ColumnPeter Buwalda

Schrijvers zijn niet om naar te kijken

null Beeld
Peter Buwalda

Ik ging naar Radio 4, de klassieke zender, om te praten over The Capote Tapes, een documentaire over Truman Capote. (Amusant, maar flinterdun. Nee, lui knip- en plakwerk voor luie niet-lezers. De titel was een gotspe, die zogenaamde tapes staan al decennia uitgetikt in een boek van George Plimpton – en duizend keer completer. Je hoort Norman Mailer veren in Trumans reet steken, maar bij Plimpton geeft Mailer hem net zo hard ervan langs. Om in de stemming te komen herlas ik Capotes voorwoord bij Music for Chameleons. Schitterend hoe hij zichzelf daar neerzet, veel interessanter dan die beelden. Dat ging ik mooi eens even vertellen aan de Nederlandse niet-lezer.)

Bij de radio kondigde de presentator me na een stukje opus 135 aan als ‘bewonderaar’ van Beethoven, prima, maar ook als ‘groot fan’ van Truman Capote, niet-prima. Ik ben geen fan, van niemand.

‘Wel van Ol’ Sideburns.’ ‘Ook niet van Ol’ Sideburns.’ ‘Waarom heb je dan een babyfoto van Ol’ Sideburns op je beginscherm?’ ‘Omdat ik graag een baby’tje wil.’ (Pinokkio-gebaar maken.)

De presentator, Annemieke Bosman, putte overigens uit een spectaculair vocabulaire. Dat wil ik gezegd hebben. Ze heeft me achteraf ook heel vriendelijk naar de tennisbaan gereden. Dus geen kwaad woord. Zo noemde ze Crossroads van Franzen ‘pasteus’, wat een ‘nefaste’ uitwerking had op de verbeelding. Volmondig (tanden) stemde ik in. Ik ken namelijk ‘alle woorden’, aldus dr. Arnie, mijn jaarclubg’noot en lijfarts, omdat ik neerlandicus ben, waardoor ik ook alle bestaande ziektes kan opdreunen.

‘Maar Buwalda, een dokter kan ook alle ziektes...? Zeg maar?’ ‘Genezen, dokter.’ ‘Goed zo, jongen. Behalve?’ ‘Acute hypochondrie.’ ‘Juist. Dus, samenvattend, wat mankeer jij aan je rikketik?’ ‘Helemaal niets, dokter.’ ‘En nu wegwezen.’

We gingen on air. ‘Fan, fan’, zei ik, ‘nee, een fan van Capote wil ik me niet noemen, juist niet. Zeker, ik hou van In Cold Blood’, (al trekt het einde een beetje, daar had hij zich beter wat langer kunnen vastbijten, in plaats van twintig jaar sleuren aan het dode paard Answered Prayers, zijn onvoltooide spookroman over de New Yorkse jetset, maar dat hield ik voor me: documentaire slecht, Capote zo-zo, en dan ook nog muggenziften over In Cold Blood?), meesterlijk boek, maar verder was Capote ook wel een flapdrol natuurlijk, erna heeft hij zichzelf in de uitverkoop gedaan, altijd maar op tv willen, eigen boekenbals organiseren, tot laat in de disco. Meedoen aan De slimste mens.

Angstig: ‘Maar je bewondert hem wel, toch?’

‘Ik bewonder hoe ver hij gekomen is met één goed boek, ja. Maar ik vind het lullig voor Vestdijk, bijvoorbeeld.’

Verderop in de show, waar ik nog bij zat, omdat Annemieke me dus naar tennis zou brengen, kwam Vestdijk nog voorbij. We luisterden naar de rubriek ‘Bijna vergeten’, waarin deze keer een 16de-eeuwse luitcomponist zat, nooit van gehoord, inderdaad. Annemieke: ‘We doen ook wel eens schrijvers, onder anderen Vestdijk.’

‘WAT??’ brulde ik.

‘Een paar keer al, zelfs.’

‘De grootste Nederlandse schrijver van de vorige eeuw? De rubriek ‘Bijna vergeten’? SCHANDALIG!’

‘Maar Vestdijk wordt toch nauwelijks meer gelezen?’

‘Niet door Jan met de Pet nee! Maar wat heb ik daar mee te maken?’

‘Dames en heren, Peter Buwalda breekt een lans voor Si’–

‘Ik zie het al voor me, Emily Brontë, op de BBC! In de rubriek ‘BIJNA VERGETEN’? Godverdomme! Wanneer komt er verdomme een bioscoopfilm over Vestdijk? Ik eis een Vestdijkfilm!’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden