profiel Thomas Olde Heuvelt

Thomas Olde Heuvelt: ‘Klimmen en eenzame tochten maken zijn voor mij meditatieve bezigheden’

Thomas Olde Heuvelt. Beeld Rebecca Fertinel

U kent Echo en Hex nog niet? Dan is er werk aan de winkel voor de internationale bestsellerauteur Thomas Olde Heuvelt.

Zegt de naam Thomas Olde Heuvelt u niets? Dat is geenszins de bedoeling, al helemaal niet van de schrijver zelf, die immers bij De Wereld Draait Door heeft gezeten om over de tweet van Stephen King te vertellen, die zijn boek ‘briljant en volstrekt origineel noemde’, en over het boek zelf natuurlijk, Hex, met 250 duizend verkochte exemplaren een bestseller in bijna dertig buitenlanden. Nee, aan Thomas Olde Heuvelt zal het niet liggen: het is zijn tweede natuur geworden om zijn succes voor het voetlicht te brengen en dus heel vaak over de tweet van Stephen King te vertellen, en over de buitenlandse tournees die hij heeft gemaakt langs boekwinkels en evenementen waar fans voor hem in de rij stonden - hij houdt eigenlijk niet van het woord fan, maar hij gebruikt het toch heel vaak, want ja, in Brazilië zag hij letterlijk fans beven toen hij ergens binnenkwam -, en over Hex dus, dat al te makkelijk in het hokje fantasy wordt geduwd terwijl het eigenlijk een thriller is, net als zijn nieuwe roman, Echo.

Zes jaar heeft hij daaraan gewerkt, Hex stamt alweer uit 2013, dus het was hoog tijd voor een opvolger, maar, zegt Olde Heuvelt (36), door het succes van Hex raakte hij geblokkeerd. Het idee dat honderdduizenden fans reikhalzend naar je nieuwe boek uitkijken, inclusief Stephen King natuurlijk, plus de torenhoge verwachtingen van al die buitenlandse uitgevers, in China, in Brazilië, in Amerika, noem het maar op - dat legt, logisch, nogal een druk op je. Maar toen is Olde Heuvelt gaan praten met andere bestsellerschrijvers, Paul van Loon, Herman Koch, Esther Verhoef en George Martin (de schrijver van Game of Thrones, hij was bij hem op een privéfeestje in Amerika uitgenodigd en daar heeft hij toen heel lang met hem over die druk staan praten) en die zeiden allemaal dingen waardoor hij verder kon. Laat je niet afleiden door het succes. Probeer weer PLEZIER te beleven aan het schrijven. Schrijf het beste boek dat je in je hebt. En toen lukte het. Dat heeft hij gedaan.

Echo is thriller, horror- en klimboek tegelijk, een virtuoos geschreven verhaal over een fatale bergbeklimming in de Zwitsere Alpen, maar ook over de liefde tussen twee jonge mannen, waarvan de een verminkt raakt en de ander zich afvraagt of hij nu nog wel van hem kan houden, nu zijn mooie, achter verbandgaas verscholen gezicht is verworden tot een bloederig, gapend gat. ‘Vond je het spannend?’, vraagt Olde Heuvelt in Grimentz, het Zwitserse dorp waar een groot deel van het boek zich afspeelt en waar ook, begin april, het interview plaatsvindt. Een idee van de uitgever en een toepasselijker setting dan thuis in Mook bij Nijmegen, waar Olde Heuvelt in het bos woont met zijn vriend David (25) en twee ezels. De ezels staan thuis in de wei, maar David is mee naar Zwitserland gekomen, waar hij afwisselend een Chanel- en een Dior-zonnebril opzet tegen het felle voorjaarslicht, er ligt nog sneeuw, en er streng op toeziet dat er geen vlekken komen op Thomas’ crèmewitte Bottega Veneta-trui; kaasfondue is heel gevaarlijk, dat gaat er nooit meer uit.

De schrijver in de Zwitserse alpen. Beeld Rebecca Fertinel
Grimentz, het Zwitserse dorp waar ‘Echo’ zich grotendeels afspeelt. Beeld Rebecca Fertinel

Ha, Thomas’ zus zei het ook al na het lezen van Echo: Thomas is Nick, de bergbeklimmer en David is Sam, die het liefst met een cocktail op een dakterras zit, of aan een hotelbar ergens in New York. Klopt dat? Zijn de hoofdpersonen in Echo naar hun eigen persoonlijkheden gemodelleerd? Thomas klimt in het echte leven ook, ja, met stijgijzers en een ijsbijl en dan slaapt hij in een bivakzak onder de sterrenhemel, waar David liever comfortabel in een hotel blijft en ja, de laatste houdt van mooie kleren. Maar of hij verder ook op de Sam uit het boek lijkt, zou hij niet weten, want hij leest Thomas’ boeken nooit. ‘Te eng. Ik heb als kind één keer een horrorfilm gezien en daar wekenlang nachtmerries van gehad.’

Toch moet het aandeel van David in het schrijverschap van Olde Heuvelt niet worden onderschat; samen bouwen ze aan het merk Thomas Olde Heuvelt, David doet diens business affairs. Het is echt een bedrijfje, het schrijverschap: natuurlijk, er moet geschreven worden, maar er moeten ook foto’s en filmpjes worden gemaakt voor op Instagram, er moet een onlinecampagne worden bedacht voor het nieuwe boek, een trailer gemaakt - dat heeft heel goed gewerkt de vorige keer, een trailer - , er moeten fandagen worden georganiseerd en dan coördineert David de vrijwilligers. En er zijn interviews natuurlijk, en straks weer boekentours in het buitenland, maar eerst is er een boekpresentatie voor driehonderd man in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam en er zijn signeersessies in den lande, als speciale gimmick worden exemplaren van Echo met verbandgaas erom verspreid. De uitgever heeft er een ruim marketingbudget voor uitgetrokken, want Thomas Olde Heuvelt kan nog veel groter worden als nu eenmaal maar genoeg mensen de naam Thomas Olde Heuvelt kennen. En weten wat Stephen King over hem getwitterd heeft.

Het begon allemaal met Hex, of nee, het begon veel eerder, het begon toen Thomas Olde Heuvelt als 11-jarige jongen in de boekwinkel naar de plank ‘spanning’ stond te kijken, naar de boeken van Stephen King, grootmeester van het genre, en dacht: daar wil ik later tussen staan. Hij mocht die griezelboeken eerst helemaal niet lezen van zijn moeder. Dus hij las Paul van Loon en Roald Dahl en De brief voor de koning - in veel goede jeugdliteratuur gebeuren dingen die in het echte leven niet kunnen, niemand haalt daar zijn neus voor op. En toch is fantasy voor volwassenen in Nederland opeens een niche voor mensen die met gekke oortjes op de Fantasy Fair bij kasteel Haarzuilens bezoeken, daarom wil hij dus uit dat hokje fantasy blijven, het klopt ook niet, er komen geen elfen voor in Echo. Dat hij er eerst nog aan dacht de opvolger van Hex over ‘drie depressieve feeën’ te laten gaan zoals hij in een interview zei, ach, dat was een losse flodder, Echo is een thriller dus, met horrorelementen - voor een breed publiek, ‘een vaderdagboek, een vakantieboek’ zeggen ze bij de uitgeverij en zo wordt het ook gepositioneerd. Dat werkt: het is door de boekhandels ruim ingekocht en als Olde Heuvelt de verzamelde boekhandelaren heeft toegesproken - er is een Librisdag en een Audaxdag en daar treed je als schrijver op om retailers te enthousiasmeren, dan leggen ze je boek prominent bij de kassa - dan kan het alleen nog maar ruimer worden.

Heruitgave van Hex (met tweet en vijf sterren).
The Ink Readers of Doi Saket, vertaald kort verhaal.
Om nooit te vergeten, gebundelde korte verhalen.
E-boek You know how the story goes.

Maar goed, hoe het allemaal begon, dus: na een goed rapport kreeg Olde Heuvelt op zijn 11de toch een Stephen King-boek, Pet Semetary, meteen een van de duisterste en daarna wist-ie het zeker: als schrijver mensen de stuipen op het lijf jagen, dat is het mooiste, dat en niks anders wilde hij later gaan doen. Hij begon met korte verhalen, al tijdens zijn middelbareschooltijd in Nijmegen, en op zijn 18de, toen hij een jaar aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht studeerde, had hij al een heel boek klaarliggen, De Onvoorziene.

Een vader van een klasgenoot met een kleine uitgeverij wilde het wel uitgeven en ook zijn tweede boek, PhantasAmnesia, verscheen bij eenmansuitgeverij Intes International, een bescheiden bedrijfspand tussen Hannamax Motorsport en de plaatselijke voetbalclub te Hedel waar destijds ook de boeken van de in Geldrop geboren boeddhist Ad Westen werden uitgebracht, Reiki, de kracht van eenvoud bijvoorbeeld. Intes International stak niet zulke marketingbudgetten in Thomas Olde Heuvelt als uitgever Luitingh-Sijthoff nu, maar de boeken vonden toch hun weg wel: door mond-tot-mondreclame onder jonge fantasylezers en doordat de schrijver geregeld acte de présence gaf op evenementen als de Elf Fantasy Fair en de Comic Con bouwde hij een aardige fanbase op. ‘In Amerika is het heel normaal dat de boeken van Game of Thrones-auteur George Martin in The New York Times worden besproken’, zegt Olde Heuvelt, ‘maar Nederland heeft geen traditie op het gebied van literaire fantasy. Beginnende schrijvers in het genre zijn aangewezen op kleine uitgevers of ze geven zelf hun boek uit. Onder meer door conventies en fantasyfairs te bezoeken heb ik vanaf het begin een eigen, vast lezerspubliek opgebouwd. Van mijn eerste boeken zijn zo’n 2.500 exemplaren verkocht. De gemiddelde debutant bij een literaire uitgeverij in Nederland is blij met zo’n aantal.’

Thomas Olde Heuvelt. Beeld Rebecca Fertinel

Maar Olde Heuvelt had grotere dromen dan 2.500 exemplaren per boek verkopen vanuit Intes International in Hedel. Hij wist dat hij daarvoor hard aan de weg moest timmeren en dat deed hij, al tijdens zijn studie Amerikanistiek in Nijmegen - hij was inmiddels overgestapt - en ook daarna, toen hij geen baan zocht, maar zuinig leefde van de erfenis van zijn veel te vroeg overleden vader en investeerde in zichzelf als schrijver. Hij liet zijn korte verhalen op eigen kosten in het Engels vertalen en betaalde ook zijn eigen ticket en hotel als hij naar conventies ging in Engeland en Amerika waar schrijvers, lezers en uitgevers van horror, science fiction en fantasy, noem het ’t liefst verbeeldingsliteratuur, elkaar ontmoeten. ‘Je moet er niet naartoe gaan om jezelf te verkopen, dat werkt niet, maar als je leuk en charming bent, bouw je vanzelf een netwerk op.’

Toen zijn verhaal De jongen die geen schaduw wierp de Nederlandse Paul Harland-prijs won, groot 750 euro en geïnitieerd door liefhebbers van het fantastische genre, stak hij dat geld plus nog eens 250 euro onmiddellijk in een vertaling van wat zou worden The boy who cast no shadow. Daar werd-ie - vier jaar later - mee genomineerd voor een veel grotere prijs in Amerika, de Hugo Award, en toen besloot hij dat hij contact kon opnemen met redactrice Ann VanderMeer, echtgenote van schrijver Jeff VanderMeer, beiden grote spinnen in het web van de Engelstalige horror- en fantasywereld, die hij had leren kennen op de buitenlandse conventies die hij had bezocht. Zij stelde hem voor aan literair agent Sally Harding, en toen, eindelijk, na jaren ook in Nederland volharden - vanaf zijn derde boek zat hij bij Luitingh Sijthoff, dat zeventig procent van alle fantasy uitgeeft in Nederland - begon de bal pas echt te rollen. ‘Ik stuurde haar op maandag een mailtje met drie vertaalde verhalen en op dinsdag had ik een mailtje terug: ik wil graag een pitch van je boek.’ Dat was Hex dus uit 2013, over een dorp bij Nijmegen in de ban van een heks.

Op 21 januari 2014 kon de website van de Nederlandse Stichting ter Bevordering van het Fantastische Genre, een club fantasy-schrijvers en -liefhebbers, berichten over een ‘Megaprestatie: Bookdeal in US en UK voor Thomas Olde Heuvelt.’ De ‘huidige co-organisator van de Paul Harland-prijs’, schreef de website, had ‘gepresteerd wat vrijwel iedereen in het Nederlandstalige genrewereldje voor onmogelijk hield: hij heeft zijn roman Hex verkocht aan twee van de grootste uitgevers in het Engelse taalgebied.’

Thomas Olde Heuvelt. Beeld Rebecca Fertinel

Toen de voor de internationale markt herschreven vertaling verscheen in 2016 en de Amerikaanse uitgever ook nog eens vroeg om een blurb van de master - ja, Stephen King vindt het leuk om jonge schrijvers te endorsen, maar nee, zegt Olde Heuvelt, hij doet dat niet voor iedereen -, toen werd het ook pas in Nederland echt een hit.

Opeens: die tweet dus. En pas toen een recensie in de Volkskrant (vijf sterren, meteen op de cover van Hex geknald, plus de quote ‘gruwelijk goed’). Het optreden in De Wereld Draait Door waar Matthijs van Nieuwkerk zijn boek omhoog hield en er filmbeelden waren van Olde Heuvelt die zat te signeren in San Diego, en hij, in een leren jackje en met Justin Bieber-kapsel, glunderend vertelde hoe vet het is om de rij lezers te zien groeien en je boek bij Barnes & Nobles te zien liggen en dat de volgende boektour naar China ging.

‘Ga je weer een nieuw boek schrijven?’ vroeg Matthijs van Nieuwkerk ter afronding en ja, Olde Heuvelt kondigde aan dat hij al bezig was, een boek over een bergbeklimmer die bezeten raakt van een berg. ‘Devil Mountain!’ riep Marc-Marie Huijbregts alvast een titel, maar dat is dus Echo geworden, klinkt ook heel goed in het Engels, er is al een ‘enorm bod’ van een Amerikaanse uitgever, zijn agente is erover in onderhandeling.

Over zijn huidige uitgever in de VS zegt Olde Heuvelt: ‘Ik heb overwogen om een andere te zoeken. Ik vond dat ze, ondanks het succes in Amerika, toch weinig marketinginspanningen hebben verricht, er waren bijvoorbeeld best weinig interviews geregeld.’ Hij drinkt warme chocolademelk op een terras in Grimentz, om hem heen de Zwitserse chalets die het decor vormen van zijn boek.

In de bergen, vindt Olde Heuvelt, voel je pas echt hoe nietig je als mens bent - hij kan zich voorstellen dat je bezeten kunt raken door het gebergte, zoals de hoofdpersoon uit zijn boek. Zelf komt hij er helemaal tot rust. ‘Klimmen en eenzame tochten maken zijn voor mij meditatieve bezigheden om me helemaal opnieuw op te laden. Juist om me daarna weer volledig op mijn carrière te kunnen richten.

‘Ik hoorde van auteur Jeff VanderMeer dat hij voor een half miljoen dollar de wereldrechten van zijn nieuwe boek had verkocht en vroeg aan mijn agente: wat is er voor mij nodig om ook zo’n stap te maken? Toen zei ze dat ik precies op de goede weg zit. Hex was in Amerika mijn eerste boek, dus de stap die ik nu maak met Echo is al enorm.’ Hij vertelt voorts over Brazilië, waar zijn uitgever fantastische dingen deed op social media om Hex te promoten, en over de nieuwe onlinecampagne voor Echo die moet worden gemaakt. ‘Een vriend van mijn ouders schiet campagnes voor Intratuin en Gall & Gall’, oppert David. ‘Daar kunnen we binnenkort wel eens mee praten.’

En voort dendert de publiciteitsmachine, nu met een fotoshoot in de zon. ‘Je haar zit goed, het zit heel natuurlijk’, zegt David als Olde Heuvelt met de speciaal voor de gelegenheid meegetorste ijsbijl in de sneeuw poseert. Even de sjaal schikken over de smetteloze Bottega Veneta-trui, maar ‘nee, niet weer de boyband-pose innemen, Thomas’, waarschuwt de meegereisde Vlaamse fotografe. Olde Heuvelt schudt zijn schouders los en maakt een mooie glimlach. Achter hem schittert de vervloekte bergtop uit Echo sneeuwwit in de zon.

Gebroken spiegels, korte verhalen.
Olde Heuvelts eerste uitgave bij Luitingh-Sijthoff.
Net verschenen: Echo, klimboek en horror ineen.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden