Uit Australië, met liefde

Waar eten we?..

Southern Cross in Heemstede.

Waarom?

Volkskrantlezers hebben een ongelooflijk goede smaak. Twee keer zijn we afgegaan op adviezen van lezers voor eten rond de 30 euro (Oxfords in Ravenstein en Vesters in Nijmegen), en twee keer was het raak. Vandaar dat we uitzagen naar Southern Cross, een tip van twee lezers.

Hoe zitten we erbij?

Peter Edwards, die door de liefde in Heemstede is beland, komt uit Australië. En dat zullen we weten. De Australische vlag wappert aan de gevel, binnen lopen we tegen een tap met Foster’s bier aan. De wanden zijn versierd met aboriginal-schilderingen. Naast de bar hangt een shirt van het Australische voetbalelftal met handtekeningen van spelers die meededen aan het laatste WK. Inclusief ‘onze eigen’ Guus Hiddink. Niet verder vertellen: het shirt kostte 12.500 euro.

Wat eten we?

Drie gangen op zijn Aussie’s: in palmsuiker ‘gepekelde’ kangoeroe op chilisalade met sesamdressing en gekaramelliseerde pinda’s; gebakken barramundi op zachte puree met groene kruiden en kappertjes; zachte pavlova met vanillecrème op compote van abrikozen en vanillesaus.

Smaakt het?

Kangoeroe is in Australië wat konijnen hier zijn: verwaarloosbaar wild. Maar met het vlees is niks mis. Edwards heeft de sappige lapjes rood vlees een paar uur in suiker gelegd en het daarna nog even in de oven gezet. Meer om de smaak te laten intrekken dan om het vlees te garen, het is nog bijna rauw en mals als goede biefstuk.

Dat er suiker aan te pas is gekomen, proef je: de kristallen knarsen tussen onze tanden. De chilisalade zou pikant tegenwicht moeten bieden, maar de hete peper is onnaspeurbaar aanwezig. Met de pinda’s in suikerstroop erbij wordt het allemaal wel erg zoet, daar kan ook het nestje engelenhaar van krokant gefrituurde prei-slingers bovenop niks aan veranderen. Vast heel Australisch, maar wel jammer van onze rode wijn die tot zuur water wordt gedegradeerd.

Barramundi is een roofvis met stevig, ietwat grijzig vlees. Hij wordt gloeiend heet en goudbruin opgediend op een smeuïge puree, groen gespikkeld door kappertjes die met hun zuur als contrapunt dienen voor de romigheid. Zout komt van een slinger ansjovismayonaise op de rand van het bord.

Wij kennen pavlova als een krokant schuimgebak van eiwit. Edwards’ versie is een lapje zachte cake, dat is bestreken met een dikke laag romige vanillecrème en daarna opgerold. Het schijfje abrikozencompote dat eronder ligt, is heel puur en juist weer niet te zoet, waardoor ze alle twee goed tot hun recht komen.

Hoe is de bediening?

De vriendin van Edwards beschikt over telepathische gaven. Vers brood en water staan op tafel voor we erom kunnen vragen. De wijn wordt steeds keurig op tijd geserveerd: voordat het bijpassende gerecht op tafel komt. Zelfs in topzaken zien we dat wel eens anders. Dat wil niet zeggen dat we het altijd eens zijn met de wijnkeuze, integendeel. Maar dat is een ander verhaal.

Wat kost het?

¤Drie gangen voor 29,50 euro per persoon, zonder drank.

Komen we terug?

We eten met zijn tweeën een aardige maaltijd, weggespoeld met vijf glazen wijn, koffie en een glas Foster’s van de tap en zijn alles bij elkaar 106 euro kwijt. Wat zou je dan nog zeuren? Ze hebben het weer geflikt, onze Volkskrantlezers!

Mac van Dinther

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden