MEELOPEN IN DE VIERDAAGSE Dag 2

Thomas (31): ‘Een van mijn doelen voor dit jaar was de Vierdaagse weer lopen en mijzelf daarin opnieuw zo erg overwinnen’

Onze verslaggever Pepijn de Lange loopt de Vierdaagse in Nijmegen en ontmoet bijzondere wandelaars. Vandaag, Roze Woensdag: een lhbt’er met een aangrijpend verhaal.

Thomas Pruijsen dwingt zichzelf vooruit te kijken, vol te houden. De Vierdaagse lopen was eind 2018 een van zijn 101 redenen om te blijven leven (zie www.dieleven.nl).

De Vierdaagsemarsen duren zo lang dat lopers elk uur moeten koesteren. Wie om vijf uur ’s middags niet binnen is, ligt eruit. De 50-kilometerlopers beginnen daarom al om 4.00 uur ’s ochtends. Je wilt niet opgejaagd worden door de eindtijd.

Vroeg uit bed dus. Maar dan moet je wel je wekker zetten. En naar hem luisteren als hij rinkelt. Daar ging het gisterochtend mis bij Thomas Pruijsen (31). ‘Ik werd pas om 6.00 uur wakker. Ik loop alleen, dus er was niemand om me wakker te maken. Maar binnen tien minuten was ik onderweg naar de start.’

Nu moet hij flink aan de bak om zijn tweede Vierdaagsekruisje te behalen. Op deze Roze Woensdag voert het parcours eerst naar Wijchen, dan door Balgoij, over de dijk naar Niftrik en weer door Wijchen. De roze shirtjes, hoedjes en strikjes springen in het oog.

Thomas, werkzaam bij een adviesbureau voor overheden, gaat met zijn zelfverzekerde, snelle tred snel op in de wandelende menigte – net als ieder ander.

Maar er is een schaduwkant. Sinds de middelbare school kampt Thomas met psychische en soms lichamelijke klachten. ‘Ik zeg zelf altijd: ik heb een psychische kwetsbaarheid.’ Zijn donkere gedachten, denkt hij, zijn voor anderen soms moeilijk te begrijpen. Vier jaar geleden begon hij daarom een strijd om psychische aandoeningen bespreekbaar te maken.

Zijn wapen: openheid. Op zijn weblog www.dieleven.nl deelt hij zijn innerlijke leed met de buitenwereld. Een jaar geleden gaf hij 101 redenen waarom hij niet meer wilde leven. Ook maakt hij maandelijks de balans op van zijn gemoedstoestand. Elke dag geeft hij zijn stemming een cijfer. Aan het eind van de maand ontstaat zo een grafiek van zijn pieken en dalen.

In Wijchen is het een gekkenhuis. De straten zijn versierd met roze vlaggetjes. Dorpelingen juichen en zingen langs het parcours, dat hier wordt omzoomd door diverse geluidsboxen. Ook met het nummer Joost is anders geaard wordt vrolijk meegezongen.

Thomas luistert er met gemengde gevoelens naar. Natuurlijk bedoelen ze het niet verkeerd, maar de zangers bevestigen wel de stereotypen. ‘Mijn coming-out is een lastige tijd geweest. Ook daar hangen veel taboes omheen. Mijn drijfveer is dat iedereen in onze maatschappij zichzelf kan zijn. Daar probeer ik mijn steentje aan bij te dragen. Ikzelf schaam me nu gelukkig veel minder.’

Hij dwingt zichzelf vooruit te kijken, vol te houden. Eind 2018 schreef hij een opbeurend blogbericht: 101 redenen om te blijven leven. Nummer 37: ‘De Vierdaagse weer lopen en mijzelf daarin opnieuw zo erg overwinnen.’

‘Deze dagen’, zegt Thomas, ‘loop ik gewoon voor mezelf – en dat voelt goed.’ Om 16.00 uur is hij binnen. De Vierdaagse is doormidden. Deze woensdag krijgt een 7. ‘Vrijdag wordt misschien een 8 – als ik het haal natuurlijk.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden