze uit handen gaf.

Bij het afscheidsfeestje van Evert van Benthem reed hij alleen naar de finish, hief de handen al in de lucht, maar werd op de streep nog voorbij geschaatst door Henk Angenent. Verduin: 'Als ik de overwinning nu niet had gepakt, dan had ik mijn hele leven gedacht wat een lul ik eigenlijk ben.'

Borst sprong al in de vijfde ronde weg, gevolgd door Verduin en Jan-Eise Kromkamp. De laatste vond de aanval te vroeg komen en wachtte bij een verzorgingspost op het peloton, omdat hij het moordende tempo van Verduin niet kon volgen. 'Ik kwam niet op snelheid. Als ik maar half had kunnen volgen had ik me helemaal leeg gereden maar het zat er vandaag niet in.'

Borst meende daarvan de dupe te zijn geworden. Nu kon hij zich naar eigen zeggen nauwelijks achter het kleine postuur van Verduin verschuilen. 'Het maakte voor mij niets uit of ik nou achter of voor Bert ging schaatsen. Met mijn lengte heb ik daar helemaal geen voordeel van. Ik heb onderweg heel hard gehoopt dat de achtervolgers ons zouden inhalen, dan kon ik tenminste even achter iemand uitrusten.'

Het groepje met daarin Angenent, Huitema, René Ruitenberg, Stam en Pieterse kwam echter nooit dichter bij dan anderhalve minuut. Pieterse en Huitema wilden niet naar hun ploeggenoten toerijden, de andere drie kwamen kracht tekort. Angenent was in de eindsprint de snelste van het quintet. 'Bert reed veel te hard vandaag. De sterkste heeft terecht gewonnen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden