Week van de hoofdredacteur Pieter Klok

Sport is een metafoor voor het leven

Er zijn lezers die niets van sport moeten hebben. Ze vinden het niet fijn als er voorin de krant ineens een sportstuk opduikt. Sport staat voor hen voor oppervlakkig vermaak.

Zelf haal ik er continu veel inspiratie uit. Sinds anderhalf jaar zit ik geregeld op de tribunes bij voetbalclub AZ en daar leer ik de ene levensles na de andere, bijvoorbeeld over wat de kracht van vertrouwen is. Het onnavolgbare supertalent Calvin Stengs brak alleen maar door omdat zijn coach een oneindig geloof in hem had en hem ook liet staan toen hij wat minder goed speelde.

Het interview dat Iwan Tol vorige week had met Iwan Spekenbrink, tot voor kort de ploegleider van wielrenner Tom Dumoulin, leerde me hoe je met het gebruik van data prestaties kan verbeteren, maar dat je nooit alleen op data kunt varen. Uiteindelijk speelt innerlijke motivatie een net zo grote rol. 

Je kunt ook eindeloze morele discussies voeren tijdens een voetbalwedstrijd. Hoe fout was die overtreding van Tottenham-aanvaller Son onlangs, waaraan André Gomes een gecompliceerde beenbreuk overhield? Heel erg fout, vond mijn zoon (10), hij deed het immers expres.  Maar hij kon toch niet weten dat Gomes zo ongelukkig terecht zou komen, zei mijn andere zoon (14), dat maakt hem minder schuldig. En dat Son zelf in huilen uitbarstte toen hij zag wat de schade was,  moest dat nog strafverminderend werken?  

Ajacied Daley Blind krijgt een rode kaart van scheidsrechter Gianluca Rocchi tijdens de Champions League-wedstrijd tegen Chelsea. Beeld EPA

Waar verhaalopbouw en spanningsboog in films en tv-series nogal eens voorspelbaar zijn, is dat in het moderne voetbal vrijwel nooit het geval. Daardoor is het misschien wel een betere metafoor voor het echte leven, waarin verhalen zich meestal ook volgens een onvoorspelbaar stramien voltrekken. 

Wie verzint een scenario waarbij tot driekwart van het verhaal alles meezit voor de hoofdpersonen, waarna in twee alinea’s de rollen volledig worden omgedraaid? En toch was dat precies wat er gebeurde bij Chelsea-Ajax,  toen in twee minuten twee rode kaarten en een penalty werden  uitgedeeld. Het is dan interessant om te kijken hoe de psychologische reacties zijn. Van de spelers, maar ook van het publiek. Bij mijn zoons en mijzelf bijvoorbeeld. De Volkskrant moet het hoofd altijd koel houden en het hart warm, is mijn favoriete slogan, maar daarvan was op dat moment geen sprake; we vonden het een grove schande. Pas na een half uur nabeschouwing  was ik enigszins afgekoeld: het was  vooral een unieke samenloop van omstandigheden, een concentratie van pech, maar je kon daar in wezen niemand de schuld van geven.   

Gelukkig hield onze verslaggever Willem Vissers die onder enorme tijdsdruk moet werken, het hoofd wel koel. Hij bezong vooral de schoonheid van het theaterstuk. ‘Ik kijk naar voetbal als kunstvorm’, zei hij daar na afloop over. ‘Dit is een van de mooiste wedstrijden die ik in jaren gezien heb. Dan beschrijf ik dat als een recensie.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden