Toen FC Groningen hem wilde herdenken, zei de familie: niet doen

Kastermans was een groot sportbestuurder, maar hield niet van de schijnwerpers.

Beeld Foto uit familiebezit

Hij overleed zoals hij geleefd had: in alle stilte. Marten Kastermans was een sportbestuurder die niet voldeed aan het profiel van de bobo die de schijnwerpers op zich gericht wil hebben. Misschien omdat hij was opgeklommen als sportbestuurder en niet was geparachuteerd op een toppositie, zoals nu zo vaak het geval is. 'Bij voetbalclub Velocitas heb ik het besturen geleerd. Daar is de ellende begonnen', grapte hij in 1998 bij het 101-jarig bestaan van de Groningse vereniging.


Kastermans was bestuurder bij de De Koninklijke Nederlandse Voetbalbond (KNVB), de Nederlandse Sport Federatie (NSF), het Nationaal Olympisch Comité (NOC) en FC Groningen, raadslid en provinciale statenlid voor de PvdA, woningbouwbestuurder, voorzitter van de gewasbeschermingsproducenten en de vereniging van de groente- en fruitverwerkende industrie. Hij overleed op 15 augustus op 89-jarige leeftijd.


Kastermans was een geboren Groninger. Zijn vader was winkelbediende. Na de mulo trad hij als jongste werknemer in dienst van het Landbouwkundig Bureau Wiersum, dat zich bezighield met het veredelen van granen. De crisis van de jaren dertig en de oorlog, waarin hij moest onderduiken om aan de Arbeitseisatz te ontkomen, vormden hem. Hij werd een overtuigd sociaal-democraat. Na de oorlog nam hij bestuursfuncties aan bij de Arbeiderssportbeweging en de Nederlandse Culturele Sportbond.


In 1958 werd hij gevraagd voorzitter te worden van de arbeidersclub Velocitas die toentertijd met Be Quick, de eliteclub, streed om de hegemonie van de stad. Kastermans' eerste opdracht was Velocitas van het betaalde voetbal terug te brengen naar het amateurvoetbal. Dat nam niet weg dat hij eind jaren zestig plaatsnam in het bestuur van de betaalde voetbaltak van GVAV, wat later FC Groningen zou worden. Kastermans was tegelijkertijd gemeenteraadslid en fractievoorzitter voor de PvdA, tot hij in 1970 na een pijnlijke aanvaring met jonge nieuwkomers als Jacques Wallage en Max van den Berg de politiek verliet. 'Hij wilde er nooit meer over praten', zegt zijn zoon Hans.


Kastermans werd adjunct-directeur en later directeur van het gewasbeschermingsbedrijf AAgrunol. Toen Akzo in 1983 besloot dit bedrijf te verkopen, koos hij voor een vervroegd pensioen. Hij stortte zich op de sport. Als afgevaardigde van Velocitas was hij bestuurder geworden van KNVB district noord, om zich op te werken tot voorzitter van dat district, gevolgd door een bestuursfunctie bij de landelijke KNVB. Uiteindelijk werd hij voorzitter van de amateursectie en vice-voorzitter van het bondsbestuur.


In 1990 mocht hij, als voorzitter van de Nederlandse Sport Federatie, de fusie realiseren met het Nationaal Olympisch. Met Wouter (Mickey) Huibregtsen vormde hij het voorzittersduo. Huibregtsen opereerde in de schijnwerpers, Kastermans op de achtergrond.


In 1998 kreeg Kastermans een herseninfarct waarvan hij wonderbaarlijk goed herstelde. Als lid van de raad van toezicht van FC Groningen spande hij zich in een locatie te vinden voor het nieuwe stadion, de Euroborg. Ook haalde hij samen met Dick Heuvelman de start van de Giro in 2002 naar Groningen. In 2002 gaf hij zijn laatste sportfunctie op: voorzitter van de Vereniging ereleden en bondsridders van de KNVB. Hij kreeg gedurende zijn loopbaan tal van onderscheidingen uit handen van mensen als Anton Geesink en Erica Terpstra, maar schuwde de bijkomende publiciteit. Toen FC Groningen hem bij een thuiswedstrijd wilde herdenken, koos de familie voor het passendste afscheid: niet doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.