Column Samuel

Terug naar de wereld van thuis, waar alles ook zonder mij op volle toeren draait

Willem Vissers schrijft in elke laatste week van de maand over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel. Vandaag: Terug na vijf weken WK voetbal. Hoe gaat Samuel reageren?

Samuel.

De thuiskomst na vijf weken WK voetbal is moeilijk en heerlijk tegelijk. Heerlijk omdat je al je geliefden weer in de armen sluit, omdat het mooi is geweest met al dat voetbal. Moeilijk omdat het voorbij is, het avontuur, het aanschouwen van de edele voetbalkunst, het leven op en met jezelf.

Joshua en Bernique waren me komen halen van Schiphol. Samuel bleef bij oma, die op bezoek was. Het is altijd een themaatje: hoe reageert Samuel als ik heel lang ben weggeweest? Dat kan verschillen, van bijna totale euforie tot pure kennisgeving. Het liefst wilde ik dat hij zich zou verheffen van de bank als de deur openging, naar me toeliep om zijn bolletje aan te bieden voor een dikke kus.

Maar eigenlijk mocht ik dat niet verwachten en dat niet alleen omdat psychologische rapporten ons allang hadden geleerd dat hij deze voor ons logische gevoelens niet heeft. Bovendien: ik was weggegaan bij hem, hij niet bij mij. Samuel zat dus in zijn vaste hoek op de bank, met de rug naar de deur, met de iPad op schoot en zijn koptelefoontje op. Hij keek even om, omdat de deur met wat bombarie openzwaaide. Hij nam me vliegensvlug op, met een wat gefronste wenkbrauw, alsof ik een pak mangovla was wezen halen voor zijn toetje. Fijn, goed gedaan papa. Toen dompelde hij zich weer onder in zijn wereldje van Teletubbies en wat dies meer zij.

Het is ook goed zo. Samuel zet je meteen met beide benen terug op de wereld van thuis, waar alles ook zonder mij op volle toeren draaide. Bernique had een nieuw hoog-laagbed voor Samuel geregeld en met een beetje mazzel kunnen we de buggy die we graag willen binnenkort in gebruik nemen, ondanks bureaucratie waaraan geen einde komt.

Het WK is voorbij, hier in huize Vissers gelden andere wetten dan in Rusland. Samuel zat veel met de iPad in mijn afwezigheid. Misschien te veel, maar het is ook wel makkelijk zo. Joshua wilde naar het WK kijken en bovendien is Samuel rustig als hij zijn eigen programma kan samenstellen. Je hoort hem alleen als de koptelefoon van zijn hoofd glijdt of als de batterij van de tablet leeg is. Af en toe klapt hij in de handen van pret en denkt hij dat wij op het ritme kunnen meedoen, hetgeen niet zo is omdat wij niets horen. Soms danst een heerlijke glimlach over zijn gezicht of schaterlacht hij om iets wat hij uit de doos tovert.

Het is ook wel fijn als hij stil is, nu de hitte elk hoekje vult en de deuren naar de tuin voortdurend openstaan. We hebben inmiddels een klacht gehad over burengerucht. Via het kinderdagcentrum wel te verstaan, waar Samuel om het weekeinde logeert, tegenwoordig bij de dagopvang zelf. Rozemarijn ligt in een woonwijk. Samuel was veel buiten met het mooie weer. Hij maakte heel veel geluid. En toen hebben omwonenden geklaagd. Wat was dat, dat 'euuuuuu', telkens weer? Wie was dat? Kon dat misschien ophouden?

Rozemarijn belde, hoe ze dat konden oplossen. Bernique bood twee opties: naar binnen. Of buiten met de iPad op. Wat wij zeker weten: bij optie 2 is hij zen, dan gaat hij volledig op in grenzeloos geluk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.