Sander Donkers In 150 woorden

Stoïcijns ploegde ze door Amsterdam om uiteindelijk toch in een welgemeend ‘godverdomme’ uit te barsten

Sander Donkers

Voor het Centraal Station in Amsterdam stond een knappe, oudere vrouw met fraai Mensje van Keulen-haar en de geduldige, milde uitstraling van een vioollerares. Het was zaterdagmiddag, kneiterdruk. Vorsend keek ze naar het krioelende verkeersinfarct waar ze doorheen moest. De OV-fiets aan haar hand verried dat dit voor haar geen dagelijkse kost was. Maar kom, ze had voor hetere vuren gestaan.

Dus stapte ze op. Zei niets toen een Deliveroo-koerier haar bruusk afsneed. Maakte een slalom toen een moeder een kinderwagen achteloos het fietspad opduwde. Stond op de rem voor stonede Italianen die door rood liepen. Bleef schijnbaar stoïcijns toen ze een zet kreeg van een passerende scooteraar.

Steeds krommer over haar stuur gebogen ploegde ze zich een weg door de meute, waarna ze zodra het kon stilhield om alle opgebouwde stress de vrije loop te laten, in klaterende ‘godverrrrdómmes’ die niemand opmerkte, maar die ze zelf zeker als een nederlaag beschouwde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.