Struisvogelpolitiek rond doping in de 'zuiverste' sport ter wereld

De tennissers Wilander en Novacek, voorheen onberispelijke vechtjassen, blijken zich twee jaar geleden in Parijs bezondigd te hebben aan het gebruik van cocaïne....

Van onze verslaggever

AMSTERDAM

Vanzelfsprekend betalen Wilander en Novacek niks terug. Ze zijn niet alleen goeddeels teruggetreden, ze kunnen ook juridisch niet tot betaling worden gedwongen. Dat weet de Association of Tennis Professionals (ATP) ook zelf, maar waar het die ATP steeds meer en met een geweldige correctheid om gaat, is het tennis te vrijwaren van smetten. Elke vlek schrikt sponsors af, elk scheldwoord kan geld kosten.

De tennissers dienen een voorbeeld van deugdelijkheid te zijn, daaraan hebben ze hun enorme inkomens te danken. En dus zullen ze boeten als de code wordt geschonden. Niet opdraven bij een persconferentie kost minimaal 1500 dollar. Niet verschijnen bij een jeugdinstuif komt de topspeler nog duurder te staan. Het commerciële harnas waarin de tennissers komen te verkeren, wordt steeds strakker. Maar ze passen zich aan want ze beseffen dat bijna in geen ander beroep zulke enorme honoraria zijn te bemachtigen.

Tot orde en netheid behoort dus ook het niet gebruiken van doping. Toevallig lekte in Londen uit dat Wilander en Novacek hadden gesnoven. Ze worden 'hard' gestraft, maar de ATP beseft kennelijk niet hoe lachwekkend de sanctie is. Want dezelfde ATP steekt maar al te graag de kop in het zand, als het werkelijk gaat om dope-bestrijding. De daadwerkelijke beleidslijn kan niet anders gekarakteriseerd worden als struisvogelpolitiek.

Dopinggevallen worden geheim gehouden. Wie betrapt is, wordt daarvan op de hoogte gesteld en blijft weg van het eerstvolgende toernooi. De zondaar blijft onbekend, dat is althans de bedoeling. En dat kan ook gemakkelijk want het aantal (gelijklopende) toernooien is zo groot dat slechts een briljante speurneus met niets beter om handen zou kunnen uitzoeken waarom één ingeschreven speler bij dat ene toernooi niet opdaagt.

Zo ontstaat in het tennis rond elk controversieel onderwerp een sfeer van afhouden, omzeilen en putten dempen. Maar als dan twee spelers, die al bijna niet meer tot het circuit behoren, Wilander en Novacek dus, een misstap begaan, moeten ze diep de blubber in. Het tennis is immers de zuiverste sport ter wereld.

Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat het tennis uitstekend zorg draagt voor het zelfbeeld van onschuld en spontane inzet. Maar waar zo veel geld op het spel staat, is het natuurlijk onwaarschijnlijk dat niemand zich van oneigenlijke middelen bedient. Die middelen hoeven niet prestatiebevorderend te zijn, ze kunnen ook 'gewoon' de stress wegnemen die gepaard gaat met dat idiote bestaan van week-in-week-in-uit presteren.

Boris Becker zei enkele jaren geleden al dat hij doping vermoedde, maar de ATP riep hem op het matje met zijn gewaagde uitspraken. De drievoudig Wimbledon-kampioen moest voortaan zijn mond houden en deed dat ook.

Het tennis heeft zich in naam geconformeerd aan het antidoping-beleid van het Internationaal Olympische Comité. Dat IOC heeft op zijn beurt, op Amerikaans initiatief, ook cocaïne op de 'zwarte lijst' gezet. Amerika heeft een enorme invloed op die zwarte lijst. Door Amerikaanse (top)sporters wordt ten opzichte van Europa geweldig veel cocaïne gebruikt. De Amerikaanse jeugd blijkt ook verslingerd aan anabole steroïden (spierversterkers), zonder dat met dat gebruik ook meteen wordt gejaagd op topprestaties in de sport. In Amerika wil de sport veel sterker dan in Europa het goede voorbeeld geven. En dus verlangt de Amerikaanse (Olympische) sport dat elke 'drug', elk geneesmiddel in de ban wordt gedaan.

Niet bekend

Dopinggevallen zijn schadelijk voor de sport, dus moeten ze verzwegen worden. Daaruit moet ook het aanvankelijke wegwerpgebaar van de ATP ten aanzien van het geval Wilander/Novacek worden verklaard. Het had de ATP gesierd deze twee spelers enigszins te beschermen tegen het twijfelachtige resultaat van de dopingcontrole in Parijs. Maar in zijn ijver om het tennis elke verdachtmaking te besparen moest de ATP 'hard' zijn, al was de staat van dienst waarop Wilander en Novacek konden wijzen, nog zo groot.

Die hardheid is zeker afschrikwekkend en bevordert stellig ook de braafheid in het tennis, maar hypocriet is ze evenzeer. Wilander en Novacek worden geslachtofferd door een organisatie die alle opzichten hyperprofessioneel is, maar hooguit een zeer schimmig antidoping-beleid kent.

Hans van Wissen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden