Eeuwige Leven Ton Sparla

Ton Sparla (1939-2018) was ongeëvenaard handige schilder van de kosmos

Hij ontwierp interieuren voor koningin Beatrix en had diverse galerieën. Én hij kon hopeloos kapotte apparaten repareren.

Ton Sparla

Voor zijn zus Carole Vos, kasteelvrouwe van landgoed Nemerlaer in het Brabantse Haaren, was hij de ‘man met de gele das’. ‘Ik ben slechtziend en niet mobiel. Hij nam mij altijd mee om boodschappen te doen en deed dan zijn gele das om’, vertelt ze. Dat kon ik hem meteen herkennen. Daarvoor stapte ik wel eens in de verkeerde auto.’

Ton Sparla, die 10 april overleed in Tilburg waar hij weer sinds een jaar woonde, was interieurontwerper, galeriehouder en zelf beeldend kunstenaar. Hij werkte als interieurontwerper onder anderevoor koningin Beatrix, had kunstgalerieën in St. Oedenrode, Nijnsel en kasteel Nemerlaer. Hij schilderde vooral geabstraheerde gezichten op de kosmos. Maar volgens Carole Vos, die sinds 1967 in het kasteel woont, was hij ook ongeëvenaard handig. ‘Hij kon dingen maken waar iedereen zich op stuk beet. Ik herinner mij dat wij hier ooit een kapotte lamineermachine hadden staan waarmee foto’s konden worden geplastificeerd. Ik bracht het ding naar hem. Hij haalde het uit elkaar en na uren ermee bezig te zijn geweest, werkte het apparaat weer. Na zijn dood wilden we een foto van hem plastificeren. Het lukte en daarna begaf het apparaat het voorgoed. Onherstelbaar. Zonder Ton niet meer te maken.’

Sparla werd geboren in een gezin van vijf kinderen in Tilburg. De handige kant dankte hij aan zijn vader die was gespecialiseerd in machines voor houtbewerking. De creatieve aan zijn moeder, die verhalen schreef voor tijdschriften en kranten. Zelf ging hij naar de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost in Breda waar hij in 1960 het diploma interieurarchitectuur en vormgeving behaalde.

Beeld Ton Sparla

Hij werkte acht jaar bij een bureau in Bergen op Zoom voordat hij voor zichzelf begon. Hij combineerde zijn eigen bureau voor interieurarchitectuur in St. Oedenrode met een galerie voor industriële vormgeving onder de naam Studio ‘In-Art’ Galerie. Hij ontwierp meubelen en deed interieurprojecten voor woningen en publieke gebouwen zoals het ziekenhuis in Veghel. Tegelijkertijd maakte hij schilderijen.

Werk van hem werd geëxposeerd in Nederland, België en Zuid-Spanje. Intussen had zijn zus Carole Vos (pseudoniem van schrijfster Truusje van Oirschot-Sparla) samen met haar man historicus-schrijver Anton van Oirschot het beheer gekregen over Kasteel Nemerlaer in Haaren dat na 70 jaar leegstand in handen van Brabants Landschap was gekomen. Nadat Sparla zijn ruimte in Nijnsel niet langer kon huren, lukte het hem een galerie te openen in het kasteel waar zijn zus en zwager de scepter zwaaiden. Enige jaren lang had Ton daar zijn galerie. Daarna legde hij zich intenser toe op kunstschilderen. Sindsdien worden door Carole Vos nog steeds exposities ingericht, maar niet meer met galerie-voorwaarden. ‘We zijn weliswaar een kunstenaarscentrum, maar rekenen geen geld van de exposanten, ook niet als we verkopen.’ Er hangt nog altijd werk van Ton Sparla. In het Brabants Dagblad zei hij: ‘Ja, ik laat het graag over aan de kijker over wat hij of zij eruit haalt.’ Het meeste was geïnspireerd op de kosmos met zijn hemellichamen. Maar ook het kasteel en het landgoed waren inspiratiebron voor veel van zijn natuurlandschappen.

Ton Sparla had een tumultueus liefdesleven. Met zijn eerste vrouw had hij één zoon. Zijn grote liefde was Tineke Goemans met wie hij nog twee kinderen kreeg. Ook was hij vader van haar twee kinderen uit een eerdere relatie. Uiteindelijk scheidde hij ook van haar. Hij had nog diverse vriendinnen maar woonde de laatste jaren weer alleen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.