Column Toine Heijmans

Vaders populaire wandelrondje begint en eindigt altijd op dezelfde parkeerplek

Volkskrantverslaggever Toine Heijmans schrijft wekelijks over zijn vader, die alzheimer heeft.

Nemen we een andere terugweg. Portieren dicht. Mijn vaders populaire wandelrondje door de vennen begint en eindigt altijd op dezelfde parkeerplek, en het is van de weeromstuit steeds belangrijker geworden ook dezelfde route heen en terug te nemen. Zo belangrijk dat het tijd wordt voor iets anders - het leven staat of valt met verandering, pa. Dat gaat de gemakzucht tegen. Noem het hersengymnastiek. Bovendien is het zaak dr. Alzheimer zo nu en dan zijn plaats te wijzen. De dr. is een knappe vent, maar ook een dramkop die te veel gelooft in eigen kunnen. Die moet niet denken dat hij iemand is.

Dus rijden we rechtdoor het bos in en dan linksaf, langs kwekerij Jansen. De afstand en het tijdsbestek zijn identiek, het uitzicht vergelijkbaar, kortom: met deze alternatieve route is niks mis. Soms, pa, leiden meerdere wegen terug naar huis. Let maar op.

Mijn vader gaat niet meer achter het stuur zitten, hij laat zich rijden, al is het even zoeken naar de veiligheidsgordel. Brengen en halen, vroeger was het andersom. Zie je wel pa: verandering. Riemen vast.

In de vennen is het vlindertijd, en mijn vader is zoals bekend een wandelend naslagwerk. Goede kennis van het echtpaar Flora-Fauna, voorheen de jongen in het boerenland met de botaniseertrommel, voorheen de vader met de bloemenpers, voorheen de opa.

Een vogel in de vennen zingt wie-wie-wie. Wat is dat voor vogel, pa?

'Wie wie wie... wil er een biscuit.'

Komt een witte vlinder aangevlogen, zijn vluchtplan leidt rechtstreeks naar het gezicht van mijn vader. Het zijn duidelijk bekenden van elkaar. Het is een grote vlinder. Klapwiekend dichterbij. Mijn vader kent de namen nog, ja, dat is hem duidelijk. Dat is een witte. Een grote. Klapwieker. Zo rechtstreeks op hem af, op ooghoogte - wat is dat voor vlinder pa?

'Dat... dat is een aanval!'

Dus blazen we de aftocht. Portieren dicht. De alternatieve terugweg voert door bekend terrein, hooguit net iets minder bekend dan het bekendste.

'Kijk, daar is kwekerij Jansen.'

'Dat is Jansen niet.'

'Daar hadden ze pauwen, weet je nog?'

'Welnee.'

'En dan rijden we zo Hatert in.'

'Wat weet jij nou van Hatert. Dat is helemaal geen Hatert.'

'Daar staat mijn oude school.'

'Hou toch op. Dat is niet eens in de buurt van jouw oude school.'

'En de Shell.'

'Er is geen Shell daar.'

'Stuk rechtdoor en we zijn thuis.'

'Ach hou toch op. Niets weet jij daarvan. Niets.'

'Vroeger fietste ik dit elke dag.'

'Jij fietste hier nooit. Ik weet niet wat hiervan de bedoeling is, maar ik ben het er dus niet mee eens. Laat ik dat nog eens héél erg duidelijk maken.'

'Bijna thuis.'

'Daar is niet thuis. En zeker niet bijna.'

'Hier naar rechts.'

'Dit gaat verkeerd. Jullie hebben een héél verkeerd idee van waar we zijn.'

'Doe maar rustig pa, het komt goed.'

'Het komt niet goed. Godverdomme.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.