Uit het leven

Vrouw (29) was vijf jaar prostituee. Houdt zich nu bezig met voorlichting over prostitutie...

BEN HAVEMAN

'Zestien jaar was ik. In dat godsgruwelijke Hilversum. Ik zeg niet waar dat bordeel was, anders zijn die mensen daar zwaar de lul. Want ja, minderjarig meissie hè. Ik was met toestanden het huis uitgegaan. Anderhalf jaar mavo vond ik wel genoeg. Ik ben iemand die zo intens mogelijk wil leven. Gekkigheid uitvreten. Ik had een hond gezien die voor 250 gulden te koop was. Een Duitse herder, daar was ik vreselijk verliefd op.

Ik was zo gek van dat beest dat ik vroeg of ze hem tot 's avonds voor me wilden vasthouden. Ik had precies een dag om dat geld bij mekaar te krijgen. Dat was een probleem.

Niemand wilde me geld lenen. Ook mijn vader niet, die huisschilder is. Ik kom trouwens uit een keurig katholiek gezin. Toen hoorde ik dat je op een snelle manier geld kon verdienen. Ik was ineens prostituee. Mijn allereerste klant was een oude man. Het was een gekke gedachte om seks te hebben met iemand die mijn opa of overgrootvader had kunnen zijn. Na afloop heb ik een uur onder de douche gestaan en me afgevraagd of het nou wel zo'n goed idee was. Maar het went snel. De 30 duizend prostituees in Nederland zullen daar net zo over denken.

Ik heb die dag twee klanten gehad en toen had ik het geld voor de hond bij elkaar. Santa. Ik heb het beest twaalf jaar gehad. Vorig jaar is ie overleden. Dat is toch een schattig verhaal, van die hond? Ik ben absoluut niet het schoolvoorbeeld van de zielige prostituee die door haar pa is verkracht. Ik wilde gewoon veel geld hebben. Heel veel geld. Kleren, huisje inrichten, vakantie. Je kunt met geld strooien en dat is heerlijk. Cadeautjes geven aan mensen, elke dag uit eten. Santa kreeg elke dag biefstuk in het restaurant aan de overkant. D'r kwam geen pooier aan te pas.

Ik heb vreselijk veel lol gehad, ik ging ook lekker aan de coke. Dan de hele nacht uit je dak gaan, 's morgens vroeg even slapen en dan weer werken. In Amsterdam werd ik wat rustiger. Ik werkte veel en serieus. Achter het raam, op de Wallen. Maar ik ging wel piekeren. Als je je realiseert dat je op een drukke zomerdag wel dertig tot veertig wippen kunt maken, dan groeit er langzaam iets van weerzin. Ook weerzin tegen al die ontrouwe mannen met wie je de godganse dag werkt. In die tijd kreeg ik veel last van m'n buik. En ik zat niet lekker in m'n vel.

Ik ben gaan nadenken: waarom gaan mannen naar de hoeren? Hoeren vind ik trouwens een naar woord. Ik had ook een hekel aan mezelf, maar dat kwam niet door dat werk. Die levensstijl zat me niet lekker, al was ik er erg aan gewend. Het spookte in mijn hoofd; ik wilde weten wie ik was. Om alles op een rijtje te krijgen ben ik gestopt. Daar heb ik hard voor moeten vechten. De verleiding was groot om terug te vallen. Ik ben de dochter van een zelfstandig ondernemer, dus ik wilde ook graag wat voor mezelf opzetten. Maar wat? Dat is dan de vraag.

Ik heb allerlei baantjes gehad via uitzendbureaus. Schoonmaakster, koffiejuffrouw, ik deed catering en van alles en nog wat, maar niets zat me lekker. Ineens had ik het in m'n kop om een eigen uitgeverijtje te beginnen, want ik ben een impulsieve tante. Hup, naar de Kamer van Koophandel en mezelf ingeschreven: Mariska Media. Toen heb ik de Pleasure Guide opgezet, een tijdschriftje over prostitutie.

Elke drie maanden kwam het ding uit. Tweetalig, Engels en Nederlands. Voor toerist en prostituant. Erg mooi blad, met een mooi 200 grams omslag. Je kon het overal in Nederland kopen, er stonden interviewtjes in met prostituees enzo. Ik had inmiddels een man. Die heb ik nog in het uitgaansleven leren kennen. Hij is huisman, iemand die er af en toe wat bij klust. Ik ging me voor dat blad fanatiek verdiepen in de gezondheidszorg. Geslachtsziekten: hoe gaan mensen daar mee om? Ik wou zelf niet meer in de prostitutie werken en dacht: het is voor veel vrouwen missschien wel ongezond. Vrouwen die misbruikt worden. Helaas komt het heel veel voor dat meiden zwaar verliefd zijn en hun geld aan zo'n jongen afstaan.

Ik ben niet altijd even positief over prostitutie maar we moeten er mee leren leven. De Pleasure Guide liep niet meer, helaas. Vorig jaar ben ik ermee opgehouden. Maar ik wilde toch iets doen met de verhouding tussen prostitutie en maatschappij. Want ik zag hoe de politiek ermee aan het worstelen was. Een belangenverenging voor prostituees was er al, De Rode Draad. En ik wilde me ook niet met zielige gevallen bezighouden. Mijn doel is de maatschappij duidelijkheid geven over prostitutie. Toen kwam dus het PIC, het Prostitutie Informatie Centrum.

Was het maar commercieel, dan konden we tenminste normaal de huur betalen. Maar het is met het PIC net zo impulsief gegaan als destijds met die herdershond. Wonder boven wonder zijn we er na bijna vier jaar nog steeds. Ik heb er erg hard voor gevochten. Ik ben trots op dat shoppie. We verkopen T-shirts met leuke opdrukjes, condooms in grote verpakkingen, ansichtkaarten, van die dingen. Want er moet toch wat geld binnenkomen. Ik heb subsidie aangevraagd, maar mijn aanvragen worden consequent afgewezen.

De gemeente Amsterdam pronkt graag met het PIC, dat blijkt uit rapporten die naar het buitenland gaan. Ze sturen vaak buitenlanders en mensen van buitenlandse ambassades naar ons door. Ze zijn blij met ons maar willen geen enkele verantwoordelijkheid nemen. Kijk, het PIC is een aanspreekpunt voor prostituees, klanten, toeristen en buurtbewoners. We zitten aan het Oudekerksplein bij de Amsterdamse wallen, de grootste trepleister van Nederland.

We krijgen veel vragen over de wet, over condoomgebruik. In het buitenland is veel aandacht aan ons besteed. We kijken er niet van op als een arts of een politieagent uit Denemarken, Amerika of Zuid-Afrika bij ons binnenkomt. Of het zo maar mag, wat er op de Wallen gebeurt. De meiden uit de buurt komen vaak thee leuten. Of ze komen afreageren als ze bonje hebben gehad met een klant. Soms sturen ze die naar ons door, zodat we hem onderhanden kunnen nemen.

Natuurlijk gaat zo'n ruzie meestal over geld. Dat ie niet gekregen heeft waarvoor ie kwam. En klanten kunnen verliefd zijn op een prostituee. Waarom zou dat niet kunnen? Het omgekeerde gebeurt ook. Dat is gewoon een vrouw die verliefd wordt op een man. Kijk, ik loop de meiden niet achterna van: je moet stoppen. Helemaal niet. Ik zeg altijd: als je het gezond en verantwoord aanpakt, is het een prima job waar je lekker in kunt verdienen.

Gelegenheid geven is door de nieuwe wetgeving niet langer strafbaar. Maar zo'n bedrijf moet wel aan bepaalde eisen volkdoen. Ik ken bordelen die gesloten zullen worden. Daar ben ik dan zeer gelukkig mee. Nee, namen noem ik niet. Er zijn altijd mensen die zich niet aan de regels houden, geen belasting willen betalen, de boel belazeren en in het illegale circuit duiken. Zelf heb ik helemaal afgerekend met een leventje dat bestaat uit liegen. Voor mij geen dubbelleven meer. Maar ik heb er nooit spijt van gehad, hoor. Als ik dat werk niet had gedaan, dan zou ik niet de persoon geworden zijn die ik nu ben.

Maar ik zou nooit meer iets kunnen doen dat ik zou moeten verzwijgen voor mijn gezin, of voor mijn ouders. Mijn ouders weten alles. Mijn vader heeft me veel geld geleend om het PIC op te zetten. Hij is waanzinnig begaan met wat ik doe. Kan het niet uitstaan dat er geen subsidies loskomen. Hij heeft mijn keuze gerespecteerd. Ik word boos als anderen mijn keuzes niet respecteren.

Ik heb een dochtertje. Ik ben vreselijk beschermend en moet er niet aan denken wat haar allemaal kan gebeuren. Ik krijg vragen als: en wat doe jij nou als je dochter in de prostitutie gaat? Daar sta je dan. Nee, dat moeten ze mij niet vragen. Want dat moet gewoon niet gebeuren.'

Ben Haveman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden