Column

'Tegenwoordig ben ik ook een potentiële terrorist'

Gelukkig, het politieke jaar is weer volop begonnen en hoera, er komen verkiezingen aan. Hayat heeft er zin in.

Beeld Eva Roefs

Hè wat fijn, het nieuwe politieke jaar is weer begonnen. Ik voel me toch altijd een beetje eenzaam zonder de Kamerleden. Ik ben maar boeken gaan lezen, wat vaker naar het strand gefietst en heb zelfs een quiche gebakken. Alles om mezelf af te leiden van de grote leegte. Goddank waren er hier en daar kruimels om mezelf in leven te houden. Bijvoorbeeld de excuses van Rutte voor de verkiezingsbeloften die hij niet heeft kunnen waarmaken. Hij wilde er 'volstrekt helder' over zijn hoezeer hij ervan baalde, zei volmondig sorry én dat hij wil doorgaan als premier. Want o ja, er staan verkiezingen gepland. Het was dat hij er zelf over begon, anders was ik in de veronderstelling gebleven dat de excuses voortkwamen uit bezinning tijdens de vakantie.

Verder bleef het rustig. Ja, in een paar landen om ons heen speelde er geloof ik wel wat, maar daar heb ik niets mee te maken. Het gaat erom of wij het hier in Nederland een beetje behaaglijk hebben. Dat mensen in andere landen er een potje van maken, moeten ze zelf weten, het zijn niet voor niets buitenlanders. Nee eerlijk, ik hoopte op wat reuring bij ons, een klein groot drama dat niet heel verschrikkelijk zou zijn, maar net genoeg om het lijf zou hebben om de Kamerleden terug te halen van vakantie. Gewoon om ze weer dicht bij me te hebben. Ik ben een egoïstische vriendin, sorry.

Maar wat wil je, ik word zo ongelooflijk verwend door alle aandacht. Ik ben dan ook het belangrijkste programma-onderdeel van iedere partij. Daarmee wil ik zaken als de hypotheekrenteaftrek of ouderenzorg niet bagatelliseren, maar dat hoeft ook niet, want uiteindelijk gaan zelfs die onderwerpen over mij. Zo verlaagt mijn komst in een mooie wijk de marktwaarde van je huis, dus dan moeten ze niet teveel met die hypotheekrente rommelen. En de ouderenzorg blijft een heikel punt met de almaar toenemende vergrijzing; mijn grotere voortplantingsdrift blijkt dan toch nog ergens goed voor.

Een beetje aan ze trekken mag ik dus best, want de Kamerleden hebben mij hard nodig. Sterker nog, de kiezers zijn steeds minder geïnteresseerd in de Kamerleden zelf en in hun kwaliteiten en steeds meer in wat zij allemaal met mij willen doen. Dat blijkt namelijk nogal een ding. Vroegere politici hebben mij verkeerd, of eigenlijk níet aangepakt, waardoor ik nu een vieze etterende wond ben geworden. Alleen hard, duidelijk en kordaat optreden kan het land nog redden. Maar waar te beginnen?

Ik ben moslim: aanhanger van de islam. En niet zomaar een moslim, maar echt zo eentje die geen varkensvlees eet, nooit meedrinkt, vast tijdens de ramadan en al die blotebillenreclames langs de weg moeilijk te rijmen vindt met vrouwelijke waardigheid.

Ik ben Marokkaans. En dus oververtegenwoordigd in bepaalde criminaliteitscijfers, overgevoelig voor uiterlijk vertoon, bepaald niet populair (tenzij ik een knappe acteur ben) en vaak suikerpatiënt.

Ik ben een niet-westerse allochtoon. En daarmee mislukt in mijn integratie, geconcentreerd in de grote steden, ik ben vaker dan gemiddeld uitkeringstrekker en vrijwel altijd onderdeel van de lagere tot gemiddelde sociale klasse.

Tegenwoordig ben ik ook een potentiële terrorist; kwestie van een optelsom van de vorige drie eigenschappen.

U weet het, ik ben overal. Ziedaar de jeukende handen van de Kamerleden om de komende maanden van alles te beloven over mij. Ze zullen allemaal benadrukken wat er misgaat in onze samenleving en hoe ik daar een rol in heb. De ene keer omdat ik te weinig van me laat horen, de andere keer juist omdat ik de boel overneem. Ik zal kort worden gehouden en streng worden toegebeten dat ik jullie waarden en vrijheden heb te respecteren en dat jullie daar niet aan tornen. Ik zal uitgenodigd worden om een gematigde stem te laten klinken, eentje die jullie geruststelt en mijn achterban moet bewegen tot een nieuwe, meer aangepaste koers. Ik zal er altijd bij zijn als het debat verhardt, wat iedereen zal betreuren, maar niemand daarom zal laten. En tenslotte zal er een vriendschappelijke arm om mij heen worden geslagen omdat er van polarisering toch helemaal geen sprake mag zijn. Lieve Kamerleden, wat fijn dat jullie machinerie weer op volle toeren draait. Ik heb er, zoals u zult begrijpen, ontzettend veel zin in.

Maar misschien kunt u alle aandacht wat verbreden en zien wat ik ook ben. Ik ben ook woningbezitter. Ik ben ook belastingbetaler. Ik ben ook voormalig student. Ik ben ook straks bejaard. Ik ben ook een filevermoeide forens. Ik ben ook een ouder die goed onderwijs wenst voor de volgende generatie. Ik ben ook angstig voor terrorismedreiging. Ik ben ook mantelzorger. Ik ben ook Henk & Ingrid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden