Hoe is het nu met Rabia Yildiz

Student at ijsje tijdens ramadan en werd publiekslieveling

Voor de dagelijkse ‘Column in...’ trekken Toine Heijmans en Margriet Oostveen door Nederland op zoek naar de verhalen achter het nieuws. Voor dit nummer gingen ze terug naar degenen die hun het meest zijn bijgebleven.

Rabia Yildiz - rechtenstudent. Beeld Elvira Duives

Ze moet nog kiezen tussen bestuur of privaat: dit studiejaar voltooit ze haar bachelor rechten aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit. Sinds Rabia Yildiz als eerstejaars in deze krant vrolijk een Magnum-ijsje wegwerkte tijdens ramadan, werd ze nogal een publiekslieveling. Een meisje uit de Haagse wijk Transvaal. Had net besloten haar lidmaatschap van Denk te beëindigen, want daar zag ze de kloof alleen maar groter worden tussen haar wereld en de autochtone Nederlanders, die ze in Transvaal toch al nooit zag.

Een advocaat bood Rabia een stageplek aan. Kamerleden belden om haar nummer en Rabia werd lid van D66. Tussendoor legde ze in deze krant nog even uit wat er leuk is aan Arjen Lubach, hoe het zit met slutshamen (‘Níemand hoeft zich te schamen’) en het minderwaardigheidscomplex onder mannelijke moslims.

Rabia woont nog steeds bij haar ouders in Transvaal. Maar in februari begint ze aan een master in Groningen. Wel even anders dan de multiculturele Erasmus Universiteit. ‘Tuurlijk’, zegt Rabia. ‘Maar als ik me niet wil laten beperken moet ik er toch óóit aan.’

Rabia Yildiz: ‘Mensen zéggen wel rare dingen, ‘maar dat moet je niet persoonlijk opvatten.’ Beeld RV

Het afgelopen jaar gaf ze naast haar studie als vrijwilliger rondleidingen in de Haagse Schilderswijk. Ze was erbij toen Mark Rutte daar in november op bezoek kwam. ‘Ik vond hem eigenlijk best leuk. Mensen doen wel kritisch, maar op het eind willen ze toch weer gewoon allemaal met hem op de foto.’ Los daarvan noemt Rabia de sfeer in Nederland grimmiger. De ‘harde houding van veel politici bij de laatste verkiezingen’ vond ze toch heftig. En dan het misprijzen van minister Stef ‘multiculti werkt niet’ Blok.

Niet dat ze er zelf lást van heeft - dat ligt aan haar houding, denkt Rabia. Mensen zéggen wel rare dingen, ‘maar dat moet je niet persoonlijk opvatten’. Laatst hadden ze er nog een felle discussie over in een groepsapp met vrienden. Iemand maakte een harde, cynische grap in reactie op vooroordelen - ‘Doe je bomgordel maar vast om’, zoiets. Rabia kon er wel om lachen, aangezien ze die grap zélf maakten. Anderen vonden dat zoiets echt niet mocht. ‘Nederland is zo belachelijk politiek correct aan het worden’, zegt Rabia. ‘Mij mag je best allochtoon noemen. Het gaat erom welke betékenis je daaraan geeft.’

Erg consequent is het allemaal ook niet, vindt ze. ‘Politici mogen alles roepen, en intussen moeten wíj in genderneutrale termen praten?’

Je kan niet meer zeggen dat meisjes van roze houden. ‘Terwijl het echte probleem is dat mensen zo gescheiden van elkaar leven. Dat ze niet meer met elkaar praten.’

Dus Rabia blijft op zoek naar autochtonen. Maar eerst een kamer. In Groningen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.