Val niemand lastig met het oersaaie nieuws dat jij naar huis gaat

Nieuwe sociale hygiëne

Het is feest. In het begin moet de gastheer steeds maar de deur opendoen en drinken uitdelen en wijzen waar de jassen moeten en mensen aan elkaar voorstellen en ruziemaken over de muziek, maar uiteindelijk zwijgt de bel en kan hij zowaar vijf minuten met iemand praten. Even lijkt het toch nog een leuke avond te worden, maar al snel komt er iemand anders naast hem staan. Zwijgend. Ze wil iets, maar wat? Ze was er als eerste, ze weet inmiddels toch waar het bier ligt? Hij onderbreekt zijn gesprek.

'Wat is er?'

'Ik ga weg.'

Op de website Slate staat een prachtig betoog van Seth Stevenson tegen dit vreselijke afscheidsritueel. 'Just ghost', is zijn advies. Gewoon verdwijnen. Zo val je niemand lastig met het oersaaie nieuws dat jij naar huis gaat, en bespaar je elkaar het gênante toneelstukje van 'Blijf nog even, je bent er net!' en 'Ja maar ik móét even goed slapen'. En als je werkelijk vreest dat men je straks met honden en zaklantaarns zal gaan zoeken, stuur je buiten nog even een sms.

Het enige gevaar dat ik zie, is dat mensen hun vertrek toch subtiel gaan aankondigen. Zo van: 'Hé psst, wij gaan straks stilletjes weg, dat je niet schrikt!' Momenteel is het gebruikelijk om te roepen dat je weggaat en vervolgens nog drie kwartier te blijven dralen, maar als het officiële zoenmoment wordt afgeschaft, zal men dat vagevuur wellicht proberen te herstellen door het wegsluipen te benoemen. Maar zo werkt het dus niet: als je gaat, dan ga je. In stilte. En tot die tijd ben je er gewoon.

Nu we toch bezig zijn: is het schudden van handen echt nodig? Ook een oud ritueel dat volkomen natuurlijk voelt, maar als je erover nadenkt, is het erg primitief. Waarom moet ik al die mensen aanraken? De kans dat iemand zijn handen heeft gewassen sinds de laatste keer dat hij zijn kruis, de tram of zo'n geel doekje heeft betast, is niet heel groot. Vorige maand publiceerde The American Journal of Infection Control nog een pleidooi voor de 'boks': vergeleken met het conventionele handen schudden, scheelt dat namelijk een factor tien aan bacteriën.

En nog iets: als op een feestje iemand op je af komt, word je nu geacht om iets te zeggen van: 'Hoe gaat het?' of 'Gezellig hè?' Hij mompelt dan iets van: 'Goed' of 'Ja', en daarmee hebben beide partijen wel zo'n beetje aan hun sociale plicht voldaan. Maar wat dan? Als er niet snel een verhaal komt, dan sta je daar maar.

Veel beter zou daarom zijn om een nieuwkomer altijd te begroeten met 'Vertel!', waarna hij wordt geacht om iets interessants te vertellen. Als dat normaal wordt, zal iedereen op weg naar het feestje alvast wat roddels of anekdotes voorbereiden als munitie. Fijn toch? En als het op een gegeven moment toch stil blijft na 'Vertel!', als je écht niks meer weet om anderen mee te vermaken? Dan wordt het tijd om stilletjes te vertrekken.


Zullen we het zo afspreken? Mooi.


Ik vind het nu al gezellig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.