Column Arnon Grunberg

Toen het mijn beurt was om te reflecteren op videokunst anno nu, was de zaal behoorlijk leeggelopen

De performance over hedendaagse videokunst was interessant, maar het gesprek met de vriendin van de kunstenaar op de afterparty was nog beter. 

Dit weekend nam ik in New York deel aan Screen Spaces, een expositie van en tegelijkertijd ook een reflectie op hedendaagse videokunst. Om een uur of half 12 op zaterdagochtend meldde ik mij in de Anthology Film Archives.

Toen het mijn beurt was te reflecteren op videokunst anno nu, om ongeveer half 3, was de zaal behoorlijk leeggelopen. Of dat aan mij lag of aan de lengte van het programma durf ik niet met zekerheid te zeggen.

Het programma was divers, er was bijvoorbeeld een interessante performance van Constant Dullaart, met levensgrote vlaggen en teksten, die het publiek moest uitspreken, de een deed dat beter dan de ander. De vriendin van Dullaart, bleek later, was net zo interessant als de performance, maar we moeten niet uitsluiten dat mensen iets soortgelijks over mijn werk en vriendin beweren: zijn werk is in orde, maar de vriendin is beter.

Ik had onder andere het gedicht Een bekentenis van Czesław Miłosz voorgedragen, waarin hij de literatuur vergelijkt met een toernooi voor gebochelden. Of iedereen blij werd van die vergelijking betwijfel ik.

De videokunst had een activistisch karakter, het wereldbeeld was tamelijk uniform en kreeg daardoor een kerkelijke galm. Voor de burger of kunstenaar die meent dat de menselijke ondeugden onveranderlijk zijn en dus sceptisch is over revolutionaire reflexen, was weinig ruimte. In zo’n context krijgt ironie snel een fascistisch karakter.

De afterparty in Chinatown was genoeglijk, ik praatte er urenlang met de vriendin van Dullaart.

Hedendaagse videokunst lijkt een omweg naar de afterparty, maar wie het leven als een omweg naar de dood beschouwt, heeft weinig te klagen, althans in dit geval; de afterparty was beter dan de dood.

Even voelde ik bij het afscheid de behoefte Constant Dullaart te omhelzen, maar lafheid won het weer van vrolijke rebellie: ik hield het bij een handdruk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.