Stamgasten 't Hemeltje

Stamgasten: Frank hoeft niet op het Museumplein te gaan juichen

Ook na zijn pensioen zoekt Frank (67) de warmte van het Bloemendaalse café ’t Hemeltje op, zij het niet meer elke avond.

Frank.

Frank: ‘Toen ik nog bij de bank werkte, zat ik hier elke avond van tien over zes tot negen stoom af te blazen bij mijn vrienden. Warm eten deed ik ’s middags op kantoor. Ik ga door het leven als vrijgezel, dus de uitlaatklep thuis is nul. Met iemand samenleven is nooit voor mij weggelegd geweest. Vrouwen versieren, ik heb nooit geleerd hoe dat moet. Ik ben lang erg verlegen geweest. Met verlegenheid kun je beter omgaan naarmate je meer bagage hebt, kennis en ervaring.

‘Nu de druk van de ketel is zien de dagen er anders uit. Zal ik een kopje koffie gaan drinken bij ’t Hemeltje of blijf ik thuis rommelen? Lees ik de krant ’s morgens of in een restaurantje waar ik ga lunchen? Ga ik de stad in of een dag naar Artis? De pinguïns moet ik altijd zien, de vlinders ook. Lemuren, geweldige beesten. Maar ik kom ook in Artis voor de mensen. Het is net als het terras van De Roode Leeuw op het Damrak: dé plek om aapjes te kijken.

‘Ik woon in een appartement met een grote tuin. In die tuin ben ik lekker actief, met een tuinman. Ook de woonkamer is keurig op orde, maar verder is het bij mij binnen niet netjes. Dat interesseert me eigenlijk ook niet. Voor wie ga ik het schoonmaken?

‘In mijn werk was ik juist heel gestructureerd. Duidelijk en direct ook, daar stond ik om bekend. Ik handelde in vreemd giraal geld, was goed in mijn werk. Als mij iets niet zinde tijdens een vergadering, kon ik dat ongenoegen theatraal en emotioneel onder woorden brengen. Naarmate je ouder wordt en meer jonkies om je heen krijgt, wordt dat spel alleen maar mooier. Aan de bar kon ik er smeuïg over vertellen. Alles is een rol, in elke functie of sociale omstandigheid ben je iemand anders.

‘Ik heb me nooit thuis gevoeld bij de massa. Een pak dragen op kantoor heb ik altijd geweigerd. Op school had iedereen een legerpukkeltje, ik liep met een Albert Heijn-tas. Zo’n huldiging van Ajax op het Museumplein, hartstikke leuk, maar ik zal van z'n leven niet op zo’n plein gaan staan. Dom gaan juichen omdat een paar spelers op het podium staan te springen, hállo zeg.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden