Scheiden uit pure verveling

WIE een beetje mee wil doen met de tijdgeest, weet dat scheiden na een aantal jaren van populariteit tegenwoordig definitief uit is....

Er bestaan heden ten dage zelfs echtscheidingsbemiddelaars die tegen een fors uurloon willen lijmen wat er te lijmen valt of anders de breuk zo soepel mogelijk willen doen verlopen. Dat was vroeger een stuk makkelijker.

Twintig jaar geleden nog telde je niet mee als je niet minstens één scheiding achter de rug had. Monogamie was toen iets uit het stenen tijdperk en niets voor moderne, vrijgevochten geesten. Nee, gescheiden moest er worden; het werd zo'n beetje de grote overgangsrite naar de volwassenheid.

Afgelopen winter liet Frans Bromet een aantal gescheiden mensen voor de camera vertellen wat hen indertijd tot die stap had bewogen en de meesten wisten het niet meer precies. En er was er elke keer wel een bij die er spijt van had.

Toch wordt scheiden nog gezien als een van die onafwendbare hoogtepunten die het menselijk bestaan tussen geboorte en dood markeren. Het staat op hetzelfde niveau als het huwelijk en het krijgen van kinderen en net als bij die dingen is er een bepaalde leeftijd aan verbonden. Zelf zit ik tussen twee fasen in: de baby's druppelen nog wat na in de kennissenkring, maar het grote scheiden komt steeds dichterbij.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom mensen die elkaar niet tot moes slaan, uit elkaar gaan. Van de meeste huwelijken weet de buitenstaander niets af, dat blijkt maar weer als het ene schijnbaar dolgelukkige stel na het andere er de brui aan geeft.

Na een aantal jaren zijn er natuurlijk bij iedereen wel wat lastige trekjes en irritaties te bespeuren. Dingen die de eerste huwelijksjaren niet leken te bestaan worden steeds opvallender. Mannen bijvoorbeeld smakken, boeren, slurpen, snurken; ze maken troep die ze zelden opruimen, zijn buiten de deur vrolijk en charmant en eenmaal binnen knorrepotten.

Dat is natuurlijk vervelend, maar de meeste mensen vertonen na een paar jaar intensief gebruik wel wat mankementen. Wie dus de ene man inruilt voor een andere - en dan gaan we er voor het gemak maar van uit dat er een nieuwe te krijgen is - zal merken dat ook hij na een paar jaar een bron van ergernis kan zijn.

Hoe meer ik ervan meemaak, hoe zekerder ik er van ben dat de meeste mensen scheiden uit pure verveling en eigenlijk is dat heel goed voor te stellen. Ze hebben een huis, een auto, een baan, vaste vakanties, een rustig voortkabbelend bestaan waarin niet veel gebeurt. Daar worden ze ongedurig van, ze willen spanning en sensatie.

Het is een soort emotioneel vandalisme. En wat is er dan dankbaarder en voor de hand liggender dan een scheiding aan te kondigen? Zoiets heeft namelijk meestal het effect van een emotionele bom. De kinderen zijn ontroostbaar, de familie sprakeloos en de kennissen verbijsterd.

Het echtpaar staat in het midden van de belangstelling, er worden kampen gevormd met aanhangers van hem en van haar, op partijtjes en verjaardagen wordt het hele verhaal ten overstaan van meelevende toehoorders uit de doeken gedaan, er moet een geschikte omgangsregeling gevonden worden, de inboedel verdeeld, het huis wel of niet verkocht.

Wie het een beetje grondig aanpakt is er zo een paar jaar mee bezig. Nee, zo'n scheiding, daar is veel voor te zeggen.

Liesbeth Wytzes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden