Interview Sam Bettens

Sarah Bettens werd Sam Bettens: ‘Ik wil zo mannelijk mogelijk zijn’

Beeld Eva Roefs

In mei kondigde K’s Choice-frontvrouw Sarah Bettens (46) aan voortaan door het leven te gaan als Sam Bettens. Een gesprek over liefde, activisme en het hebben van een flupke. 

In april dit jaar kreeg Sam Bettens zijn eerste testosteronspuit.

Een voorzichtige dosis, in zijn bil, zijn vrouw Stef zette ’m er zelf in.

Sam, geamuseerd: ‘Dat zijn nog best grote naalden.’

Meteen daarna begon het grote wachten. En nu, een half jaar, vijftien videovlogs en een heuse mediahausse verder, wordt zijn geduld nog altijd beproefd – gras groeit nu eenmaal niet harder door aan de sprietjes te trekken. Sam Bettens, 46 jaar, met een Californisch bruine huid, een volledig getatoeëerde rechterarm en die zoete tongval die niet zozeer mannelijk of vrouwelijk, maar gewoon Vlaams is, met zinnen die aan het eind iets omhoogkrullen: ‘Het klopt allemaal hoor, die eerste dosis hielden we expres laag om te zien hoe ik op de hormonen zou reageren. Maar je wil zo graag, hè.’

Wat heeft u wel al gemerkt?

‘Kleine dingen. De haren op mijn arm voelen anders. Het was altijd zacht, donzig vrouwenhaar, nu staat het iets meer alle kanten op. Dénk ik. Ik zie het vooral wanneer ik naakt ben: het is allemaal net iets meer spier. Ik ben ook sterker, kan meer push-ups doen. En vanmorgen heb ik voor het eerst een paar haartjes boven mijn lip uitgetrokken omdat ik voor jullie op de foto moest. Het was net te veel voor een vrouw, maar bij lange na niet genoeg voor een man, haha.’

Uw stem is nog niet veranderd, klopt dat?

‘Dat klopt, en het is zelfs niet zeker of dat überhaupt gaat gebeuren, ik ken verhalen van transgender mannen die supergefrustreerd zijn dat het niet lukt. Het is geen feilloos systeem, zeker niet voor mijn leeftijd.’

Wat wel vaststaat, is de datum voor uw borstverwijderende operatie.

‘In Amerika zeggen ze als het over transgender mannen gaat: top surgery. Het is in feite een mastectomie, maar dat woord gebruiken ze eigenlijk alleen als het over vrouwen met borstkanker gaat, en dat heeft een heel andere connotatie. Dus ik krijg straks een top surgery. Om precies te zijn: een gender affirming top surgery. Ik vond dat zo’n fijn detail, alsof je eindelijk mag worden wie je eigenlijk allang bent.’

Hoe belangrijk is deze operatie voor u?

Peinzend: ‘Elke transgender man is anders, maar het verlangen om niet meer die borsten te hoeven zien in de spiegel hebben de meesten gemeen. Er zijn er ook die hun lichaam echt haten, het zelfs pijn willen doen, dat heb ik gelukkig nooit gehad. Mijn comfort level voelt wel direct anders als ik mijn binding bra aanheb. Ik heb geen grote borsten, maar…’

Het klopt gewoon niet.

‘Voilà.’

Beeld Eva Roefs

Sam Bettens wordt op 23 september 1972 in Kapellen geboren als Sarah Germaine Willy Bettens. In de jaren negentig vormt hij samen met zijn broer Gert de band The Choice, zijn hese, rokerige stemgeluid wordt tot ver buiten de Belgische grenzen herkend en bejubeld. Wanneer ze door Amerika toeren en een andere band tegenkomen die ook The Choice heet, worden ze gedwongen hun bandnaam te veranderen. Het wordt K’s Choice, naar de K van Jozef K., het hoofdpersonage uit Franz Kafka’s surrealistische roman Het proces – de keuzeonvrijheid en het absurdisme in de roman geven goed de geest van de band weer, beredeneren ze. Ze breken door met de monsterhit Not an addict en hun nieuwe leven wordt er één van fans, stadions, awards, schijnwerpers en succesvolle samenwerkingen, onder andere met de Nederlandse artiesten Anouk en Bløf.

Ondertussen wordt Sam, die tot dan toe als Sarah en als hetero door het leven gaat, op zijn 28ste plotseling verliefd op een Amerikaanse vrouw. Deze Stef is gescheiden, heeft twee kinderen, Taylor (inmiddels 24) en Justin (21), en woont in het oerconservatieve Johnston City, Tennessee. Vanwege hun Amerikaanse vader, die iets verderop woont en met wie Stef de zorg deelt, voegt Sam zich bij hen, samen zullen ze nog twee kinderen adopteren, Jett en Charlie, inmiddels allebei acht jaar. Zodra de oudste twee kinderen gaan studeren verhuizen ze naar het progressieve Palm Springs, Californië, een hele opluchting. Sam, over hun tijd daarvoor in Tennessee: ‘Het was er prachtig, we woonden op honderd meter van een meer waar we konden waterskiën en wakesurfen en noem het allemaal maar op, maar we waren natuurlijk wel die rare mensen daar, als lesbisch koppel. Op straat hielden we elkaars hand niet vast. Er waren zelfs kinderen die niet bij ons mochten spelen. In Californië is dat totaal geen issue.’

Dan, zomer 2018. In hun huis in Palm Springs ziet Sam op Facebook een filmpje voorbijkomen van het 6-jarige dochtertje van een bevriend stel dat voor het eerst naar school gaat, als jongetje.

Híj wel.

Sam: ‘Dat raakte iets heel diep van binnen. Het was zo schoon, dat jongetje met dat strikske om zijn hals, zó schattig, dat ik gewoon merkte dat ik jaloers was. Op een 6-jarige. Ik heb daar toen een tijdje mee rondgelopen, maar dat deksel krijg je niet meer terug op de doos, hoe hard je dat ook wenst.’

U zat niet te wachten op nóg een ontdekking over uzelf?

‘Nee. Nadat ik op mijn 28ste uit de kast was gekomen dacht ik dat ik alle antwoorden wel zo’n beetje had.’

Had u nooit eerder een dergelijk gevoel gevoeld?

Lachend: ‘Mijn vader was kinderarts, als kind schijn ik hem gevraagd te hebben wanneer ik mee mocht naar het ziekenhuis om er een flupke aan te zetten. Maar ja, er zijn zovéél meisjes die rechtopstaand willen plassen, die net willen zijn als hun broers. Daar maakten mijn ouders niks van, zeker niet in die tijd. Ik was later ook niet blij toen ik borsten kreeg, maar ja, dat accepteerde ik, dat was nu eenmaal zo. En daarna was ik lange tijd simpelweg gelukkig, met mijn vrouw en kindjes, mijn carrière, mijn vrienden, alles. Pas later zei mijn psycholoog, en dat raakte me diep: ‘Het zijn degenen die het meest te verliezen hebben, die er soms het langst over doen.’ Het was wel zo dat ik altijd het gevoel had van: je moet een klein beetje toegeven. Voor een vrouw die toch al een stuk mannelijker was dan normaal, zorgde ik ervoor niet over de grens te gaan. Als we op restaurant gingen deed ik bijvoorbeeld een truike aan waarbij je net mijn behabandje kon zien. Of zelfs een push-up. Alles om mijn vrouw of kinderen niet in verlegenheid te brengen.’

Dat lijkt me buitengewoon vermoeiend.

‘Ja en nee: het werd een soort tweede natuur. Ik las laatst een artikel waarin een transgender het mooi zei: it was very strong and very vague. Al besef je op het moment dat het niet meer hoeft pas hoeveel energie het heeft gekost.’

Wat ontbrak er aan het vrouw zijn?

‘Bij mij is het puur fysiek. Ik kan niks psychisch bedenken dat typisch vrouwelijk zou zijn waar ik vanaf zou willen. Het gaat me puur om het uiterlijk. Maar dat gevoel is wel heel sterk. En ineens ontwikkelde het zich ook heel snel, allez, dat was zo raar. De ene week liep ik nog in bikini rond, de week erna verdróég ik het niet meer.’

Beeld Eva Roefs

Aan wie vertelde u het eerst, over wat het Facebookfilmpje bij u had getriggerd?

‘Mijn vrouw, diezelfde nacht nog.’

Met het zweet in uw handpalmen?

‘Nee, wij zijn zo open en wij praten zó veel met elkaar, wat dat betreft zijn we echt twee vrouwen – hoe wij eindeloos praten over fases en mijlpalen en hoe voelt dat nu en moet het niet anders, daar zouden de meeste mannen zot van worden. Zij reageerde ook direct heel goed. Hoe groot en dramatisch het ook allemaal klonk op dat moment, uiteindelijk was het niet superraar voor haar. Ze had al weleens verteld dat ze een keer in de keuken stond en ik binnenkwam, en dat ze toen instinctief voelde dat er een man naast haar kwam staan. Niettemin heeft zij dit op haar eigen manier moeten verwerken, antwoord moeten vinden op de vraag wat het zou betekenen voor ons, voor ons gezin. Inmiddels zegt ze: ‘Van alle dingen waarvan ik wakker lig, is dit er geen.’ Dat heeft er ook mee te maken dat zij zelf vorig jaar borstkanker kreeg, die uiteindelijk tot een dubbele mastectomie heeft geleid.’

Ingewikkeld: zij die haar borsten niet kon behouden, u die er zo graag van af wil.

‘Dat is súperraar. Ik vond het ook helemaal niet oké om te merken dat ik stiekem wenste dat ik óók een reden had om die borsten af te zetten. Tegelijkertijd bracht me dat verder in het proces. Ik wist toen namelijk wel van: oké, kennelijk wil ik dit echt. Maar het blijft lastig, tuurlijk. Die operatie, met drains en zo, zal wel het nodige terugbrengen. Daar hebben we wel efkes over gebabbeld, zo van: moet er niet hulp in huis komen, zodat jij er niet naar hoeft te kijken? Maar dat wilde ze niet.’

Hoe heeft u het uw kinderen verteld?

‘Ik heb gewoon gezegd: I feel like a boy, en nu ga ik een operatie doen die ervoor zorgt dat ik er ook uitzie als een boy. Kinderen hebben ook niet meer nodig, hè? Die willen daarna alleen nog weten of het pijn doet, en of je een pleister krijgt. Sowieso heb ik gemerkt dat iets uitleggen aan een kind vaak de klaarheid brengt die volwassenen allang verloren zijn, met alle vakjes en hokjes die we zelf verzonnen hebben. Toen ik ging researchen kwam ik erachter dat die hokjes er op andere plaatsen ook helemaal niet zijn. Op Hawaï was ooit een officiële derde gender, met een eigen naam. In de geschiedenis was gender sowieso veel meer fluïde dan nu, in de tijd van de Romeinen of Louis Quatorze hadden álle mannen vrouwelijke eigenschappen. En dat hele ding met roze en blauw: iemand heeft vijftig jaar geleden bij wijze van reclame beslist dat roze voor meisjes was en blauw voor jongens, maar weer eerder was dat andersom. Het betekent dus helemaal níks. En dat begin ik hoe langer hoe meer te begrijpen. Niet alleen rationeel, vooral gevoelsmatig.’

Hoe reageerden uw ouders op het nieuws?

‘Mijn ouders waren honderd procent oké, maar het was natuurlijk ook een schok. Mijn moeder zei: ‘Ik heb zo veel vragen.’ ‘Allez,’ zei ik. ‘Ik ook.’ Vanaf het begin hebben ze enorm hun best gedaan om het te begrijpen, tot in de kleinste details. Mijn moeder vroeg bijvoorbeeld of ik nog wel bloemetjes op mijn kamer wilde, wanneer ik bij hen zou logeren. Heel lieve, schattige vragen. Inmiddels weet zij ook dat er eigenlijk niks is veranderd. Het is ongelooflijk hoe supergroot alles is, en tegelijkertijd hoe klein. Mijn relatie met mijn vrouw en kinderen, de relatie met mijn ouders, met mijn broers – we zien elkaar nog altijd graag, we maken nog steeds dezelfde grappen, ze doen nog altijd onnozel tegen mij. Daarin is niets veranderd.’

Beeld Eva Roefs

Toen u in mei dit jaar uw geboorteland België vertelde over uw transitie viel u in een warm bad. Had u dat verwacht?

‘Niet dat het zó positief zou zijn. Daar ben ik echt een beetje van verschoten, van hóé warm en positief alles was. En nu ook weer op mijn vlogs op YouTube, zo leuk.’

Niet allemaal, zag ik.

Aarzelend: ‘Sommige lesbische vrouwen trokken zich aan mij op, als boegbeeld voor een bepaald type lesbienne, en die hebben nu het gevoel dat een mannelijke vrouw niet goed genoeg meer is. Alsof ik de groep verlaat. Dat is niet zo, ik voel een enorme verwantschap met lesbische vrouwen, we hebben dezelfde struggle meegemaakt. Tegelijkertijd probeer ik uit te leggen: mijn verhaal is uw verhaal niet. Want dat is precies waar we allemaal tegen vechten, dat je alleen maar blij kan zijn als iemand hetzelfde is als u. Dat is toch zot? Dan mis je wel een beetje de point. Gelukkig is het merendeel van mijn lesbische fans én gewone fans blij voor me dat ik, net zoals zij dat zijn, mezelf kan zijn.’

In 2018 kwam VTM-journalist Boudewijn Van Spilbeeck naar voren als Bo Van Spilbeeck. Hoe keek u daar destijds naar?

‘Ik weet nog dat ik een lang interview met haar zag in De Morgen, bij mijn ouders thuis op de bank, en dat mijn moeder later zei: ‘Jij bekeek dat met zó veel aandacht.’ Allicht: Bo was de eerste Bekende Vlaming die met zoiets naar buiten kwam. Ik was opgelucht om te zien hoe Vlaanderen daarop reageerde.’

In Nederland zette voetbalcommentator René van der Gijp meteen daarna in het voetbalprogramma Voetbal Inside een blonde pruik op, waarna hij aankondigde voortaan als Renate door het leven te gaan. Wat vond u daarvan?

Voorzichtig: ‘Ja… Daar is veel om te doen geweest bij jullie, hè?’

Zeker. Waarbij de ene helft er schande van sprak en de andere helft het schitterend vond.

‘Het is een interessante vraag waarom men bij u zo verdeeld was, en in Vlaanderen niet. Je zou zeggen dat Nederland veel progressiever is dan wij. Misschien omdat wij Bo allemaal kennen en Nederland niet? Afstand zorgt vaak voor platte reacties. Want die grap was wel echt smakeloos.’

Even later: ‘Kijk, als die gasten van K’s Choice grappen maken, heb ik daar nul problemen mee omdat ik weet dat ze uit een goed hart komen. Mijn vrouw en ik praten soms ook over dyke dit, dyke dat. Maar een pruik opzetten in een televisie-uitzending… Ik weet niet: men weet nog zo weinig van transgenders af. Dan kan je er beter even van afblijven.’

Beeld Eva Roefs

Er moet eerst sprake zijn van een gelijkwaardig speelveld?

‘Já. Nu is het een beetje zoals mannen vroeger grappen maakten over vrouwen. Dat ís niet grappig, als vrouwen nog niet mogen stemmen en hun rijbewijs niet mogen halen. Tegelijkertijd zeg ik niet dat je daar nóóit een grap over kan maken. Alleen voorlopig niet. Er is nog veel te veel werk aan de winkel.’

In 2015 liet voormalig atleet en realityster Caitlin Jenner ook weten transgender te zijn. Rekent u haar ook tot uw voorbeelden?

‘Nee, zij trekt mij als persoon niet. Misschien omdat haar verhaal zo veel show was, zo theatraal.’

En Chaz Bono, de dochter van de Amerikaanse zangeres Cher? Sorry: zóón.

Sam, vrolijk: ‘Die fout maak ik zelf ook nog constant, hoor! Wij roepen hier de hele dag sorry tegen elkaar.’

Uw broer Gert vertelde dat dat ook het enige is waar hij moeite mee heeft. Hij zei: ‘Sam is een fantastische naam, maar ik heb hem nu eenmaal 45 jaar Sarah genoemd. Dus dat gaat waarschijnlijk wel een tijdje duren.’

‘Ja joh, en iedereen rond mij ook. Dat is echt helemaal oké. Het allerbelangrijkste is dat mensen je keuze respecteren. Ik heb net vanmorgen vernomen dat ik in een of ander Belgisch roddelblaadje ben genomineerd voor de titel Man naar ons Hart. Het gaat niet om die prijs, maar die titel: daar spreekt zo veel aanvaarding uit. Het gaat erom dat ik u wil zien gelijk u zichzelf ziet, en dat je daar je best voor wilt doen. Dat is belangrijker dan de vergissingen en awkward moments.’

Zijn die er veel, awkward moments?

Lachend: ‘Héél veel! Stef en ik waren een keer bij een drive-through-Starbucks, en ik gaf de bestelling door bij zo’n paal. Dus wij rijden door naar het loket, de serveerster geeft ons de koffie en wil zeggen: ‘There you go, ma’am.’ Maar ergens tussen ‘go’ en ‘ma’am’ keek ze naar mij en begon ze te twijfelen, net zolang tot ze zei: ‘Here you go… person.’ O, wat hebben we toen gelachen! We vonden het lief, juist omdat ze zo vreselijk haar best deed.’

Beeld Eva Roefs

Een ander had misschien amok gemaakt.

‘Intentie is belangrijk. Om een voorbeeld te geven: mijn geadopteerde kinderen zijn zwart. Ik wil graag mee kunnen praten over issues die zwarten hebben, want als mijn zoon straks op 15-jarige leeftijd over straat loopt, ’s nachts, en hij draagt een hoodie, dan kán er iemand de politie bellen. Ik vind dat ik daarover mag praten, want het is míjn kind. Tegelijkertijd weet ik dat ik vergissingen ga maken. Ik weet dat ik, net zoals mensen nu bij mij, verkeerde termen ga gebruiken, dingen niet ga begrijpen, gevoeligheden niet zal begrijpen.’

Omdat u geen eigenaar bent van de ervaring?

‘Juist. Ik vind dat zij dan moeten kunnen zeggen: als zwarte gemeenschap hebben wij liever dat je het zus of zo zegt. Please, educate me. Maar: ik wil wél deel uitmaken van de conversatie. En niet alleen omdat ik zwarte kinderen heb. Als wij willen dat er verandering komt, en als we willen dat er over ras niet meer gepraat wordt, dan moeten we in gesprek blijven met elkaar. Ik was laatst in Los Angeles op een lhbti-congres en toen zei iemand terecht: ‘We can’t just talk to the people in the room.’ En zo is het: als je alle niet-lhbti-mensen mee wil krijgen, móéten ze meepraten. En niet boos worden om vergissingen, want dan wordt iedereen te zenuwachtig om iets fout te zeggen en komen we nooit verder.’

Waar ligt die grens voor u? De Nederlandse schrijver en filosoof Maxim Februari, die in 2012 besloot verder door het leven te gaan als man, vertelde in het interviewprogramma Zomergasten dat mensen op feestjes rustig aan hem vroegen of hij eigenlijk een piemel wilde.

‘Pff, mensen zijn zo raar. Toen wij net geadopteerd hadden vroegen mensen ons: ‘Er zaten zeker drugs in de baarmoeder van die moeder?’ Dat je denkt: excuse me? En toch mag iedereen alles aan me vragen. Als ik ook maar ‘gaat je niets aan’ mag antwoorden.’

In uw wekelijkse vlog op YouTube, waarin u uw transitie van vrouw naar man documenteert, worden veel van dit soort vragen beantwoord. Was dat uw bedoeling?

‘In het begin van mijn eigen transitie heb ik veel gehad aan de vlogs van andere, veelal jongere transgenders. Zij maakten alles normaler, acceptabel. Door hen zag ik: je kunt nog altijd een gezin hebben, succesvol zijn en er oké uitzien. Nog voor ik de beslissing had genomen wist ik: dit wil ik straks ook kunnen betekenen voor een ander. Juist omdat ik ouder ben dan de meeste transgenders. Die jongere generatie is zo ópen. Als er iets gebeurt in het leven van mijn generatie is de eerste reflex toch van: zeg dat maar tegen niemand, wat zullen de mensen wel niet denken. Terwijl: praten over dingen, dat helpt zo veel. Ik ben zelf ook opener geworden sinds deze transitie. Sterker, ik had vroeger naar een transgender kunnen kijken, waarschijnlijk zoals iedereen, en me af kunnen vragen: waarom wil je dat doen als je weet dat mensen altijd zullen weten dat je transgender bent? Dat je nooit gezien zal worden als cisgender vrouw, dus een vrouw wier seksuele identiteit overeenkomt met het geslacht waarmee ze is geboren? Dat begreep ik niet. Nu weet ik: er is geen alternatief. En dat maakt het ook juist zo sterk: ook al ben je een man met grote schouders en heb je haar op plaatsen die je niet kunt verbergen, tóch wil je dit.’

Op Instagram neemt u poses aan die je onbewust associeert met mannelijkheid: armen over elkaar, fronsen. Oefent u daarmee?

Lachend: ‘Wat ik doe, is mijn ogen net genoeg dichtknijpen om niet te hoeven zien dat ik borsten heb, haha. Nee, wat wel zo is, is dat ik me nu veel vrijer voel in mijn bewegingen. Vroeger voelde ik me toch een beetje belachelijk als ik een mannenshort aantrok. Nu voelt het alsof ik echt mág.’

Hoe vindt uw vrouw het om naast een mannenlichaam wakker te worden? Ze werd immers verliefd op Sarah, Sarah in een vrouwenlichaam.

‘Dat is het enige waar zij een beetje om rouwt. Ze vindt mijn vermannelijking aantrekkelijk, het is toch een beetje alsof je een nieuwe partner hebt, maar met die top surgery straks, ja, dat is niet niks. Maar daarna is het ook klaar voor mij, voorlopig. Het zijn vooral die borsten, die moeten weg.’

Zou het u storen als u op enig moment nog iets aan de buitenkant zou zien van het vrouw-zijn?

‘Ja. Misschien dat dat minder wordt als ik straks zekerder ben in mijn lichaam, maar nu wil zo mannelijk mogelijk zijn. En ik zal nooit een man-man worden, hè. Daarvoor heb ik een te mager gestel. Ik zal hooguit een jongensachtige man zijn. Maar daar ga ik dan ook voor. En ik hoop niet dat ik kaal word.’

Waarom zou u kaal worden?

‘Genen: mijn vader, mijn grootvaders, mijn broers, mijn neven: iedereen is kaal bij ons. Vrouwen ontspringen die dans, maar nu ik testosteron neem… Dat is nog een grotere zorg dan mijn stem, haha.’

Zitten er, behalve kaal worden, ook sociaal gezien onverwacht lastige kanten aan het man zijn?

‘Ja, zeker! Ik gedraag me toch best wel heel erg als een vrouw, ben ik achter gekomen. Ik ben bijvoorbeeld nooit een giechel geweest, of flirterig, maar vrouwen lachen nu eenmaal veel vaker in sociaal contact dan mannen. Of met de jongens van de band, die vaak mijn gitaar of versterker voor me droegen. Dat voelt nu ineens raar. En laatst, zag ik een vrouw op het vliegveld met een baby. Ze stond een beetje te hannesen met haar tas, dat lukte niet, en ik stond op het punt om haar te vragen: zal ik uw baby’tje efkes vasthouden? Maar ineens dacht ik: nee, dat kan nu dus niet meer. Dat zou nu creepy zijn.’

Dat begrijpt u, omdat u 46 jaar lang als vrouw door het leven bent gegaan. Dat is ook wel weer een troef.

‘Absoluut, ik heb daardoor een unieke kijk op dingen, kan dingen vanuit meerdere perspectieven zien. Mijn vrouw zei: ik kan me niet voorstellen dat ik ooit verliefd zou kunnen worden op een man zónder dat mysterie. Ze zei: ‘Die 46 jaar maakt u niet alleen interessant, het maakt u magisch.’ Mooi hè? Het is heel persoonlijk hoor, er zijn ook transgenders die niets meer met hun verleden te maken willen hebben, die nooit meer hun dode naam willen horen.’

Dode naam?

‘Ja, in mijn geval Sarah. Ik heb gesprekken gehad met transgenders die me alles wilden vertellen, van operaties tot scheren en noem het maar op, maar hun dode naam zeiden ze niet. En dan zijn er ook nog transgender mannen die alleen nog als cisgender man door het leven willen gaan, dus alsof er nooit iets anders is geweest, en daar ook nóóit over praten.’

Hoe verhoudt u zich tot Sarah Bettens?

‘Ik wil haar zeker niet wegduwen. Maar ik denk wel dat ik op een zeker moment alleen nog recente foto’s in mijn huis wil zien.’

Later, na enige aarzeling: ‘Het klinkt superbinair wat ik nu ga zeggen, en uiteindelijk druist het tegen mijn hele filosofie in, maar ik vind het heel, héél fijn om te kunnen zeggen: dit is mijn vrouw, dit is mijn gezin en ik zorg voor jullie, want ik ben de man in huis. Héél cliché, ik weet het. Ronduit macho ook, ik ben er niet trots op. Maar tóch is het zo. De eerste keer dat de kinderen daddy zeiden – een ongelooflijk moment.’

Laat Trump het maar niet horen.

‘Ha! Ja. Ik zie overigens wel een soort pushback om me heen: mensen die op Trump stemden die nu zelf zien nu hoe racistisch, homofoob en transfoob het is geworden en zeggen: zo willen we het nou óók weer niet.’

Maakt u zich zorgen om verworvenheden die jarenlang als vanzelfsprekend werden beschouwd, maar nu weer onder druk staan?

‘Op persoonlijk vlak niet. Ik ben betrekkelijk makkelijk om naar te kijken en mee overeen te komen. Niemand die mij op straat in elkaar wil slaan. Maar in deze tijd een zwarte transgender vrouw in Amerika zijn… Verschrikkelijk. Overigens zeggen mijn oudere kinderen weleens, nu wij naar Californië zijn verhuisd: ‘Ja, maar jullie leven in een bubbel waar alles maar kan en alles maar mag.’ En dan zeg ik: ‘Ja, en dat is prima.’ Ik geloof niet dat die bubbel zo negatief is. Ik weet namelijk dat ik aan de juiste kant van de geschiedenis sta.’

CV Sam Bettens

23 september 1972 Geboren in Kapellen, België

1993 Debuutalbum The Choice

1994 The Choice wordt veranderd in K’s Choice

1995 Verschijning album Paradise in Me, de single Not an Addict wordt een internationale hit.

2005 Solo album Scream

2007 European Border Breakers Award

2008 Gastzanger op het album Oktober van Bløf 

2017 25-jarige carrière wordt gevierd met het verzamelalbum 25.

18 mei 2018 Maakt bekend voortaan door het leven te gaan als man, met als naam Sam 

Sam Bettens woont met Stef en hun twee kinderen in Palm Springs, Californië

Nederlanders vertellen openhartig over de rol die afkomst speelt in hun leven. ‘Opeens werd er op mij en mijn broertje het labeltje ‘zwart’ geplakt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden