Interview Patty Brard

‘Uitgemaakt worden voor zeekoe, dat komt áán hoor’

T-shirt: Yeez Louise via OU Boutique / Broek: North via OU Boutique / Schoenen: Toral Beeld Valentina Vos

Ze moest weg bij SBS omdat ze niet meer ‘fris en fruitig’ was. Nu maakt Patty Brard (63) een serie voor de publieke omroep over obesitas en haar maagverkleining. 

Eind vorig jaar woog u bijna 100 kilo...

‘Ga je nou u tegen me zeggen?’

Goed: vorig jaar woog je bijna 100 kilo...

‘97,9 kilo.’

Hoeveel weeg je nu?

‘69,5 kilo.’

Volgens je echtgenoot, architect Antoine van de Vijver, ging je op ’t laatst ‘hijgend en puffend naar de gate’ op Schiphol. Was dat de druppel?

‘Nou, één van de vele. Moet je luisteren, álles wordt moeilijk als je dik bent: je hebt constant het zuur, je hebt last van je knieën, van je gewrichten, als je telefoon nog boven aan de oplader ligt, denk je al van ooooh, want dan moet je die trap weer op en af. En ontkennen hè, voor jezelf. Op een gegeven moment had ik cup dubbel D, toen heb ik ze werkelijk in een cup C gedúwd. Want cup dubbel D, dat klinkt meteen zo erg, dan ben je nog net geen Stormy Daniels. Dan merk je dat woorden ertoe doen, hè? Morbide obesitas, nog zo’n leuke. Toen ik hoorde dat ik daar tegenaan zat, voelde het alsof ik met één been in het graf stond. Maar de druppel was vorig jaar met Oud en Nieuw, toen we een diner gaven in ons huis op Ibiza en ik er twee uur over deed om me aan te kleden. Twéé uur. Als je dik bent, doe je namelijk niet meer aan wat je aan wíl, maar wat je aan kán. Bij mij waren dat alleen nog maar tunieken. Sta je daar, hartje winter, in zo’n roze-oranje zomerding. Ik zag mezelf voor die spiegel staan en dacht: en nou ga je het helemaal anders doen, Pat.’

Dus op 1 januari ging het roer om.

‘Nee, want toen hadden we eerst nog een receptie en een feestje en een borrel, je kent het. Pas op 4 januari was ik er écht helemaal klaar mee. Toen ben ik ook meteen gestopt met drinken en naar Marbella gevlogen om te kijken of ik een maagballon kon krijgen.’

Kon je niet eerst gewoon op dieet gaan?

‘Wat denk jij dat ik al die tijd gedaan heb? Met Kerst en Oud en Nieuw misschien even niet, maar voor de rest deed ik alles: drie keer per week sporten, geen suikers, geen E-nummers, geen transvetten, geen lightproducten, geen melkproducten, het was gewoon absurd - en nóg ging het er niet af! Sterker, er kwam steeds wat bij. Sowieso elk jaar een kilo, en dat begint vanaf je 40ste. Eerst denk je, ach, dat kilootje, maar ineens ben je 63 en ben je obees. Ja-haa, zo gaat het hoor! Het is om voor je het weet. Door die serie weet ik nu dat er wel veertig oorzaken van overgewicht zijn, maar dat wist ik toen nog niet. Kijk, uiteindelijk gaat alles door je mond, dat weet ik ook wel. Maar er kunnen fysieke dingen mis zijn, je stresslevel kan te hoog zijn... Ik heb die test gedaan, nou man: ik zat helemaal dáár.’ (Wijst omhoog.) ‘Terwijl ik helemaal niet dácht dat ik stress had. Dat is verneukeratief, hoor. Een mevrouw van het Erasmus zei het briljant, die zei: ‘Als je hier binnenkomt met een willekeurige ziekte ga je door de hele medische molen, tot je oorlel word je bekeken, maar als je overgewicht hebt, word je op een dieet gezet en moet je meer bewegen. Klaar.’

Nou ja, het is ook niet dodelijk, overgewicht.

‘Há-llo! Há-llo! Als ik zo was doorgegaan, had ik makkelijk aan de bijverschijnselen van overgewicht kunnen overlijden, want ik hád al diabetes, daaraan is mijn broertje ook overleden. Als je dan bedenkt dat 50 procent van de mensen overgewicht heeft en 10 procent daarvan morbide obesitas... Maar goed, om het verhaal af te maken: die maagballon ging niet door, want ik had een maaghernia en dan is de opening tussen je slokdarm en je maag te groot, dan kan zo’n ballon omhoog schieten. ‘Nou’, zegt die arts. ‘Dan moet je maar een gastric bypass doen.’ Dus ik zeg: ‘Mag ik misschien eerst even googlen?’ Ik had geen idee wat het was.’

Patty Brard Beeld Valentina Vos

Wat is een gastric bypass?

‘In het kort: dan maken ze je maag kleiner en ze leiden een stuk van je darm om. Door een stuk van je darm weg te halen, mis je het deel dat hongerprikkels naar je hersenen stuurt. En uit het voedsel dát je eet, kunnen veel minder voedingstoffen gehaald worden, dus je moet erg oppassen dat je wel de juiste dingen eet. Je mag ook niet eten en drinken tegelijk, want dan heeft je lichaam niet de tijd om er iets mee te doen. Je kan er ook te veel van afvallen, omdat het je gewoon niet meer interesseert. Antoine moet echt tegen mij zeggen: eet wat. Ik vergeet ook steeds aan gasten te vragen of zij misschien wat willen. Terwijl eten altijd mijn leven was: hoe meer, hoe beter, ik vrat nog net het bord niet op. Ik koppelde het ook altijd aan gezelligheid. En aan beloning: hard gewerkt? Mooi, vanavond lekker naar Loetje. Ga maar na, na een dag hard werken zeg je nooit: lekker, vanavond naar de sportschool. Dat is ook waarom 50 procent van de mensen te dik is: we lijden veelal aan hetzelfde beloningsmechanisme.’

Wat was jouw lekkerste beloning?

‘Daar kunnen we kort over zijn: alles.’

Plus drank en drugs.

‘Nou nee, die jaren lagen al wel achter me, hoor. Ik had nog weleens één enkele uitschieter, maar die kater was het me niet meer waard. Moet je luisteren, ik heb geleefd voor tien, beetje zielig als je op je 63ste dan nóg in de lampen hangt.’

Is het leven nog wel leuk nu die beloning is weggevallen?

‘Dat is best even zoeken geweest, inderdaad. Ik mag alles, maar van alles maar één achtste. Da’s niet veel, hoor. Ik eet tegenwoordig uit een soepkom. Als we uit eten gaan, vraag ik een doggybag en heb ik voor drie dagen kliekjes. En na elf uur ben ik het zat, want dan zit er bij iedereen een fles wijn in en de gesprékken die je dan hoort... De hele riedel begint gewoon weer van voren af aan! Vroeger deed ik daar keihard aan mee, maar nu heb ik drie muntthee op en wil ik mijn pyjama aan. Nou, verder mag je niet praten en eten tegelijk, vetten en suikers moet je vermijden, want anders krijg je dumpings...’

Wat zijn dumpings?

‘Dat wil je niet meemaken, dan lig je bibberend op de bank. En vol is vol, dat is ook een regel. Dat klinkt simpel, maar hoe vaak zit je niet vol en denk je: nog één hapje? Ja-haa. En ik heb ook jaren gedacht dat Antoine en ik dezelfde porties mochten eten omdat we net zo hard werkten.’

Dat doe ik ook.

‘Dat is dus onzin: een vrouw heeft de helft nodig van een man. Luister nou maar naar me, want over twintig jaar zit jij er ook zo bij. Het is zó om, hoor. Kook jij thuis? Bij mij was de lol daar ook vanaf, want tijdens het koken proef je drie keer en dat is dan eigenlijk alweer mijn avondmaaltijd. Maar toen heb ik mezelf een schop onder de kont gegeven, want ik wil wel gewoon een leuk mens blijven en een leuke vrouw voor Antoine. Het is écht zoeken naar een nieuwe balans in een nieuwe persoonlijkheid. Maar het moest, het was dit of de dood. Of in ieder geval een stuk korter leven. En dan is dit leven misschien een stukje saaier, ik voel me wel tien keer beter. Alsof ik weer 40 ben. Soms denk ik: als ik dit toch tien jaar eerder had gedaan. Tja, spijt is wat de koe schijt. Maar ik kan het iedereen aanraden op tijd op je gewicht te gaan letten.’

Patty Brard Beeld Valentina Vos

Petula Louise Brard wordt op 25 maart 1955 geboren op Sorong, Nieuw-Guinea als dochter van een Indisch-Nederlands echtpaar. Wanneer ze 11 jaar is, verhuist het gezin naar Rijswijk. Patty wordt directiesecretaresse bij de publieke omroep, maar wordt al snel ontdekt als zangeres en televisiepersoonlijkheid. Ze maakt furore bij meidengroep Luv, is kortstondig getrouwd met Ron Brandsteder en presenteert samen met Ralph Inbar het programma Bananasplit. In haar tweede huwelijk, met miljonair Carlo Nasi, krijgt ze dochter Priscilla en leeft ze een jetsetleven in Los Angeles. Nadat ze een blad én een relatie is begonnen met zakenman Eric Peute gaat ze failliet, nadat hij al zijn ondernemingen op haar naam heeft laten zetten. Patty maakt ondertussen programma’s als Patty’s Posse, Absolutely Patty en Diva’s Draaien Door, samen met Patricia Paay en Tatjana Šimić. Een groot gedeelte van het geld dat ze in die jaren verdient, gaat direct naar haar schuldeisers. Weer echt populair wordt ze door haar bijdragen aan het BNN-programma Vier handen op één buik, waarin ze alleenstaande tienermoeders op kordate wijze bijstaat. In het komende programma Vet Gelukkig?! onderzoekt ze met wetenschapsjournalist Diederik Jekel (34) in vier afleveringen hoe het is om dik te zijn in een wereld waarin dun het ideaal is. Hoe komt het dat we massaal dikker worden? En waarom hebben we een negatief oordeel over dikke mensen?

Waarom hebben we inderdaad zo’n negatief oordeel over dikke mensen?

‘Ik kan het je nog schandaliger vertellen: in de serie heb ik een test gedaan waarbij onbewuste voordelen worden gemeten over dikke mensen, en ik scoorde zelf ook heel hoog. Daar schrok ik wel van. Aan de andere kant: als je eerlijk bent, kijk je toch naar hoe mensen eruit zien. Daar kan je een hele grote smoes omheen hangen, omdat het prettiger klinkt en het is ook geen véroordelen, maar je ziet het gewoon. Het is een feitelijke registratie.’

Nou nee, niet dus: uit die test komt naar voren dat je wel degelijk een waardeoordeel aan die registratie hangt.

‘Jaaa, ná die registratie komt de associatie, en dat is er altijd een van lui, dom, ongedisciplineerd. Ik heb gesprekken gevoerd met vrouwen met obesitas en dan weet je niet wat je hoort: de één was in de steek gelaten door haar partner, de ander durfde niet te solliciteren, de hele dag door werden ze gefatshamed. Dat is érg, hoor.’

In de serie zegt gedragswetenschapper Loek Hermans van de Radboud Universiteit dat fatshaming de enige vorm van discriminatie is die nog is gelegitimeerd. Bij huidskleur en geaardheid wordt dat niet meer geaccepteerd.

‘Heftig, hè?’

Met één verschil: aan je huidskleur en geaardheid kun je niets doen.

‘Nou, dat zeg je nu wel zo makkelijk, maar je moet er anders naar kijken: overgewicht is een verwaarloosde ziekte. En ja, daar kun je wat aan doen, maar dat moet je dan wel mooi in je eentje doen, je kunt bijna nergens naartoe voor hulp. Ik zal je wat vertellen: er is een vrouw in Nederland die een kliniek heeft voor mensen met overgewicht, daar zit tout bekend Nederland. Die vrouw komt er bijna niet meer uit, zo veel werk heeft ze, maar niemand wil toegeven bij haar te zitten, niemand. Dat zegt dus alles over hoe érg fatshamen is. Ik snap het wel, ik heb ook jarenlang ontkend dat het vervelend was als mijn telefoon nog boven lag. Ik gaf de trap de schuld, dat-ie hoog was.’

En niemand die je tot de orde riep?

‘De enige die dat deed, was die mevrouw van SBS. Die zei tegen mij, toen mijn contract ten einde liep: ‘Je bent niet fris & fruitig meer.’ Wat ze eigenlijk zei: ‘Je bent te dik.’’

Wat is haar positie bij SBS?

‘Weet ik veel, maakt me ook niet uit.’

Dat maakt wel uit. Als een of andere oelewapper op straat zoiets zegt, is dat tot daar aan toe, maar deze vrouw gaat over je broodwinning. En dan gaat het ineens over machtsverhoudingen.

‘Het is bijna een #MeToo’tje, ja. Want het is een hele grote mevrouw, die dichtbij John de Mol werkt. Karin de Groot, heet ze. Ja, zet dat er maar in ook. Want wat ben je zúúr als je zo tegen een vrouw praat. Vrouwen horen het voor elkaar op te nemen, zeker in dit vak, waarin het voor mannen geen ene moer uitmaakt of ze dikker worden of niet. Weet je dat ik haar nog steeds hoor, als ik weer in de sportschool sta? En zo heeft ieder dik mens zijn eigen Karin de Groot.’

De helft van alle volwassenen heeft overgewicht, 100 duizend mensen zijn zelfs mordibe obees, het hoogste aantal ooit. In de serie zeg je: ‘En ondertussen moet je op sociale media slank & sexy zijn. Ík ben uiteindelijk gezwicht.’ Voelt dat zo?

‘Als je weet waarvoor ik allemaal word uitgemaakt... En het gaat altijd over gewicht. Bij Diederik ook, en omdat hij ook nog eens een hoge stem heeft, wordt hij uitgemaakt voor jankende transgender. Ik voor zeekoe. Dat komt áán, hoor.’

Je zou hopen dat je je daar niet meer zo veel van aantrekt, op je 63ste.

‘Als dingen maar vaak genoeg tegen je worden gezegd, ga je tóch twijfelen.’

Zelfs de onverschrokken, onaantastbare Patty Brard.

‘Kan je nagaan als je níet Patty Brard bent.’

Het omgekeerde is ook waar: het beeld van wat mooi of cool is, is dankzij sociale media juist gedemocratiseerd: je hoeft niet meer te wachten op wat de modebladen je voorschotelen, je kunt je eigen beeld creëren. Je zou zelfs kunnen stellen dat je sinds Kim Kardashian en Beyoncé eerder een probleem hebt als je géén curves hebt.

‘Ja, wacht effe: zolang je curves niet op je buik zitten, ja. Het is gewoon het Jessica Rabbit-verhaal, hoor. Als je curves zijn afgezakt zoals bij mij, heb je een probleem, haha. Maar het is zo dat er dankzij sociale media meer ruimte is voor diversiteit, dat klopt. Nu alleen die diversiteit nog leren waarderen.’

Is het ook een kwestie van een machtsverschuiving? Je hebt jarenlang geprofiteerd van de voordelen van schoonheid en nu je daar minder aanspraak op kunt doen, vind je dat het systeem op de schop moet.

‘Dat is waar. Wijsheid komt met de jaren. Aan de andere kant hou je het in mijn vak nooit lang vol als het alleen maar is gebaseerd op schoonheid.’

In de serie verzucht je: de mensen zijn zo onáárdig. Maar zelf kun je er ook wat van, de lijst met brouilles is schier oneindig.

‘Dat is het dubbele eraan. Met zo’n serie ga je wel erg nadenken over wat je zelf allemaal zegt. Luister: de spot drijven mét, daar hóú ik van. Maar...’

Het is een fine line.

‘Het is écht een fine line.’

Bij programma’s als Ranking The Stars maak je voortdurend grappen over dik zijn. Vergoeilijk je daar fatshaming niet mee?

‘Die grappen gaan over mezelf.’

Maar dat bedoel ik: waarom zou je jezelf naar beneden halen? Dat is dan toch ook fatshaming, maar dan van je eigen lijf?

‘Dat is waar. Let maar eens op hoe vaak dikkerds binnenkomen met de grap: ‘Joe-hoeoeoe, nu ik binnen ben, is de kamer lekker vol!’ Iedere dikkerd maakt er een show van. Om maar te voorkomen dat de ánder er misschien een show van maakt.’

Beeld Valentina Vos

In de Netflix stand-upcomedyshow Nanette zegt de Australische, lesbische comédienne Hannah Gadsby dat zelfspot helemaal niet leuk is, omdat je die grappen alleen maar maakt om het ongemak van de ander te verlichten.

‘Zelfspot is ver-schrík-ke-lijk! Want wat je eigenlijk doet, is steeds dát zeggen waarvan je denkt dat die ander het anders zal zeggen. Of op zijn minst denken. Zelfspot is een verdediging nog vóór je aangevallen wordt. Misschien is dat de grootste winst van dit hele avontuur, dat ik dat nu besef. Dikke mensen torsen niet alleen dat lichaam mee, maar ook de vernederingen van een ander én van jezelf. Ongelooflijk, vind ik het.’

De publieke omroep heeft jou in de arm genomen omdat je in de haarvaten van de gewone mensen zit. Voelt dat als erkenning?

‘Ja, toch wel. Ik ben dól op de gewone man, ik ben dól op huishoudbeurzen, ik ben dol op Holland, daarom kan ik ook zo goed met al die tienermoeders, ik spreek hun taal. Maar ik spreek ook nog zes andere talen, snap je? Ik spreek Nederlands, Italiaans, Duits, Engels, Frans en Spaans. En een beetje Bahasa natuurlijk. Tolol!, roepen mijn Indische vrienden en ik de hele tijd, en: ‘Wat ben jij rákus’. Dat laatste betekent gulzig, dus dat roep ik nu niet meer, haha. Maar wat ik bedoel: het is ook weleens leuk om een documentaire te mogen maken in plaats van Shownieuws. Ik deed laatst een pilot met een gezin waarvan de dochter zichzelf kraste. Nou, dat hele verhaal kwam eruit, in één keer. Later kreeg ik een groot compliment van een van de hoge piefen van dat project. Die zei: ‘Jezus, wat deed jij dát goed.’ En dat klopt, ik ben op mijn plek onder mensen.’

Tegelijkertijd klinkt er ook kritiek: de halve publieke omroep wordt wegbezuinigd, Andere Tijden moet wijken, de ene na de andere onderszoeksjournalist wordt ontslagen en Patty Brard wordt binnengehaald.

‘Maar het is toch niet zo dat ik een of ander megacontract heb binnen gesleept? Doe effe rustig allemaal. Luister, ik breng ook iets mee wat ze op eigen kracht niet kunnen bereiken. Met programma’s als Bonje met de buren ben ik in situaties geweest, daar hebben de meesten geen idéé van. Vijf van de tien mensen in zulke buurten hebben geen gordijnen maar vuilniszakken voor de ramen. En dat zijn normale mensen, hè? Echt niet alleen de onderkant van de samenleving. Die ken ik namelijk ook, dat ze twee daklozen in appartementen boven elkaar hebben gezet. Dat je denkt: hoe krijgen ze het voor elkaar, dat is toch de goden verzoeken. Mij maakt het niet uit, ik ga er gewoon op af. Steek mij maar neer, hoor. Gaat toch niet gebeuren. Want wat je vervolgens ziet, is totale opluchting bij die mensen dat ze eindelijk een keer gehoord worden. Dat is óók wat waard.’

Stel, je krijgt hierna nog een serie. Waar zou die over moeten gaan?

‘O, ik heb wel duizend ideeën. Waarom al die jonge meisjes aan de botox gaan bijvoorbeeld, zonder dat ze enig benul hebben van de gevolgen. Met Brard gaat extreem ben ik weleens naar een asielzoekerscentrum geweest, ook interessant. Dat wil je toch godverdomme ook allemaal niet meemaken wat daar gebeurt? Daar worden óórlogen uitgevochten. En vind je het gek, met z’n allen op een kluitje, en elke dag dat zwaard van Damocles in je nek. Een serie over uitgeprocedeerde asielkinderen zou ik ook wel willen maken. Ik zal je vertellen: als die Armeense Lily en Howick geen onderdak hadden gevonden, hadden ze zó hier in mogen trekken. Kom maar lekker bij tante Pat. Dat gelul. Ik bedoel: zet die moeder eruit, na een jaar, als het moet. Maar stel dat proces niet eindeloos uit, in gódsnaam. En geef al die kinderen die er nu nog zijn allemaal een pardon, in één keer. Het zijn er 400. 400! Hee, waar hebben we het dan over? Echt hoor, klaar d’r mee.’

Je hoort bij de ‘gewone man’, maar je gedraagt je als een liberaal. Waar sta je, politiek gezien?

‘Als ik zo’n test doe, kom ik altijd op D66 uit. Maar dat vind ik zo’n laffe keus, die hangen altijd tussen alles in. In feite ben ik natuurlijk een VVD’er, met mijn huis op Ibiza en mijn autootje voor de deur, maar in mijn hart ben ik dat niet. Maar om nou te zeggen dat ik GroenLinks ben... Ik weet niet of jij hier zonnepanelen ziet, maar ikke niet.’

styling : Kelly Huijsman Styling / visagie: Conny van der Kroon / blouse: arket Beeld Valentina Vos

Wat staat er eigenlijk voor tatoeage op je rechterpols?

‘Dat is de naam Aisha, in het Arabisch. Tijdens een reis door Marokko sliepen we een nacht bij Berbers. Er waren een paar vrouwen die ik hielp met koken, handen- en voetenwerk natuurlijk, maar de grootste pret. Er kwam een fles wijn op tafel en binnen de kortste keren waren die mensen allemaal láddertoetelorie. Ze bleven maar roepen, ‘o Aisha, o Aisha.’ Bleek de vrouw van de profeet Mohammed zo te heten, ‘zij die alles uit het leven haalt’, want zo zat die vrouw kennelijk in elkaar.’

Toen dacht jij: ik ook.

‘Dat dacht ik.’

Je bent 63. Ben je nooit eens moe van dat volle leven?

‘Vorig jaar, na dat gesprek met Karin de Groot, dacht ik: en nu stop ik ermee. Ik hou de eer aan mezelf, we verkopen de boel en gaan lekker naar Ibiza om daar de rest van ons leven op die berg te wonen. Gewoon, in stilte, blote voeten, met alleen de hondjes en het ruisen van de wind om me heen. In wezen ben en blijf ik natuurlijk een eilandmeisje, op Sorong liep ik er precies zo bij. Maar ik zat er nog geen twee weken of Chantal (Janzen, red.) belde alweer, of ze mocht komen slapen.’

Antoine zei: ‘Zij kan wel zonder belangstelling, maar de belangstelling kan niet zonder háár.’ Dat is mooi gezegd, maar het werkt natuurlijk twee kanten op. Je kan ook nee zeggen.

‘Het vak is verslavend, dat wil ik heus wel toegeven. Maar er zijn ook zat dingen waar ik nee tegen zeg, hoor. Zo ga ik bijvoorbeeld nooit meer bij Pauw zitten. Ik bedoel, hoezo moet jij een foto van mij en mijn dochter laten zien en dan vragen: wie is dat? Je wéét hoe het zit, heb je nou geen ene empathie in je donder? Meteen daarna vroeg-ie: Hoelang heb je die al niet gezien? Alsof ik bij de inquisitie zat. Ik nog netjes antwoorden: acht jaar. Waarop hij zegt: ‘Dan heb je zeker niet zo’n haast om het goed te maken.’ Flikker anders effe lekker op! Hij was natuurlijk uit op het conflict. Dat is ook weer zoiets: ík heb de naam rellerig te zijn, maar hij zit bij de publieke omroep en ondertussen is hij zelf net zo erg. En dan achteraf zeggen: ‘Sorry Pat, ik moest die vraag stellen.’ Jááá hoor. Bénédicte Ficq zat er ook en daar ben ik achteraf dikke mik mee geworden, want hij kreeg mij natuurlijk niet gek. ‘Heel goed’, zei ze steeds. ‘Heel goed gedaan.’’

Voel je je ook weleens oud? Volgens Antoine erger je je aan jonge collega’s.

‘Ik kan slecht tegen draaiboeken die niet kloppen of mensen die gewoon maar wat roepen. En daar zijn er héél veel van. Ze doen liever hun haar dan hun huiswerk. En dat taalgebruik... Ik ben echt geen kandidaat voor De Slimste Mens, maar ik wil niet ‘groter als’, ik wil niet ‘net zo dik dan’. Het is nonchalant, het is zelfgenoegzaam, het is denken dat je er al bent. Dan ben ik maar een oude Bets, maar ik hecht daaraan. Gelukkig is er ook behoefte aan, als ik de telefoontjes mag geloven. Moet jij niet wat drinken, trouwens?’

Even later: ‘Ik heb de ervaring van een 63-jarige in een lichaam dat ik jonger heb getoverd. En die berg op Ibiza gaat echt niet levenslang in de wacht. Maar dit is niet het moment om te stoppen. Ik heb zin om iets uit te dragen waar mensen iets aan hebben, te beginnen bij Vet Gelukkig?! Het gaat nu niet meer om Patty die van de duikplank springt of in een spagaat op het ijs zit. Het gaat nu om teruggeven.’

Grijnst: ‘It’s payback time.’

CV Patty Brard

1955 geboren op Sorong, Nieuw-Guinea

1967 havo, Lodewijk Makeblijde College Rijswijk

1973 opleiding directiesecreta-resse Schoevers

1977 wordt ontdekt en start in meidengroep Luv

1980 presenteert Bananasplit

1989 presenteert Gaan met die Banaan

1990 begint het blad Brard!

1993 gaat failliet

1996 maakt programma’s als Absolutely Patty en Brard gaat Extreem

2006 maakt een realitysoap rond de reunie van Luv in Back in Luv

2013 begint bij Shownieuws als deskundige, en stopt daar in 2017

2018 maakt samen met wetenschapper Diederik Jekel het NTR-programma Vet Gelukkig?!

De NTR serie Vet Gelukkig?! begint op dinsdag 23 oktober op NPO 3.

Patty Brard is getrouwd met architect Antoine van de Vijver en woont in Amstelveen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.