Telefoon uit het AIVD-hoofdkantoor: 'Mijn naam is Ed'

Hofstadverdachte Jason W. zocht een woning. De AIVD vroeg aan agent 'Ed' te bemiddelen. 'Ed' was zo onhandig contact te leggen via een telefoon op het hoofdkantoor van de dienst....

Het was een hem onbekend nummer uit de regio Den Haag dat Jason W. ophet scherm van zijn mobiele telefoon zag. Ook de naam van de man die zichaan de andere kant van de lijn voorstelde - 'Mijn naam is Ed' - zei hemniets.

Dat later zou blijken dat het hier om een AIVD'er ging, verbaasde hemachteraf. Deze 'Ed', naar alle waarschijnlijk een alias (zie voetnoot),speelde zijn rol wel héél natuurlijk.

Ja, hij was Jason, antwoordde hij tijdens dat eerste gesprek op 23augustus 2004, en hij was inderdaad op zoek naar woonruimte, liefst nietver verwijderd van de Leidse universiteit waar hij Arabische Talenstudeerde. Hij had wat voor hem, liet 'Ed' weten. Een etage in het HaagseLaakkwartier, anti-kraak, dus niet duur.

'Eds' opdrachtgever, de inlichtendienst AIVD, fixeerde zich sinds hetvoorjaar 2003 op W. Niets over deze 'target' mocht de dienst ontgaan. Toener binnen het gezin W. aanhoudend ruzie was, en het beter leek dat Jason op zoek zou gaan naar een andere woning, werd 'Ed' naar voren geschoven. Hij moest de Amersfoortse moslim naar een speciaal geprepareerd huisdirigeren, in ruime mate voorzien van afluisterapparatuur.

'Ed' zocht contact met de moeder en vertelde een dochter te hebben dienet een woning in Den Haag had gevonden. Misschien kon hij haar zoon ook helpen.

Jason zag een week na het telefoongesprek een man van middelbareleeftijd met een Aziatisch uiterlijk uit een glimmende Mercedes stappen. Na een rondleiding was de zaak geregeld.

Het huis, gelegen aan de Antheunisstraat 92 en feitelijk eigendom vaneen investeringsmaatschappij uit Rijswijk, leek Jason wel wat en detweehonderd euro per maand plus een net zo hoog onderpand, paste keurigbinnen zijn budget.

Ze zagen elkaar nog een keer bij station Holland Spoor, voor deoverhandiging van de sleutel. Als er wat was, moest hij maar bellen. Ed gafhem een visitekaartje met daarop zijn naam, bedrijf, telefoonnummer,e-mailadres en bankrekeningnummer.

Drie maanden na de urenlange belegering in november 2004, onthulde deVolkskrant dat het huis van deze vuurgevaarlijke moslimradicaal in dedichtbevolkte Haagse wijk het Laakkwartier door de AIVD geregeld was. Inde portemonnee van Jason W. werd 'Eds' visitekaartje aangetroffen.

Maar wie was deze 'Ed' eigenlijk?

Eind september van dit jaar kreeg de Dienst Nationale Recherche van hetKorps Landelijke Politiediensten opdracht om dit kaartje te onderzoeken.Met het doel er achter te komen wat de rol was van de AIVD en 'Ed' bij hetverkrijgen van de woning.

Om te beginnen keken de onderzoekers naar het bedrijf van 'Ed': Hartwijk Beheer b.v, zoals op het kaartje viel te lezen. Een Leidsedoe-het-zelf-zaak met die naam, liet weten geen 'Ed' te kennen, en alleandere Hartwijken wisten ook van niks.

Zijn mobiele nummer, zoals dat op het kaartje stond, kende geennaamsvermelding bij KPN Mobiel. Zijn ING-bankrekeningnummer was gekoppeldaan 'P.J. Hartwijk' op een adres in Haarlem, maar de Kamer van Koophandelen de Gemeentelijke Basis Administratie kenden deze naam weer niet.

Wie er wel op het adres in Haarlem woont, vertelt al twintig jaar opdeze plek te wonen, geheel alleen. En van 'Ed' heeft ze nog nooit gehoord.

De conclusie van de recherche was snel getrokken: geen spoor van 'Ed'.Niet duidelijk was of Jason W. onzin verkondigde of dat hij daadwerkelijkeen man met die naam had ontmoet.

Maar het was de AIVD'er zelf die ondanks het feit dat zowel zijnorganisatie als zijn baas Sybrand van Hulst niets over deze kwestievertelden, die zijn relatie met de inlichtingendienst, Jason en het huisonthulde.

Want op een overzicht van de getapte telefoongesprekken van Jason datnu onderdeel uitmaakt van het strafdossier van de Hofstadgroep staat opeenseen 070-nummer, het nummer dat hij op 23 augustus 2004 op zijn display zag.

Het nummer bleek op naam te staan van het 'Ministerie van BinnenlandseZaken', gevestigd aan de Dokter van der Stamstraat in Leidschendam, ook welbekend als het hoofdkantoor van de AIVD.

Dus toen 'Ed' het eerste contact legde, belde hij vanuit hetAIVD-hoofdkwartier naar de door de veiligheidsdienst afgetapte mobieletelefoon van Jason. En in deze vastgelegde conversatie, zo valt wederom inhet strafdossier te lezen, biedt 'Ed' een pandje in Den Haag aan.

Wie nu de toen door de AIVD-agent gehanteerde telefoonnummers draait,krijgt te horen dat deze nummers niet meer bestaan. Over de vraag of 'Ed'nog in functie is, doet de inlichtingendienst geen mededelingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.