Het eeuwige leven van Tom Peter Blankestijn (1960-2019)

Tom Peter Blankestijn (1960-2019): Goocheme, groene sloper van schepen

Tom Peter Blankestijn wilde wereldwijd verantwoorde sloop van schepen afdwingen. Er is nog geen internationale regelgeving, maar hij is een heel eind gekomen.

Tom Peter Blankestijn

‘Als ik een heel kleine verandering in de wereld bewerkstellig, ben ik tevreden’, zei Tom Peter Blankestijn over zijn leven. Zijn precieze erfenis kan nog niet worden vastgesteld, maar zeker is dat wereldwijd nu met afschuw wordt gesproken over ‘beaching’, het in het wilde weg op strand zetten van overbodige schepen voor de sloop.

Blankestijn heeft hier een kwart eeuw voor gevochten. ‘Hij was er altijd mee bezig. Als we op vakantie waren en ik liep een winkel binnen, stond hij buiten te bellen’, zegt zijn echtgenote Machteld Blankestijn.

Afgelopen zomer waren ze vier weken op vakantie in Friesland. Omdat bij het bedrijf alles op rolletjes liep, leek hij voor het eerst even tot rust te komen. Dat gaf Machteld om de een of andere reden een bizar voorgevoel. En toen hij in het tweede weekeinde van augustus vertelde niet naar huis te willen, werd dat versterkt.

Op maandag 12 augustus overleed Tom Peter Blankestijn. Volkomen onverwacht voor de buitenwereld. Ruim een maand later is de oorzaak nog niet bekend.

Dat hij in Friesland vakantie hield, was niet vreemd. Het was zijn thuis. Tom Peter Blankestijn was de zoon van een hotelier in Leeuwarden. Na de middelbare school ging hij naar een International Business School in Canada. Bij terugkeer in Nederland adviseerde een vriend van zijn moeder hem voor rederij Nedlloyd in Rotterdam te gaan werken.

Machteld: ‘Personeelszaken liet hem zoals dat daar ging eerst screenen bij het Laboratorium voor Toegepaste Psychologie in Amsterdam. Daar bleek hij hoogbegaafd te zijn. ‘Ik ben goochem verklaard’, meldde hij. En hij werd aangenomen.’ Vanaf 1984 werkte hij in Rotterdam op kantoor, waar hij onder meer vrachten regelde voor de Rotterdamse rederij.

Toen Nedlloyd in de jaren negentig fuseerde met P&O mocht hij een nieuwe tak opzetten: een scheepssloperij. In India, Indonesië en Bangladesh worden jaarlijks duizenden schepen met volle vaart het strand op gevaren om daar soms door kinderen op blote voeten en onbeschermd tegen asbest, pcb’s, kwik en explosieven, te worden ontmanteld.

Dat moest anders. Hij zette voor P&O Nedlloyd een nieuwe afdeling op die de schepen onder strikte regels liet slopen in de Chinese havens Jiangyin en Zhoushan. Eerst werd de inboedel ontruimd — tot de medicijnen van de bemanning aan toe — daarna de tanks schoongemaakt, vervolgens werden de schepen gestript en daarna pas uit elkaar gehaald. Groene sloop heette dat.

Westerse rederijen, met name in Scandinavië, wilden daar vele tonnen of miljoenen meer voor betalen, omdat ze verantwoord wilden ondernemen. Nadat P&O Nedlloyd was overgenomen door Maersk, bleek die in scheepssloperij geen kernactiviteit te zien. Blankestijn besloot samen met zijn partner Wouter Rozenveld in 2011 de tak onder de naam Sea2Cradle te verzelfstandigen. Rozendaal: ‘Hij deed de commerciële kant, ik de technische. Behalve schepen laten we nu ook olieplatforms verantwoord slopen.’

Hij noemt Blankestijn een echte idealist. Zeer bevlogen. Hij wilde ook wereldwijd verantwoorde sloop afdwingen. Maar internationale regelgeving is er nog niet. Een groeiend aantal rederijen kiest voor non-beaching, sloop onder toezicht.

Lokale gemeenschappen pikken de vervuiling van de stranden, de verwoesting van koraalriffen en visgronden en de afschuwelijke werkomstandigheden niet langer. Zo heeft Blankestijn toch de wereld een heel klein beetje weten te veranderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden