ColumnSylvia Witteman

Vanessa trakteerde Rocco op ozontherapie, een alternatieve behandelwijze waarbij ‘ozongas in de anus wordt geblazen’

null Beeld

Het begon allemaal heel futiel. Ik had een paar teenslippers besteld, en de volgende dag het immer leugenachtige kaartje ‘we hebben u gemist’ in de brievenbus aangetroffen, plus de aansporing mijn bestelling af te halen bij een zogeheten ‘pakketpunt’.

De doos die ik daar kreeg, was erg zwaar voor teenslippers, maar ik had andere dingen aan mijn hoofd (de naderende gezinsvakantie en het hele circus aan vaccinatiebewijzen, herstelbewijzen en tests dat onze aftocht mogelijk moest gaan maken), dus ik nam de doos mee naar huis en maakte hem open.

Geen teenslippers. Wel... hondensnoepjes. Een heleboel hondensnoepjes, in kleine, luxe zakjes. Ik heb geen hond, nooit gehad ook, dus dat sloeg nergens op.

‘C. Witteman’ stond op de doos, plus een adres in een dure buurt. Ik heet geen C. Witteman, ik heet S.A.G. Witteman. Ik heb wel een nicht die C. Witteman heet. Die heb ik al ruim dertig jaar niet gezien, maar ik weet bijna zeker dat ze geen hond heeft. Honden komen in onze familie niet voor.

Opeens begon achter in mijn hoofd een lampje te branden. Een lampje uit de jaren tachtig. Er was toen een hoogblonde, ‘rondborstige’ (gebruikt men dat woord nog?) Nederlandse zangeres die de ene discohit na de andere scoorde. Die hits gingen allemaal over seks. Ze heetten Dynamite, Hocus pocus en Upside Down (‘Dizzy does it make me’, ja, u kent ze wel!).

Die zangeres kon niet echt zingen, maar ze had die borsten en een handige manager, dus dat gaf niet. Ze werd enorm beroemd. Ze noemde zich, geheel in stijl, Vanessa, maar eigenlijk heette ze, en dat weet ik omdat ík er op school mee gepest werd: Connie Witteman. ‘Is dat je grote zus? Ze ziet er wel héél anders uit dan jij, hè? Hahahahahaha!’

Ik keek nog eens naar het dure adres op de doos. Geen twijfel mogelijk, dat moest haar zijn. Vanessa! Daar zat ik al te googlen. Ze is inmiddels 70, maar ziet er nog even eclatant uit als vroeger. Zeker, zij heeft honden, waaronder ene Rocco. Rocco is onlangs erg ziek geweest, las ik. Toen heeft Vanessa hem getrakteerd op ‘ozontherapie’, een alternatieve behandelwijze waarbij ‘ozongas in de anus wordt geblazen’.

Ja, Rocco had, na deze aanslag op zijn kontgat, beslist recht op een kist vol snoepjes, besloot ik. Die snoepjes die nu op míjn eettafel stonden. Ik zag haarscherp voor me hoe Rocco, op datzelfde moment, gefrustreerd en chagrijnig grommend in míjn nieuwe teenslippers stond te bijten, terwijl Vanessa (in kunstzijden panterbroekpak) ongerust toekeek. In lange tijd had ik niet zoiets bloedstollends meegemaakt. Hoe moest dit aflopen?

Nou ja, eerst maar eens op vakantie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden