InterviewKinderen over quarantaine

Twee maanden lang waren de scholen dicht. Zwaar voor de ouders, maar hoe was het voor de kinderen?

null Beeld Cliff van Thillo
Beeld Cliff van Thillo

De Volkskrant sprak vijf kinderen. ‘Toen ik net thuis zat, vond ik het stom, zo erg dat ik moest huilen. Ik zit in groep 4 en had nog nooit huiswerk gehad.’

Op 15 maart kwam het openbare leven tot stilstand. In de weken die volgden werden de krantenkolommen en talkshowtafels gevuld met verhalen over de impact van het virus. We zagen een stoet aan verplegers, horeca-eigenaren, eenzame ouderen, kunstenaars en maaltijdbezorgers voorbijtrekken. Toen zelfs de topmannen zich meldden werd duidelijk: het virus heeft niemand gespaard.

Ook de premier beaamde dat van eenieder veel wordt gevraagd. In het bijzonder benoemde hij ouders die thuiswerken combineerden met de zorg voor de kinderen. We konden ons allemaal een voorstelling maken van de offers die vaders en moeders brengen om het ‘nieuwe normaal’ enigszins aangenaam te maken. Maar er werd – het Jeugdjournaal uitgezonderd – weinig stilgestaan bij de vraag: wat vonden de kinderen er zelf van?

Op de dag dat basisscholen hun deuren openen, werpt V een blik achter de voordeur. Hoe verging het Zoey, Safwaan, Isa, Ndeye en Teun in quarantaine?

Zoey van der Sprong Grangeiro (13)

Woont met moeder Jedidja (40) en kat Balou in Rotterdam

Zoey van der Sprong Grangeiro Beeld
Zoey van der Sprong Grangeiro

‘Mijn moeder is verpleegkundige. Als ze in het ziekenhuis aan het werk is, ben ik alleen thuis, maar zodra ze weer thuiskomt, zijn we samen. Omdat geen van ons ergens heen kan, is dat af en toe best lastig. Mijn moeder wijst me dan geregeld op klusjes die ik vergeten ben te doen: het afval wegbrengen of mijn kamer opruimen. Dingen die ik vroeger gemakkelijk uitstelde, maar nu ziet mama alles wat ik doe, ook wanneer ik op de bank zit te niksen of op mijn telefoon zit. Als ze me dan herinnert, raak ik soms geïrriteerd, waardoor mama weer geïrriteerd raakt.

‘Ondanks het virus stapelt het schoolwerk zich gewoon op. Elke avond maak ik voor het slapen gaan een planning, zodat ik ’s ochtends gelijk kan beginnen. Ik heb nu wel door dat ik veel liever in de klas zit. Het is best vervelend als je leraren tijdens een onlineles niet goed kunt verstaan. Of dat je computer per ongeluk uitvalt en je een deel van de uitleg mist. Het meest mis ik mijn vriendinnen, we zien elkaar nu veel minder. We facetimen of spreken in kleine groepjes af. Dan gaan we buiten kletsen of samen fietsen. We zijn heel close, en gewend om dicht bij elkaar te staan en te knuffelen, dus het is soms lastig om afstand te houden. We weten dat het belangrijk is, dus we blijven elkaar eraan herinneren.

‘Na een paar dagen quarantaine stuurde mijn moeder me naar buiten om een rondje te gaan rennen. Nu ik zoveel binnen zit kreeg ik de neiging om te bewegen en kon ik best druk worden. Sindsdien heb ik om de paar uur een rondje om het huis ingepland.

‘Het is niet alleen maar vervelend om thuis te zijn. Mijn kat vindt het bijvoorbeeld geweldig, ze wil alleen maar aandacht en knuffelt veel vaker. En mama en ik gaan vaker naar buiten om te wandelen of samen te skaten. We kletsen meer dan eerst. Meestal ben ik degene die praat, maar dat vindt ze denk ik niet erg.

‘Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader woont in Amersfoort. Ik was daar al meer dan zes weken niet geweest en miste hem. Het was me eerst niet duidelijk of ik wel in de trein mocht zitten, maar toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat het wel kon. Zolang ik maar voorzichtig zou zijn. Ik heb afstand gehouden en zo min mogelijk aangeraakt. Ik bedacht dat ik met mijn elleboog het knopje van de treindeur in kon drukken. En toen ik bij papa was, sprong ik gelijk onder de douche.’

null Beeld Cliff van Thillo
Beeld Cliff van Thillo

Safwaan Cassim (11)

Woont met moeder Sumayya (40), vader Moe (36), zusje Zafira (10) en broertje Mikaeel (8) in Amsterdam

Safwaan Cassim Beeld
Safwaan Cassim

‘Mijn ouders zijn altijd tegen het te veel gebruik van telefoons en tablets geweest. De Playstation mochten we bijvoorbeeld alleen tijdens de vakanties gebruiken. Ze vonden dat het afleidde van school en dat het niet gezond was voor ons. Mijn moeder is boekhouder en werkt nu ook vanuit huis; dankzij de quarantaine hebben we nu plots veel meer schermtijd. Ze vindt dat wij haar anders te veel vervelen. ‘Ik moet ook kunnen werken’, zegt ze dan.

‘Routine is voor mijn ouders heilig. We worden allemaal om 07.00 uur gewekt, gaan douchen en ontbijten en zitten dan om 08.00 uur aan ons huiswerk. Ik werk met mijn broertje en zusje aan de eettafel. We hebben één tablet en één laptop, dus we moeten met z'n drieën afwisselen. Mijn vader is chef in een restaurant, dus hij kan nu niet werken. Hij vindt het wel lekker om thuis te zijn en helpt ons met het leren. Na een paar weken quarantaine vroeg mijn juf of we haar een brief konden schrijven. Ik schreef: ‘Mijn ouders zijn geen juf of meesters, maar ze doen wel hun best.’ Het is fijn dat papa helpt, maar mijn zusje en ik kunnen vooral elkaar het beste helpen. Mijn ouders hebben eigen methodes voor hoe ze dingen berekenen of leren, dat is anders dan hoe wij het op school meekrijgen.

‘Van mijn moeder weet ik dat ze geniet van het thuiswerken. Ze beschouwde mijn broertje van 8 af en toe nog als kleine baby. Nu ze hem de hele dag meemaakt en hem samen met ons huiswerk ziet maken realiseert ze zich dat hij al best zelfstandig is.

‘Het thuiszitten begin ik langzamerhand zat te worden. Ik wil weer naar judo, weer voetballen en naar school gaan. Het leven staat nu op pauze. Helemaal nu de ramadan is begonnen. Ik doe mee met het vasten. Normaal verbreek je het vasten met de iftar – de eerste maaltijd na zonsondergang – met familie. Nu is er geen bezoek van opa of oma, of ooms en tantes, en eten we alleen maar met z’n vijven. Dat is veel minder gezellig.’

null Beeld Cliff van Thillo
Beeld Cliff van Thillo

Isa Schothorst (8)

Woont met: papa Roderick (39), mama Floor (38), James (5), vier vissen en twee katten in Rotterdam

Isa Schothorst Beeld
Isa Schothorst

‘Toen ik net thuis zat, vond ik het stom, zo erg dat ik moest huilen. Ik zit in groep 4 en had nog nooit huiswerk gehad. Maar mama zei: af en toe touwtje springen, of een rondje steppen en hup weer aan het werk.

‘Het was wennen dat papa mijn meester werd. Mama is dansleraar en geeft lessen via Zoom of op 1,5 meter afstand. Papa werkt in de sales maar heeft nu even geen werk. Dat is voor ons allemaal balen, ik denk dat hij snel terug aan het werk wil. Ondertussen kan hij mijn broertje en mij helpen met school. Maar papa is geen leraar en weet soms niet goed hoe hij dingen moet uitleggen. In dat geval moet ik het zelf een beetje uitzoeken. Als mama me helpt dan heeft ze vaak haast en zegt ze: ‘Go go go, dat moet je gauw afmaken.’ Papa is niet zo streng en zegt: ‘Doe maar op je gemak, we komen er wel.’ Ik denk eerlijk gezegd dat papa het niet leuk vindt om meester te zijn. Kinderen kunnen stout zijn en door je heen praten: als je op school werkt dan móét een meester wel schreeuwen. Papa houdt niet van schreeuwen, dus dat gaat niet werken.

‘Het allerverdrietigst ben ik over toneel. Ik speelde mee in een voorstelling over Repelsteeltje. We zouden met die voorstelling door heel Nederland spelen. Ik moest er eerst elke dag aan denken, maar de voorstelling is nu afgelast en komt niet meer terug. Gelukkig woont er in de buurt een vriendje die ook toneel speelt, dus af en toe spelen we thuis nog een minivoorstelling.

‘Gelukkig mag ik weer naar school. Voor de maatregelen hadden we op school net een nieuwe gymzaal. Ik heb een hoop gemist: mijn klasgenoten, de juf, het koprolrek en de klimtoestellen. Maar ik heb vooral zin om eindelijk die nieuwe gymzaal te ontdekken.’

Ndeye Geerman (15)

Woont samen met: moeder Maria (33), zusje Gesabel (13) en broertje Arturo (12) in Amsterdam

Ndeye Geerman Beeld
Ndeye Geerman

‘Mijn moeder is erg bang om het coronavirus te krijgen. Ze werkt niet, dus je zou zeggen dat er voor haar niet veel veranderd is. Maar ze is gewend om vaak met vriendinnen af te spreken en nu dat niet meer kan, zit ze veel thuis. Ze is voorzichtig en wil liever ook niet dat ik te vaak buiten ben. Gewoonlijk sprak ik dagelijks na school met vriendinnen af, nu nog maar eens per week. Mijn broertje en zusje vinden de quarantaine niet zo'n groot probleem. Mijn zusje Gesabel is sowieso liever binnen en kijkt graag films. Mijn broertje zou het liefst de hele dag gamen; vroeger moest mijn moeder hem vaak het huis uit sturen om te zorgen dat hij nog een beetje ging bewegen.

‘Ik ben de enige die echt baalt. Ik houd ervan om met mensen te zijn. Ik ging vroeger met vriendinnen weleens naar de bioscoop of de arcade-hal, maar vaak zaten we gewoon buiten te praten. Er gaat geen dag voorbij of ik zeg: ‘Mama, mag ik alsjeblieft naar buiten?’ Soms mag het dan toch. Dan benoemt ze wel alle plekken waar ik voorzichtig moet zijn. Ze wil bijvoorbeeld niet dat ik de trapleuning vastpak van het metrostation, want daar zit iedereen met z’n vingers aan.

‘Om toch contact te onderhouden bellen mijn vriendinnen elkaar de hele dag door. Of we zitten op Houseparty, een app waarbij je in een groep kunt videobellen. Je kunt via die app ook andere mensen leren kennen. En ik heb een app waarmee je het spel Pachisi kunt spelen. Die app is bij ons in de buurt plotseling weer populair, omdat je dan online tegen anderen kunt spelen.

‘Nu we niet meer naar school gaan, lijkt het schoolwerk echt veel meer. Ik zorg dat ik het opgegeven huiswerk gelijk diezelfde dag afmaak, maar sommige vriendinnen zitten na het avondeten nog aan school. Elke docent geeft meer huiswerk dan ze eerst deden. Omdat er geen klassikale lessen meer zijn om stof te behandelen, worden die vervangen met opdrachten. En bijna dagelijks belt een leraar je op om je huiswerk te bespreken. Mijn middelbare school gaat in juni open, ik kan niet wachten.

‘Het meest jammer vind ik dat ik door het virus niet op vakantie kan. Ik zou op in april een paar weken naar de Dominicaanse republiek gaan, daar komt mijn moeder vandaan. Er zijn daar maar honderd besmettingen, dus misschien was ik daar wel veiliger. Ik denk dat ik die vakantie voorlopig uit mijn hoofd moet zetten.’

null Beeld Cliff van Thillo
Beeld Cliff van Thillo

Teun Overhaart (16)

Woont met vader Rico (52), moeder Eveline (51) en zus Sterre (19) in Naarden

Teun Overhaart Beeld
Teun Overhaart

Mijn vader is bankier en gewend om doordeweeks naar kantoor in Amsterdam te rijden. Nu zit hij de hele dag te werken in de kamer van mijn zus. Zij is al het huis uit en mijn pa heeft haar kamer omgebouwd tot werkplek. Het is best raar om mijn vader zo vaak te zien. Ik weet niet wat hij precies doet, maar hij is veel aan de telefoon. Zo nu en dan komt hij naar beneden om een broodje te maken, en dan stommelt hij de trap weer op. Normaal gesproken kwam hij ’s avonds half 7 thuis, en dan hield het werk op. Nu gaat hij na het avondeten weer naar boven en zit hij soms tot 11 uur ’s avonds nog in de werkkamer.

Voor mijn moeder is er niet veel veranderd. Zij werkt twee ochtenden in de week als secretaresse, voor de rest was ze sowieso al thuis.

Het minst leuke van quarantaine is dat alle dagen aan elkaar vastplakken. De dagen lijken voor mij allemaal op elkaar en het wordt één grijze brij. Er gebeurt niets bijzonders: ik sta op, bak een ei en ga gamen.

Mijn zus Sterre en ik zitten allebei thuis. Dat gaat vooralsnog best prima. Ik merk dat we minder ruzie maken dan vroeger. Misschien omdat we allebei de woonkamer vermijden en veel op onze kamers zitten.

Ik heb gisteren van school gehoord dat ik geslaagd ben voor de havo. Vandaag ga ik naar mijn broer Daan toe om het te vieren. Hij studeert in Amsterdam. Soms komt hij naar huis om de familie te zien, maar na twee dagen is hij weer weg. Mijn broer trekt het niet om te lang thuis te zijn. Dat snap ik wel, ik zou hetzelfde doen. Hij zit lekker in zijn studentenhuis FIFA te spelen en bier te drinken. Het wordt de derde keer tijdens quarantaine dat ik bij Daan blijf logeren. Ik kijk er al dagen naar uit. Even weg van huis.

Het enige lichtpuntje aan het thuiszitten is de vrijheid: ik heb zoveel tijd dat ik niet weet wat ik ermee aan moet. Een week geleden ben ik begonnen met schilderen. Dat heb ik niet eerder gedaan, ik ben niet zo kunstzinnig, en probeerde een engel na te schilderen. Het resultaat zag er niet uit, je kon helemaal niet zien wat het was. Nu de eindexamenreis naar Albufeira en Lowlands niet doorgaan, heb ik een onwijs lange vakantie. Als het zo doorgaat blijf ik de hele zomer in de tuin zitten. Of ik ga weer wat proberen te schilderen.

231 MINUTEN VOOR DE BUIS
Sinds 15 maart wordt er dagelijks 231 minuten televisie gekeken, dat zijn 37 minuten meer dan een jaar eerder. Ook het Jeugdjournaal is dankzij het coronavirus gezegend met hogere kijkcijfers. Volgens presentator Joris Marseille krijgt de redactie nu vier keer zoveel reacties als normaal. Tegen Nu.nl zegt hij: ‘Het is fijn om te merken dat kinderen ons juist nu opzoeken. We willen vooral geen extra angst aanpraten en proberen gerust te stellen. We hebben besloten om niet elke dag meer te melden dat er weer 130 of 140 mensen zijn overleden. Dat werkt voor volwassenen al zorgwekkend en kan voor kinderen al helemaal beangstigend zijn.’

Lees ook

‘Alsof we elkaar weer zien na de zomervakantie’
Vier leerkrachten vertellen over hoe het voor hen is om weer voor de klas te staan.

Basisscholen weer open: looplijnen, gezichtsmaskers en veilige zones voor leraren
Vanaf maandag gaan in Nederland de basisscholen ook weer open. Hoe creëer je een veilige anderhalvemeterschool? Een kijkje bij de Lorentzschool in Leiden. ‘Gaat dit nog goed?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden