Interview Lust & Liefde

Terwijl bij mij alles gericht was op een leven samen verlangde hij ook naar alleen zijn

Beeld Sasa Ostoja

Roos (33) had maar één wens: iedereen laten zien dat haar vriend bij haar hoorde. Maar hij aarzelde.

‘Hij was lekker en mooi, had brede schouders en armen waarin ik kon verdwijnen. En verdwijnen wilde ik. Ik had teveel hooi op mijn vork genomen de maanden voor ik hem ontmoette en was een beetje aan het eind. Hij begreep dat, want hij had hetzelfde meegemaakt. Ik voelde me, hoe zeg je dat, door hem gekend. Mijn dagen moesten minder vol, ik wilde simpeler leven en deze liefde kwam als geroepen. Soms zei hij tegen me: even ademhalen, even gas terugnemen. Ik kon tegenover veel mensen doen alsof het goed ging met me, maar hij hield me midden op de dag staande en vroeg: hoe gaat het eigenlijk écht met je?

Ik kwam tot rust, ik vond hem prettig voelen en ruiken en proeven, dit was waar ik naar had verlangd. Het besef dat je er niet alleen voor staat: als het erop aankomt, hoeft liefde niet meer te zijn dan dat, en voor ik het wist begon ik, eerst in stilte en daarna hardop, plannen te maken voor een gezamenlijke toekomst. Ook hij sprak vaak genoeg over mij als zijn grote, ware liefde. Het was natuurlijk je reinste romantiek, een liefde gestoeld op gevoel en erkenning. Hij kon goed luisteren, stelde precies de goede vragen, maar toen ik na een paar jaar met hem wilde samenwonen, bleek dit ongrijpbare ‘houden van’ lang niet voldoende. Voor een relatie zoals ik die in gedachten had, heb je een agenda nodig om een dag te plannen om samen huizen te kijken en een gereedschapskist om de keuken te verbouwen; de wil dus, om niet alleen in gedachten, maar ook in de praktijk de rest van je leven met de ander door te brengen.

Toen we elkaar net kenden gingen we met vakantie. Al snel ontspande ik. We lagen aan het strand, slenterden door stadjes, aten in restaurants, alles ging relaxt. Ook als we niet hetzelfde wilden doen, losten we dat probleemloos op. Dan ging hij een middag op onze kamer liggen en ik ging de stad in. Als ik dan terugkwam zeiden we tegen elkaar: wat geweldig dat dit zo kan. Alles klopte en toch klopte alles uiteindelijk helemaal niet. Een keer tijdens een andere vakantie zei hij met een drankje op een fijn terras: het lijkt me zo heerlijk om eens een tijd lang in mijn eentje in het buitenland te zitten. Terwijl bij mij alles gericht was op een huis samen, een leven samen, en ja, op den duur een gezin, verlangde hij ook naar alleen zijn. Ik heb me lang afgevraagd hoe het kon dat de liefde die ik voelde zo machteloos bleek toen ik wilde samenwonen. Ik was zo trots op hem, ik had maar één wens: iedereen laten zien dat hij bij mij hoorde, ik wilde hem meenemen naar verjaardagen, hem horen zeggen: dit is mijn vriendin.

Maar na iedere periode dat we dag en nacht samen waren, wilde hij weer snel naar huis, ook al was hij net zo enthousiast over ons als ik. Op een of andere manier zette hij maar niet die laatste stap die van ons een echt stel had moeten maken. Toen ik hem leerde kennen, had hij geen werk, hij had moeten stoppen omdat hij overspannen was geraakt, zijn hbo-opleiding had hij niet afgemaakt. Pas na een tijdje vond hij een baan als begeleider in een psychiatrische inrichting. Soms had ik de indruk dat hij niet kon geloven dat ik voor hem koos, dat hij daarom steeds een voorbehoud maakte. Hij leek geïntimideerd door mijn behoorlijk verbale familie en vriendinnen die het allemaal zo goed voor elkaar lijken te hebben en meed hen. Mij kon het natuurlijk geen bal schelen dat ik hoger opgeleid was dan hij, maar hoe ik hem dat ook duidelijk probeerde te maken, in zijn hoofd bleef het onwrikbaar scheef. En de bijna niet te benoemen frictie die dat opleverde begon ons parten te spelen. Ik begreep het wel, in zekere zin. Ik had er ook moeite mee toen ik zijn familie in de kroeg ontmoette en zijn aangeschoten ouders zo duidelijk anders bleken dan de mijne en ook met zijn vrienden had ik niet zo veel. Tot deze verhouding heb ik nooit zo duidelijk gezien dat sensaties van grote liefde geen enkele garantie bieden voor een goed leven samen. Sterker: dat het slagen van een leven samen zelfs afhankelijk is van totaal andere factoren dan de liefde waarmee het begon. Zelfvertrouwen, eenzelfde milieu, eenzelfde opleidingsniveau, het kunnen vinden met elkaars naasten: die dingen doen er pas toe. Toen ik hem in de loop der jaren regelmatig wees op leuke woningen, verzon hij elke keer een uitvlucht. Ik heb natuurlijk wel gedacht: dan geven we deze liefde toch een andere vorm, dan maar niet onder één dak, dan maar niet klassiek levend als een gezin. Maar dat kon ik gewoon niet. Ongetwijfeld speelde mijn leeftijd een rol, ik had wel zin in kinderen en geen jaren de tijd meer. En in zijn verlangen naar een van tijd tot tijd solitair bestaan zag ik een afwijzing van mij. Op een zondagmiddag, nu precies een jaar geleden, heb ik het uitgemaakt. Een paar dagen later zou hij voor de zoveelste keer eindelijk bij mij intrekken, maar hij had nog geen enkele voorbereiding getroffen en ineens werd me duidelijk welke illusie ik najoeg. We zouden samen naar de verjaardag van mijn zus gaan, maar ik ben alleen gegaan. Verdrietig viel ik haar in de armen: ik hou zo veel van deze man, maar het zal nooit werken.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Roos gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.