Vanaf hun foto's aan de wand zien ze lachend mijn gestuntel aan

Ik ben een streepje. Niets minder, zeker niets meer. Een genetisch koppelteken...

Om dat te illustreren gaan we terug naar dinsdag 8 januari1946. In het Concertgebouw te Amsterdam vindt een 'Film- enamusementsavond' plaats. Thema: 'Hoe worden VAN DELFT'S koekjes,koek en taai-taai gemaakt?' Er is een 'tractatie door de bakkersvan Van Delft'. Opgetreden wordt door een 'Accordeon Trio metvroolijke klanken', alsmede 'Louis Noiret, de bekendeRadio-Humorist-Conferencier'. Kennelijk loont het, een half jaarna de Bevrijding, de moeite het Concertgebouw af te huren vooreen filmvoorstelling over het werk van de banketbakker - JamieOliver avant la lettre. De toegang is vrij en er worden 'luxetrommels' verloot.

Ik weet dat allemaal zo goed, doordat een aanplakbiljet vanhet evenement ingelijst in mijn woonkamer hangt. Het hangt daaromdat het bal na, zo blijkt uit de tekst, werd verzorgd doorShow- en Dansorkest De Prominenten onder leiding van Han de Jong.

Dat is mijn vader.

Let niet op die achternaam, volgens de burgerlijke standheette hij net als ik. Op de foto van het orkest op hetaanplakbiljet staat hij midden in de achterste rij blazers: papa- als je een nog bij zijn moeder wonende knaap van 25 zonderverkering met terugwerkende kracht zo kunt noemen.

Een hoogtepunt kan het optreden in het Concertgebouw nietzijn geweest, eerder een doordeweekse schnabbel. De Prominentenwaren bijzaak, de ware passie van mijn vader was The Caledonians.Van deze big band, die na bijna 65 jaar nog altijd bestaat, washij oprichter en - tot zijn laatste snik, dertien jaar geleden - trompettist en arrangeur.

Mijn vader was namelijk bijzonder muzikaal. Moeiteloos,achter een gammel trapharmonium in onze serre, arrangeerde hijstukken van jazzgrootheden als Count Basie, Duke Ellington enThad Jones voor een Zaans/Amsterdamse bezetting van 21 man. Zijngehoor was absoluut. Als het gezin tv keek en op de achtergrondwas een orkest te horen, kon hij opeens zeggen: 'Hé, de pianistspeelde een valse noot.'

Zo'n vader dus.

Gaan we over op mijn oudste zoon.

Ook zo'n muzikale knaap, hoewel mét verkering en nog geen25. Hij studeert aan het conservatorium voor jazzzanger - let opde drie zetten. Composities geschreven achter de computer (hettrapharmonium van de 21ste eeuw) schudt hij uit zijn mouw alswaren het goochelaarskaarten. Zijn passie heet Along came Stan,een jazzband die over bijna 65 jaar nog zal bestaan. Voor eenfilm- en amusementsavond in het Concertgebouw zijn ze nog nietgecontracteerd en een optreden met Louis Noiret laat op zichwachten, maar hun vroolijke klanken zijn reeds te horen opwww.alongcamestan.com.

Zo'n zoon dus.

En dan ik.

Ik ben, muzikaal gesproken, een mislukkeling. Toen ik 13 wasen liefhebber van de Who, Cream en Jimi Hendrix, ging ik gitaarspelen. Een vriendje leerde me de akkoorden van The House of theRising Sun; later bekwaamde ik me in de blues in E. Voor deniet-ingewijde: de blues in E op gitaar is de Vlooienmars van derockmuziek. Jaren en jaren heb ik dat volgehouden, zondermerkbare progressie. Ik mis het talent en het gehoor. Als tijdenseen door mij bezocht concert een moslimterrorist het podium vanhet Concertgebouw bestormt, een handgranaat in de klankkast vande vleugel werpt, bovenop het klavier springt en met zijnkalasjnikov zwaaiend schreeuwt: 'Allemaal op de grond!', ontwaakik uit mijn slaapje en mompel: 'Hé, de pianist speelde een valsenoot.'

Mijn gitaar staat nog steeds in een hoek van de kamer voorhet grijpen, wat ik af en toe ook doe, en onveranderlijk speelik hem dan weer, de blues in E. Soms ga ik helemaal loos en doeik een blues in G of A of zelfs C, maar die toonsoorten vereiseneen barré-greep en dat gaat Eric Clapton iets makkelijker af danmij.

M'n vader en m'n oudste zoon zien vanaf hun foto's aan dewand mijn gestuntel aan. Ze lachen - hopelijk toch een beetjevertederd. Jazzcats onder elkaar. Mij hebben ze alleen nodiggehad als boodschappenjongen van de erfelijkheid, als genetischkoppelteken. Een streepje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.