Stamgasten De Prins

Stamgasten: ‘Als ergens iets naars gebeurde, moest ik daar verslag van doen’

Klaas (58) is drie keer per week in De Prins, ‘een bruin café zonder kapsones’. 

Klaas.

‘Ik ben van dertien ambachten, twaalf ongelukken, of andersom. Ik heb sociologie gestudeerd, een jaar op het Conservatorium gezeten. Maar ik heb niets afgemaakt.

‘Uiteindelijk ben ik als freelance fotograaf aan de slag gegaan. In 1994 ben ik in Rwanda geweest, drie weken na de burgeroorlog. Dat was niet altijd leuk. Ik zag mensen in ziekenhuizen met afgehakte ledematen. Er lagen nog geraamtes op straat, maar het meeste was opgeruimd. Ook was ik in Sarajevo tijdens de Bosnische Burgeroorlog.

‘Trauma’s heb ik er niet aan overgehouden. Ik heb altijd geprobeerd professioneel te blijven: emoties hield ik er zo veel mogelijk buiten.

‘Urgentie dreef me. Als ergens iets naars gebeurde, moest ik daar verslag van doen. Nu ik ouder ben, voel ik die behoefte niet meer, vooral door alle risico’s. Tegenwoordig maak ik foto’s van muzikanten, of van asielzoekerscentra in opdracht van Vluchtelingenwerk Nederland.

‘Sinds een jaar of acht treed ik ook op, met mijn muzikale partner. Zij op de contrabas, ik op de gitaar, zingen doen we allebei. We houden van liedjes uit de jaren twintig, dertig. De vroege Billie Holiday, het Paul Whiteman Orchestra. ‘Wie vinden dat nog meer leuk?’, vroegen we ons ooit af.

‘Oude mensen, natuurlijk. Nu treden we regelmatig op in zorgcentra. Dankbaar werk. Het luisteren naar muziek schijnt goed te zijn voor mensen met dementie. Ze zingen mee, of murmelen. Breng eens een zonnetje van Bob Scholte doet het goed. Verder spelen we veel Sinatra. Ik heb zijn toonsoort en timbre.

‘We treden ook op tijdens feesten en partijen. In totaal spelen we honderd keer per jaar. Dat is twee keer per week, maar honderd keer per jaar klinkt indrukwekkender. Mijn muzikale partner was eerder ook mijn vriendin, maar dat is al een tijdje niet meer zo. Ongemakkelijk is dat niet: het was een redelijk natuurlijke overgang van liefdesrelatie naar een muzikale relatie.

‘Drie keer per week ben ik in De Prins, een bruin café zonder kapsones. Bijna altijd 's ochtends, voor een kop koffie. Zitten we met zijn drieën aan de bar de kruiswoordpuzzel van Trouw op te lossen. Of, op maandag, het Woordgraptogram van de Volkskrant. ‘We moeten eruit komen!’, zeggen we dan. Heel gezellig.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.