Uit eten gaan is méér dan smakelijk eten alleen

Het zijn alleen de echt chique etablissementen, zo doceerde een rijke verzekeringsmakelaar vroeger eens, die zonder blikken of blozen excentrieke mensen en gebeurtenissen aanvaarden....

Maar ik moest er ook om lachen. Want de verzekeringsman had een gruwelijke hekel aan hotels en restaurants die cachet pretenderen. Zijn stelregel is me altijd bijgebleven. En ik snap inmiddels het plezier waarmee hij hem uitprobeerde.

Een paar jaar geleden, in een voor de portemonnee wat te drieste bui, reserveerden wij een kamer in Hotel Huis ter Duin in Noordwijk. Het was mooi weer, we reden er op de fiets heen en arriveerden na anderhalf uur stug trappen bezweet bij het gigantische parkeerterrein voor het hotel.

Mijn partner aarzelde, maar ik zei: gewoon doorrijden en nee, niet armetierig die fietsen buiten tegen een pilaar zetten, maar meenemen naar de receptie in de hal. Het werkte. De livreier-met-tressen-en-witte-handschoenen keek alsof er dagelijks mensen de hal binnenfietsten.

Met evenveel egards als hij andere gasten uit hun auto's hielp, begeleidde hij ons naar de mooiste stalling die onze fietsen ooit hebben gehad. Toen we de volgende dag opnieuw onder begeleiding van een witgehandschoende livreier met onze rijwielen door de imposante hal reden, zei een Amerikaan: Good idea! Where did you rent those bikes?

Het hotel had de proef met vlag en wimpel doorstaan. Maar in het restaurant van het hotel, Latour geheten, kregen we die avond een bediening die de verzekeringsagent zeker niet had kunnen waarderen. Wij vonden het wel grappig, juist omdat het zo detoneerde.

In een zo goed als leeg restaurant werden wij bediend door een morsige, oudere ober. Zijn hoofd droop van het zweet en terwijl wij angstig zaten te kijken of de druppels niet op ons eten zouden vallen, zei hij: 'Eet ze!'

We durven daarom niemand restaurant Latour aan te raden. Hoe heerlijk de zalm ook was, hoe mooi ook het uitzicht over de Noordzee en hoe bijzonder de Modigliani. Maar iedereen verdient een herkansing. Zeker als blijkt dat Latour volgens de lijst van het blad Lekker weer bij de beste honderd restaurants van het land hoort.

De Modigliani hangt nog op dezelfde plek. De zee is niet te zien, omdat het vroeg donker is. Maar de bediening verschilt gelukkig met de vorige keer.

Hoeveel keurig in zwart pak gestoken obers die avond om ons heen hangen, weet ik niet meer. Maar ze stralen het plezier uit dat ze hebben in hun werk. Alleen al de manier waarop ze de zilveren deksels van de borden liften, gaat met zoveel zwier dat elke gast vol verwachting klaar zit om te kijken wat er onder het deksel ligt.

Voor ons is dat als voorgerecht een proeverij van Schotse zalm en een salade van dungesneden blauwpoothoen met een sausje van eekhoorntjesbrood.

Onze keus voor zalm is ingegeven door de goddelijke zalm die we hier jaren geleden aten. Een vergelijking gaat echter niet op, omdat de zalm destijds anders werd geserveerd. De proeverij bestaat uit op drie manieren klaargemaakte zalm: een klein kopje soep met stukjes zalm en paling, gerookte zalm op rösti en kleine, rauwe-zalmrolletjes met spinazie.

De soep is zacht van smaak, de zalm erin iets te droog. De rösti leg ik opzij, omdat ik die echt niet vind samengaan met de zalm. De zalm-spinazierolletjes winnen het. Ik proef ook nog even van de kip met de blauwe poten die volgens een van de obers uit Noord-Holland komt, maar de saus van het blauwpoothoen gaat niet samen met de zalm.

Als aan onze tafel de zilveren deksels van het hoofdgerecht worden getild, ligt er op één bord rood vlees van een Rijn-Maas-IJsselrund en op het andere het witte vlees van een tarbot. Het rund zou zijn opgevoed met muziek van Mozart. Het dier is er niet slechter van geworden. De vis daarentegen valt een beetje tegen. Het witte vlees is iets te lauw, de erbij geserveerde truffelsaus met gebakken eekhoorntjesbrood iets te flauw naar mijn smaak.

De balans opmakend overheerst een goed gevoel. Restaurant Latour bewijst met zijn vernieuwde bediening dat uit eten gaan méér is dan smakelijk eten alleen. Het is dat we terug moeten met de auto. Hadden we dit keer weer de suite op de bovenste verdieping gehad, dan waren we veel langer blijven zitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden