InterviewStudenten

Studenten demonstreren voor ‘echte’ les: leren doe je óók samen en niet alleen

Enkele tientallen Amsterdamse studenten demonstreerden vrijdag op het Museumplein voor meer fysiek onderwijs, dat is nu maar 10 tot 30 procent. ‘Ik betaal 2.000 euro per jaar voor een onlinecursus.’

Cato van Hoegee, student bestuurskunde: ‘Ik kan niet meer sparren met docenten, niet meer even snel een vraag stellen.’ Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Cato van Hoegee, student bestuurskunde: ‘Ik kan niet meer sparren met docenten, niet meer even snel een vraag stellen.’Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

‘De maat is vol, wij willen naar school’, schreeuwt de groep studenten die zich op het Museumplein heeft verzameld. Meer fysiek onderwijs op het mbo, hbo en wo, dat is de eis van de verschillende studentenorganisaties die het protest hebben georganiseerd.

‘Ik krijg maar één keer per week, 100 minuten, fysiek les’, zegt Cato van Hoegee (19), student bestuurskunde aan de Hogeschool van Amsterdam en een van de initiatiefnemers van de demonstratie. ‘Ik kan daardoor bijna niet meer sparren met docenten, niet meer even snel een vraag stellen.’

Dat vindt ze belachelijk. Er zijn immers nog genoeg potentiële leslocaties die door corona leegstaan. Nu volgt ze haar colleges vanuit een studentenkamertje van 11 vierkante meter. ‘Ik ga me daar al snel alleen voelen’, zegt ze. Ze heeft een mondkapje op van een studentenbond, en een grote bos krullen. ‘Ik moet mezelf echt motiveren om aan de slag te gaan. Bed opmaken, douchen. Ik voel me sloom en suf. Als ik de hele dag bezig ben, voelt het aan het einde van de dag vaak toch of ik niets gedaan heb.’

Er staan hier, op uitdrukkelijk verzoek van de organisatie, alleen studenten uit Amsterdam. Ze staan op rode stippen. keurig anderhalve meter van elkaar. Iedereen heeft een mondkapje op, enkelen hebben vlaggen of kartonnen bordjes met tekst meegenomen. Op een geel podium pleiten diverse sprekers voor één ding: fysieke colleges. ‘Een haperend gesprek via Zoom haalt het niet bij een echt gesprek met je docent’, galmt het over het plein.

Samme Kors: ‘Met dertig mensen samenkomen in een zaal, dat mag. Waarom kan een werkgroep van acht personen in een lokaal dan niet?’ Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Samme Kors: ‘Met dertig mensen samenkomen in een zaal, dat mag. Waarom kan een werkgroep van acht personen in een lokaal dan niet?’Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Samme Kors (20), eerstejaars Engels aan de Universiteit van Amsterdam. Heeft alleen maar onlinelessen.

‘Er is een totaal gebrek aan interactie tijdens onlinelessen. Als je een vraag hebt, moet je er tijdens de les echt een moment van maken en de aandacht opeisen. Dat is spannend. Dan horen opeens alle studenten in dat onlinecollege dat je een vraag hebt. En overleggen is opeens een stuk moeilijker: als je met iemand samen een opdracht moet maken, kun je die niet na de les even op zijn schouder tikken.’

‘Eén keer in de week zit ik met al mijn huisgenoten in de woonkamer hoorcolleges te luisteren, maar verder zit ik op mijn studentenkamertje. Dat voelt gewoon anders. Met dertig mensen samenkomen in een zaal, dat mag. Waarom kan een werkgroep van acht personen in een lokaal dan niet?’

Luka Botman: ‘Ik moet kunnen zien hoe het moet, maar ik moet het ook zelf kunnen oefenen.’ Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Luka Botman: ‘Ik moet kunnen zien hoe het moet, maar ik moet het ook zelf kunnen oefenen.’Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Luka Botman (19), tweedejaars Diergeneeskunde aan de Universiteit Utrecht. Ze woont in Amsterdam. Ze heeft een keer per week 1,5 uur praktijkles op de universiteit.

‘Ik betaal 2.000 euro per jaar voor een onlinecursus. Dat is toch bizar, waarom moeten we de volle mep betalen? Ik studeer diergeneeskunde, waardoor ik altijd veel praktijklessen had. Ik moet kunnen zien hoe het moet, maar ik moet het ook zelf kunnen oefenen.’

‘Normaal was ik vaak op de universiteit, maar nu nauwelijks meer. Ik mis mijn studievrienden en ik krijg via een beeldscherm te horen hoe het in de praktijk moet. De kwaliteit van de lessen is daardoor véél lager. Ik vind dat echt heel erg. Onlinelessen lopen ook vaak vast, waardoor dingen soms onduidelijk of onbegrijpelijk zijn. Dat gebeurt niet als je in een collegezaal zit.’

Emma Buining: ‘Ik waardeer het heel erg dat docenten zo hun best doen, maar het werkt gewoon niet zo.’ Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Emma Buining: ‘Ik waardeer het heel erg dat docenten zo hun best doen, maar het werkt gewoon niet zo.’Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Emma Buining (20), derdejaars Sportgeneeskunde aan de Hogeschool van Amsterdam. Heeft 9 uur per week thuis les en 7 uur op school.

‘Ik vind thuis zitten helemaal niks. Ik ben niet voor niks sportkunde gaan studeren: ik houd van bewegen en bezig zijn. Maar als een docent door zijn PowerPoint heen raast en ik vanachter mijn computer meekijk, moet ik echt mijn best doen om mijn aandacht erbij te houden. Dat is erg moeilijk. Ik waardeer het heel erg dat docenten zo hun best doen, maar het werkt gewoon niet zo.’

‘Ik heb nog wel fysieke lessen, gelukkig. De sportlessen die ik krijg, kun je moeilijk online geven. Ik zie alleen nog mijn eigen klas, tijdens die fysieke lessen, maar verder is veel contact met medestudenten verwaterd. Mijn broertje heeft minder geluk: hij is dit jaar begonnen met zijn studie rechten. Die heeft het een stuk lastiger. Het enige voordeel is dat hij niet anders gewend is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden