Het Eeuwige Leven Ronald ten Brink (1947-2019)

Schaatsprofessor en stille kracht van de sportredactie

Hij was een pietje-precies, met een grote liefde voor cijfers en statistieken. Daarnaast was Ronald ten Brink een aimabel mens en voor velen een wijze leermeester. Als chef Nacht van de Volkskrant hield hij de redactie op een stabiele koers; zijn huzarenstuk was de krant die hij maakte na de aanslagen op 9/11 in 2001. 

Volkskrantredacteur Ronald ten Brink bij zijn afscheid van de krant in 2012. Beeld An-Sofie Kesteleyn

Op het omslag van de traditionele bijlage die de Volkskrant voorafgaand aan elk WK voetbal maakte, kopte redacteur Ronald ten Brink in 1974: ‘Nederland niet goed genoeg voor wereldtitel’. Niemand op de sportredactie van de krant had na de moeilijke kwalificatie verwacht dat Oranje ver zou kunnen komen, ondanks sterren als Cruijff, Neeskens en Van Hanegem. Ten Brink kwam ermee weg, want Nederland verloor de finale: ‘Ik heb toch gelijk gehad’, stelde hij nuchter vast.

Ten Brink, die afgelopen woensdag overleed aan de combinatie van terminale kanker en een zwak hart, was niet alleen de man van de bijlagen. Hij was in de woorden van de toenmalige chef Ben de Graaf ‘de stille kracht’ van de sportredactie. Hij organiseerde, tekende de pagina’s, hield de agenda bij en regelde naar welke wedstrijden en evenementen de verslaggevers zouden moeten gaan – ‘allemaal dingen waar ik niet zo goed in was’.

Geen woord meer

‘Hij was een pietje-precies’, zegt collega Marcel van Lieshout. ‘Bijna op het formalistische af. Als hij had gezegd dat er 500 woorden voor een wedstrijd beschikbaar waren, dan moest je niet aankomen met het verzoek er 700 te mogen maken omdat de uitslag zo verrassend was.’ Daarnaast was hij uitermate aimabel en geduldig – iemand die voor velen een luisterend oor en wijze leermeester was.

Ten Brink werkte ruim 44 jaar voor de Volkskrant. Zijn grote liefde was de schaatssport. Hij hield van de cijfers, ranglijsten en grafiekjes die bij deze sport horen. Hij kende zoveel feiten dat hij de bijnaam van ‘de schaatsprofessor’ kreeg. Hij trouwde met topschaatser Ellie van den Brom. Zij deed aan twee Olympische Winterspelen mee (1968 en 1972) en was wereldrecordhouder op de 1.000 meter. 

Na schaatsen waren tennis en hockey Ten Brinks favoriete sporten. Van Lieshout zegt dat hij ‘flink kon mopperen over de voetballers’. ‘Bij de eerste wedstrijd van het WK in 2014 voorspelde hij vooraf dat Nederland wel met 4-0 van Spanje zou verliezen. Nederland won met 5-1.’ Enige cynische humor was hem niet vreemd.

Bier en warme worsten

Ten Brink werd geboren als enig kind van de eigenaar van een drogisterij aan de Stadionweg in Amsterdam. De liefde voor sport kreeg hij daar met de paplepel ingegoten, omdat een oom bier en warme worsten verkocht in het Olympisch Stadion en hij dan meeliep. Niettemin koos hij voor een studie econometrie. ‘Doodsaai’, stelde hij vast, waarna hij in 1968 solliciteerde bij de Volkskrant, waar hij aanvankelijk de sportredactie combineerde met de opmaakredactie.

In 1974 en 1978 ging hij naar het WK voetbal, naast de jaarlijkse EK’s en WK’s schaatsen. De relatie met Ellie van den Brom ontstond na een feestje van de Amsterdamse sportpers. Samen kregen ze twee kinderen. ‘Die verzorgde hij vooral. Ik was de stresskip. Als een kind uit zijn stoel viel hing ik in de gordijnen en hield hij het hoofd koel’, vertelt ze. 

Omdat zij ook een volle baan had, besloot Ten Brink begin jaren negentig over te stappen en chef te worden van de bijlage Het Vervolg. Dat gaf meer regelmaat in het gezin. In 1999 werd hij Chef Nacht, wat hij nog eens negen jaar zou doen. In die functie deelde hij de krant in. Een huzarenstuk was de krant die hij maakte na de aanslagen van 9/11 in 2001. In 2008 keerde hij terug op de sportredactie, als coördinator maar ook als verslaggever van tennis en hockey.

Wordfeud

Na zijn pensioen in 2012 bleef hij de krant nauwgezet volgen. ‘Hij had altijd alles gelezen. Niet alleen op papier, maar ook op de site. En hij gaf continu nog adviezen en tips – ‘je moet daar eens achteraan gaan’ – aan (oud-)collega’s die hij nog maandelijks in een café aan de Ceintuurbaan in Amsterdam opzocht. Daarnaast speelde hij dagelijks nog Wordfeud op zijn smartphone met collega’s.

Zijn vrouw zegt dat hij nog graag enkele maanden had willen leven. ‘Maar hij is in zijn slaap gestorven. En hij voelde zich bevoorrecht. Hij had toch 45 jaar met zijn hobby zijn geld kunnen verdienen.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden